Η οικογένεια υπό δίωξη, στην Ελλάδα!

 

Αντισυνταγματική και άδικη η  φορολογία της οικογένειας!
...μια παλιά ιστορία!

 

 ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ ΣΤΗ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ. Του ΑΝ∆ΡΕΑ Α. ΓΑΖΗ. Οµότιµου καθηγητή του Πανεπιστηµίου Αθηνών.

Κραυγή αγωνίας ενός πολύτεκνου πατέρα

Επιστολή -καταγγελία πατέρα 4 παιδιών για τις αδικίες στο φορολογικό μας σύστημα κατά των πολυτέκνων

"Αξιότιμε κύριε

είμαι περήφανος πολύτεκνος πατέρας 4 ανήλικων τέκνων, μέλος του Συλλόγου Πολυτέκνων του Νομού μου και με την παρούσα επιστολή μου θα ήθελα σας γνωστοποιήσω μια φορολογική ανισότητα την οποία διαπίστωσα εχθές, με την ηλεκτρονική υποβολή της ...

Φορολογικής Δήλωσης Έτους 2012 (για τα εισοδήματα του έτους 2011) και την άμεση εκκαθάρισή της.

Κατά την συμπλήρωση λοιπόν της δήλωσης και σύμφωνα με τις οδηγίες του ΥΠ.ΟΙΚ, τα ποσά που εισπράχθηκαν από τη σύζυγό μου, μητέρα 4 ανήλικων τέκνων, κατά το προηγούμενο έτος 2011 και αφορούν το Πολυτεκνικό επίδομα, την ισόβια σύνταξη και την εφάπαξ παροχή Ν.3454/2006 που αναγράφονται στην βεβαίωση του ΟΓΑ, πρέπει να αναγραφούν στους κωδικούς 659-660 του εντύπου Ε1 της Φορολογικής Δήλωσης Έτους 2012.

 
Τα εν λόγω αναφερόμενα ποσά, είναι αφορολόγητα και δεν υπόκεινται σε παρακράτηση φόρου, όπως αναγράφεται και πάνω στην ίδια τη βεβαίωση του ΟΓΑ.

Να σημειώσω στο σημείο αυτό πως στις οδηγίες της συμπλήρωσης της Φορολογικής Δήλωσης Έτους 2012 που δόθηκαν από το ΥΠ.ΟΙΚ, αναφέρεται μεταξύ άλλων πως «…..η συμπλήρωση των κωδικών 659-660 είναι προαιρετική και στις ενδείξεις αυτές ο φορολογούμενος μπορεί να γράψει τα χρηματικά ποσά ή εισοδήματα που απέκτησε το 2011 και τα οποία απαλλάσσονται του φόρου ή φορολογήθηκαν με ειδικό τρόπο…..».

Με την εκκαθάριση λοιπόν της Δήλωσης, η φορολογική ανισότητα κατά των Πολυτέκνων που προκύπτει, εντοπίζεται στον υπολογισμό της Ειδικής Εισφοράς Αλληλεγγύης και είναι η εξής: αντί να υπολογισθεί στο Συνολικό Δηλωθέν Εισόδημα και μόνο η εισφορά αυτή, αντ’αυτού υπολογίζεται στο άθροισμα του Συνολικού Δηλωθέντος Εισοδήματος και του Αυτοτελούς Φορολογούμενου Ποσού του Πολυτεκνικού επιδόματος! Με την άθροιση λοιπόν αυτή, αυξάνεται το Συνολικό Δηλωθέν Εισόδημα επί του οποίου υπολογίζεται η Ειδική Εισφορά Αλληλεγγύης και ανεβαίνει - εν προκειμένω στην περίπτωση της συζύγου μου – σε επίπεδο ποσού συνολικού εισοδήματος άνω των 20.000 Ευρώ, με αποτέλεσμα τον διπλασιασμό του ποσοστού (από 1% για τα ποσά έως 20.000 Ευρώ σε 2% για τα ποσά άνω των 20.000 Ευρώ) υπολογισμού της Ειδικής Εισφοράς Αλληλεγγύης και την επιπλέον επιβάρυνσή μου με το ποσό των 300 Ευρώ, στον συνολικό φόρο που υπολογίζει το ΥΠ.ΟΙΚ με την εκκαθάριση της Δήλωσης.

Είναι προφανές πως υφίσταται αδικία εις βάρος των Πολυτέκνων με τον παραπάνω αυτό τρόπο επιβολής επιπλέον φόρου, μιας και «βαφτίζονται» ως εισοδήματα τα Πολυτεκνικά επιδόματα και επιβάλλονται τεχνηέντως φόροι σε αυτά (τα οποία είναι αφορολόγητα), με την επιβολή της Ειδικής Εισφοράς Αλληλεγγύης.

Τα ερωτήματα που θέτω λοιπόν είναι τα παρακάτω:

α. Είναι ή όχι φορολογική ανισότητα το άθροισμα των Πολυτεκνικών Επιδομάτων στο Συνολικό Δηλωθέν Εισόδημα, επί του οποίου έπειτα υπολογίζεται η Ειδική Εισφορά Αλληλεγγύης; Δεν αυτοαναιρείται έτσι η έννοια των «αυτοτελών φορολογουμένων ποσών» των εν λόγω επιδομάτων;

β. Λόγω αναφοράς ως προαιρετικής της συμπλήρωσης των κωδικών 659-660 του εντύπου Ε1 της Φορολογικής Δήλωσης Έτους 2012, μήπως θα έπρεπε τελικά να αποκρύπτουμε τα Πολυτεκνικά Επιδόματα από την Εφορία και να μην αναγράφουμε τα ποσά αυτά στους εν λόγω κωδικούς, για την αποφυγή της επιπλέον φορολόγησής μας; Η φορολογική μας ειλικρίνεια λοιπόν τιμωρείται με αυτόν τον «ύπουλο» τρόπο;

γ. Όσοι λοιπόν έχουμε ήδη υποβάλλει την Φορολογική Δήλωση Οικονομικού Έτους 2012 ηλεκτρονικά και η οποία έχει ήδη εκκαθαριστεί, μπορούμε να κάνουμε κάποιες ενέργειες για την άρση της φορολογικής αδικίας αυτής; Ειλικρινά αρνούμαι να πιστέψω πως η φορολογική αυστηρότητα του Κράτους για είσπραξη φόρων, εξαντλείται στην επιπλέον φορολόγηση των «αφορολόγητων» Πολυτεκνικών Επιδομάτων και της οικονομικής εξαθλίωσης μιας κατηγορίας οικογενειών που αποτελούν την έσχατη λύση στο συνεχώς διογκούμενο δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδος!

Κλείνοντας την επιστολή αυτή, θα ήθελα να σας παρακαλέσω για την δημοσιοποίησή της, με σκοπό την γνωστοποίηση της παραπάνω φορολογικής ανισότητας εις βάρος των Πολυτεκνικών Οικογενειών της Ελλάδος, μιας και τα Μέσα Ενημέρωσης αλλά και τα Ιστολόγια του Διαδικτύου, αποτελούν έναν έσχατο τρόπο γνωστοποίησης της κραυγής απόγνωσης τους, χωρίς να παραγνωρίζω τις όποιες ενέργειες έχουν ήδη γίνει από το επίσημο συλλογικό όργανο των Πολυτεκνικών Οικογενειών της Ελλάδος.

Με εκτίμηση,

Ένας περήφανος πολύτεκνος πατέρας 4 τέκνων 

ΠΗΓΗ

Διαμαρτυρία τρίτεκνων σε Καλαμάτα και Κυπαρισσία για τα φορολογικά μέτρα

                Παραστάσεις διαμαρτυρίας πραγματοποίησαν χθες το πρωί, στις ΔΟΥ Καλαμάτας και Κυπαρισσίας, μέλη του Συλλόγου Γονέων Τριών Τέκνων Μεσσηνίας, ζητώντας τη λήψη μέτρων οικονομικού χαρακτήρα, που θα στηρίξουν και θα ανακουφίσουν τις οικογένειες με πολλά παιδιά.

Στην Καλαμάτα συγκεντρώθηκαν στην είσοδο της ΔΟΥ και στη συνέχεια επέδωσαν ψήφισμα διαμαρτυρίας με τις θέσεις τους στην προϊσταμένη της υπηρεσίας Ευγενία Κούβελα.

Με το ψήφισμα που επέδωσε ο πρόεδρος του συλλόγου Χρήστος Κορομηλάς, οι τρίτεκνοι ζητούν:...

«1) Το αφορολόγητο όριο για τις οικογένειες με 3 παιδιά να επανέλθει τουλάχιστον στις 20.000 ευρώ για εισόδημα. Διότι είναι πολύ μεγάλη και επώδυνη η επιβάρυνση φόρου που επέρχεται για τις οικογένειες με 3 παιδιά και άνω και ο φόρος είναι μεγαλύτερος από ότι σε άγαμο. Ουσιαστικά τιμωρείται η οικογένεια που έχει πολλά τέκνα. 

2) Στην τροπολογία που έχει κατατεθεί για την είσπραξη της έκτακτης εισφοράς αλληλεγγύης και του αναδρομικού φόρου εισοδήματος για το 2011, προτείνουμε να γίνει έκπτωση 20% στην εφάπαξ πληρωμή.

 3) Αύξηση των δόσεων του φόρου (τουλάχιστον 10 δόσεις και βεβαίως μικρότερο ποσό ανά δόση), που θα καταλογιστεί με την εκκαθάριση των φορολογικών δηλώσεων οικονομικού έτους 2011. Διότι τα ποσά που έχουν καταλογιστεί είναι υψηλότατα και στις περισσότερες των περιπτώσεων υπερβαίνουν τις 3.000 ευρώ, ποσό που είναι αδύνατο να καταμεριστεί μόνο σε 3 δόσεις».

Στο ψήφισμα αναφέρεται ότι η Πολιτεία δεν έχει αντιμετωπίσει ακόμη με συνέπεια και προοπτική το σοβαρότατο δημογραφικό πρόβλημα της χώρας, «ώστε να μπούμε σε τροχιά βελτίωσης του συντελεστού γονιμότητος». Και σημειώνεται πως «τα σκληρότατα μέτρα που έχουν ληφθεί στα πλαίσια του Μνημονίου 1 και 2, έχουν οδηγήσει σχεδόν το 45% των οικογενειών με πολλά τέκνα στη φτώχεια και την εξαθλίωση».

Η ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΙΦΥΛΙΑ

Παράσταση διαμαρτυρίας για τα φορολογικά μέτρα έκαναν χθες το πρωί και οι τρίτεκνοι της Τριφυλίας στη ΔΟΥ Κυπαρισσίας, όπου επέδωσαν ψήφισμα διαμαρτυρίας στον προϊστάμενο της ΔΟΥ Γιάννη Κατσαργύρη, με βασικό αίτημα την ελάφρυνση των φορολογικών επιβαρύνσεων για τις τρίτεκνες οικογένειες. Οι τρίτεκνοι σημείωσαν ότι με τα μέτρα αυτά στη δύσκολη οικονομική κατάσταση που επικρατεί είναι αδύνατο να τα βγάλουν πέρα. Μάλιστα προσέφεραν στον κ. Κατσαργύρη και ένα καρπούζι από τις αγροτικές τρίτεκνες οικογένειες, όπου επίσης τα προβλήματα είναι μεγάλα.

Από την πλευρά του ο κ. Κατσαργύρης τόνισε ότι κατανοεί τα αιτήματά τους που είναι δίκαια και δεσμεύτηκε πως με την ιδιότητα του δημοτικού συμβούλου θα τα έθετε και στο προγραμματισμένο για χθες Δημοτικό Συμβούλιο.

Από τους τρίτεκνους της Τριφυλίας η Ελευθερία Νικολοπούλου επισήμανε: «Καταθέτουμε ένα ψήφισμα διαμαρτυρίας για τα άδικα φορολογικά μέτρα, τις επιβαρύνσεις και για όλες τις έκτακτες εισφορές. Αυτό που ζητάμε είναι μια έκπτωση τουλάχιστον 20-25%, ώστε κάτι να γίνει, μήπως μπορέσουμε και τα βγάλουμε πέρα, εάν μπορέσουμε. Μαζί με το ψήφισμα θα πάμε δώρο και ένα καρπούζι, ένα τοπικό προϊόν που συμβολίζει τους τρίτεκνους αγρότες οι οποίοι δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα».

Η Δήμητρα Λάμπρου υπογράμμισε: «Πραγματικά αντιμετωπίζουμε πολλά προβλήματα, η κρίση μάς έχει τσακίσει όλους, ειδικά εμάς που έχουμε 3 και 4 παιδιά. Θέλουμε μια άλλη φορολογική μεταχείριση και πιστεύουμε πως την δικαιούμαστε. Τα πράγματα είναι δύσκολα για όλους και πολύ περισσότερο για εμάς».

Ο Λάκης Θεοδωρόπουλος τόνισε: «Πέρα από όλα τα προβλήματα που υπάρχουν, το δημογραφικό δεν είναι ένα πρόβλημα για να το παραβλέπουμε. Μέσα σε αυτές τις δύσκολες καταστάσεις για να προτρέψουμε τον κόσμο να προχωρήσει σε τεκνοποίηση, θα πρέπει να βοηθηθούν. Οι σημερινές απαιτήσεις στην κοινωνία για την μόρφωση και ανατροφή των παιδιών είναι πάρα πολλές σε σχέση με παλιά.
Ζητάμε από την Πολιτεία να είναι δίπλα μας, δεν ζητάμε να μας αναθρέψει τα παιδιά μας, όμως τουλάχιστον να είναι αρωγός σε αυτή μας την προσπάθεια».

Ο ιερέας Γρηγόρης Παναγούλιας σημείωσε: «Ως ιερέας βλέπω ότι τα χωριά μας έχουν εγκαταλειφθεί τελείως και η επαρχία σχεδόν έχει ερημώσει. Πρέπει η κάθε κυβέρνηση να δείξει μεγάλο ενδιαφέρον για τους τρίτεκνους και τους πολύτεκνους που στηρίζουν την ελληνική κοινωνία».


ΠΗΓΗ

Εμβολιασμένα παιδιά !

ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΕΩΣ ΚΑΙ 500% ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΜΗ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΕΝΑ ...!!!

Οι υποψίες έχουν επιβεβαιωθεί για όσους ήταν δύσπιστοι σχετικά με τον εμβολιασμό των παιδιών. Μία πρόσφατη μεγάλη μελέτη επιβεβαιώνει άλλες ανεξάρτητες ερευνητικές μελέτες που συνέκριναν μη εμβολιασμένα παιδιά με εμβολιασμένα. Όλα δείχνουν ότι τα εμβολιασμένα έχουν 2 έως και 5 φορές περισσότερες ασθένειες στην παιδική ηλικία και αλλεργίες από αυτά που δεν έχουν εμβολιαστεί.

Αρχικά , η πρόσφατη μελέτη συνεχίστηκε με παιδιά που δεν εμβολιάστηκαν πηγαίνοντας κόντρα σε μία Γερμανική εθνική έρευνα που διεξήχθη από το KIGGS στην οποία συμπεριλαμβάνονταν 17000 παιδιά μέχρι την ηλικία των 19.

Ωστόσο, η αμερικανική σύνδεση με την έρευνα του Bachmair μπορεί να βρεθεί στην ιστοσελίδα vaccineinjury.info που έχει προσθέσει έναν σύνδεσμο για τους γονείς εμβολιασμένων παιδιών για συμμετοχή σε αυτή. Μέχρι στιγμής η εν εξελίξει έρευνα έχει επίσης πάνω από 11000 συμμετοχές κυρίως από τις ΗΠΑ.

Τα αποτελέσματα ήταν παρόμοια. Φυσικά καμία από αυτές τις μελέτες δεν δημοσιοποιήθηκε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Καμία δεν χρηματοδοτήθηκε από τα κέντρα ελέγχου και πρόληψης νοσημάτων ή από τον παγκόσμιο οργανισμό υγείας ή οποιονδήποτε εθνικό ή διεθνή οργανισμό για την υγεία και την ιατρική.

Δεν τολμούν να συγκρίνουν την υγεία των μη εμβολιασμένων παιδιών με των εμβολιασμένων καθώς υπάρχει κίνδυνος να διαταραχθεί η μανία εμβολιασμού. Η εστίαση κάθε μελέτης ήταν ως επί το πλείστον στις παιδικές ασθένειες που παρουσιάζουν τα παιδιά καθώς αναπτύσσονται. Οι θανατηφόρες επιπτώσεις των εμβολίων δεν αποτελούσαν ποτέ το επίκεντρο δεδομένου ότι λίγοι, 5% ή και λιγότεροι, δεν έκαναν χρήση του συστήματος αναφοράς ανεπιθύμητων τραυματισμών από εμβόλια (VAERS) για λόγους όπως:

• Είναι ένα πολύπλοκο σύστημα που καταναλώνει χρόνο από την πρακτική ενός ιατρού.
• Οι περισσότεροι γονείς δεν γνωρίζουν τίποτα για αυτό
• Λαμβάνονται υπόψη μόνο οι ανεπιθύμητες παρενέργειες μετά τους εμβολιασμούς
• Το σύστημα είναι προαιρετικό και οι περισσότεροι ιατροί δεν θέλουν να ενοχοποιήσουν τον εμβολιασμό με αρνητικές παρενέργειες.

Κατά συνέπεια, ακόμα και οι χειρότερες παρενέργειες, αναγνωρίζονται ελάχιστα ενώ τα μακροπρόθεσμα αρνητικά θέματα υγείας που προκύπτουν από τα εμβόλια δε θεωρούνται σχετικά.

Σύνοψη διαφορετικών μελετών

Οι ασθένειες της παιδικής ηλικίας που αναφέρονται από ερωτηθέντες από ανεξάρτητες έρευνες εμπλέκουν το άσθμα, την αμυγδαλίτιδα, χρόνια βρογχίτιδα , ιγμορίτιδα, αλλεργίες, έκζεμα , μολύνσεις αυτιών, διαβήτης, διαταραχές στον ύπνο, ενούρηση, δυσλεξία, ημικρανίες, υπερκινητικότητα, επιληψία, κατάθλιψη και πιο αργή ανάπτυξη του λόγου και των κινητικών δεξιοτήτων.

Το 1992 , μία ομάδα από τη Νέα Ζηλανδία επονομαζόμενη «Εταιρία Ανοσοποιητικής Ενημέρωσης» έκανε έρευνα με 245 οικογένειες και 495 παιδιά. Τα παιδιά χωρίστηκαν σε 226 εμβολιασμένα και 269 μη εμβολιασμένα. 81 οικογένειες είχαν τόσο εμβολιασμένα όσο και μη εμβολιασμένα παιδιά.

Οι διαφορές ήταν δραματικές με τα μη εμβολιασμένα παιδιά να παρουσιάζουν πολύ μικρότερο ποσοστό των κοινών παιδικών ασθενειών σε σχέση με τα εμβολιασμένα παιδιά. (http://www.vaccineinjury.info/images/stories/ias1992study.pdf).

Μία διαφορετική έρευνα στο νότιο νησί της Νέας Ζηλανδίας μεταξύ των παιδιών που γεννήθηκαν από το 1977 και έπειτα έδειξε ότι κανένα μη εμβολιασμένο δεν είχε εκδηλώσεις βρογχικού άσθματος ενώ το 25% των εμβολιασμένων υποβλήθηκαν σε θεραπεία για το άσθμα από την ηλικία των 10 ετών. (http://www.vaccineinjury.info/images/stories/ias1992study.pdf).

Πολλές από τις παρατηρήσεις από γονείς που δεν εμβολιάστηκαν μέσω του VaccineInjury.info ανάφεραν κίνδυνο από τα εμβόλια και ανησυχούσαν για την ανάπτυξη φυσικής ανοσίας.

Η συγγραφέας του βιβλίου «Vaccine Illusion», Δρ. Tetyana Obukhanych έχει πάει κόντρα με το δόγμα της ιατρικής της εκπαίδευσης. Ισχυρίζεται ότι η αληθινή ανοσία δεν παρέχεται από εμβόλια αλλά από το εάν έχει εκτεθεί κάποιος ή όχι στην αντίστοιχη νόσο.

naturalnews / Μετάφραση Επιστημονικός

Πηγή

Έχασε την επιμέλεια των παιδιών του λόγω βάρους!

 

Υπέρβαρος Πατέρας  έχασε την επιμέλεια των παιδιών του, λόγω του  βάρους του!

Η οικογένεια τελεί υπό διωγμό σε κάθε της έννοια!

 

Μια πρωτοφανή απόφαση πήρε δικαστήριο στον Καναδά.
Ένας 38χρονος πατέρας από την Οτάβα, έχασε την επιμέλεια των παιδιών του λόγω… βάρους!

Μια πρωτοφανή απόφαση πήρε δικαστήριο στον Καναδά.
Ένας 38χρονος πατέρας από την Οτάβα, έχασε την επιμέλεια των παιδιών του λόγω… βάρους!

Ένας γιατρός που κλήθηκε ως μάρτυρας στο δικαστήριο όπου εκδικαζόταν η υπόθεση επιμέλειας των παιδιών, δήλωσε ότι ο 38χρονος ήταν πολύ υπέρβαρος για να φροντίζει τα παιδιά του!

Ο δικαστής έκρινε ότι τα παιδιά θα ήταν καλύτερο να δοθούν για υιοθεσία, υποστηρίζοντας ότι - εξαιτίας των 163 κιλών του - ο άνδρας δεν θα μπορούσε να ανταπεξέλθει στη φροντίδα των δύο γιων του, ηλικίας πέντε και έξι ετών.

Πριν από ένα χρόνο, τα παιδιά είχαν δοθεί σε ανάδοχες οικογένειες, όταν η πρώην σύντροφος του 38χρονου νοσηλεύτηκε για ψυχική νόσο ενώ υπήρχαν υποψίες ότι κάνει και χρήση ναρκωτικών.

Ο 38χρονος δεν είχε δει τα παιδιά του για έναν ολόκληρο χρόνο, διάστημα κατά το οποίο έχασε 68 κιλά.

“Δεν το πιστεύω ότι ο δικαστής με αποκάλεσε υπερβολικά υπέρβαρο. Δεν πήρε καθόλου υπόψη του ότι έχασα τόσα κιλά.

Το μόνο πράγμα που έχουν εναντίον μου είναι το βάρος μου. Δεν είμαι τόσο χοντρός για να είμαι πατέρας. Μπορώ να είμαι καλός πατέρας.

Μπορεί να μην κάνει καλό στην υγεία μου ότι δεν πρόσεχα το φαγητό, αλλά τώρα ακολουθώ υγιεινό τρόπο ζωής. Τρώω πολύ λόγω στρες.

Το να έπαιρνα τα παιδιά θα μου προκαλούσε στρες, αλλά όχι παραπάνω απ’ όσο έχω ήδη στη ζωή μου. Τα αγαπάω τα παιδιά μου και θέλω απλά μια ευκαιρία να είμαι πατέρας, αυτό”, δήλωσε ο ίδιος.

ΠΗΓΗ

Η κρίση απαγορεύει την οικογένεια.

«Παιδιά; Αργότερα! Ίσως»
Με αυτόν τον τίτλο το περιοδικό Σπίγκελ, στην ηλεκτρονική του έκδοση, παρουσιάζει γλαφυρά το πρόβλημα της υπογεννητικότητας στην χώρα μας, πρόβλημα το οποίο άπτεται σαφώς με την οικονομική κρίση.

Έχοντας ως υπότιτλο το….

«Η αβεβαιότητα και ο φόβος επισκιάζουν τον οικογενειακό προγραμματισμό στην Ελλάδα. Το ποσοστό των γεννήσεων βρίσκεται στο ναδίρ, ενώ αντίθετα αυξάνεται δραματικά ο αριθμός διακοπών των εκτρώσεων. Η κρίση χρέους εντείνει αυτή την τάση», αναφέρει μεταξύ άλλων:
«Μία ολόκληρη γενιά Ελλήνων ηλικίας 30 με 40 ετών αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα όσον αφορά στον οικογενειακό προγραμματισμό. Δημοσιονομική κρίση, ανεργία και φόβος για το μέλλον αποτελούν λόγους που δυσχεραίνουν την απόκτηση απογόνων».

Ταυτόχρονα τίθεται επί τάπητος και η ανυπαρξία βοήθειας εκ μέρους του κράτους. Το γερμανικό περιοδικό υποστηρίζει πως δεν υπάρχει στήριξη από την πλευρά του κράτους, καθώς λόγω των περικοπών μειώνονται συνεχώς οι θέσεις σε βρεφονηπιακούς, παιδικούς σταθμούς και νηπιαγωγεία.

Ως παράδειγμα αναφέρεται ο δήμος Χαλανδρίου, όπου σε σύνολο 100.000 κατοίκων υπήρχαν μέχρι πρότινος 900 θέσεις σε δημόσιους παιδικούς σταθμούς, ενώ τώρα ανέρχονται σε περίπου 400.
Τα στατιστικά δείχνουν ότι οι Ελληνίδες μεταθέτουν τη μητρότητα.
Το 1975 γεννούσαν το πρώτο τους παιδί σε ηλικία κατά μέσο όρο 25,9 ετών, ενώ το 2009 στα 31,1, με το φετινό ποσοστό των γεννήσεων να εκτιμάται πως θα κυμανθεί στο 1,38.

Όσον αφορά στις παροχές στις νέες μητέρες, χορηγείται 17 εβδομάδες επίδομα και μέχρι 6 μήνες άδεια μητρότητας.
Τα επιδόματα για τα παιδιά είναι πάρα πολύ χαμηλά: 8,22 ευρώ για το πρώτο παιδί, 24,65 ευρώ για τα δύο.


Πρώτοι στις αμβλώσεις

Σε άλλα κράτη ή ακόμα και στην Ελλάδα, σε άλλες εποχές, θα ήταν ο αριθμός της ντροπής. Η Ελλάδα καταλαμβάνει την πρώτη θέση πανευρωπαϊκά στις εκτρώσεις, καθώς πριν 10 χρόνια ο αριθμός τους έφτανε τις 200.000 σε πληθυσμό περίπου 11 εκατομμυρίων.
Ακόμα χειρότερα, εκτιμάται πως κατέχουμε και τη θλιβερή πρωτιά, με 140 διακοπές κύησης ανά 1000 Ελληνίδες, ενώ πλέον ο αριθμός τους υπολογίζεται σε 300.000 ετησίως.

Εύλογα αναφέρεται από τους ειδικούς, ως ο υπ αριθμόν ένα αρνητικός παράγοντας για τη δημιουργία οικογένειας, τις σημερινές συνθήκες, οι οποίες διαμόρφωσαν τη «Γενιά των 700 ευρώ».
Δεν είναι όμως μόνο τα χρήματα που μπλοκάρουν τους νέους από το να δημιουργήσουν οικογένεια.

Σύμφωνα με το Σπίγκελ, ένα σημαντικό ποσοστό των Ελλήνων νεαρής ηλικίας, αν και διαθέτει πανεπιστημιακή μόρφωση, δεν έχει προοπτικές για το μέλλον. Αναγκαστικά καταλήγει σε δουλειές μερικής απασχόλησης και μένει στο πατρικό του σπίτι και μετά το 30ο έτος της ηλικίας του, προκειμένου να τα βγάλει πέρα.
Το ποσοστό ανεργίας στις ηλικίες 15-24 ανέρχεται φέτος στο 42,5%, ενώ στις ηλικίες 25-34 στο 22,6% – και αυτά σύμφωνα με επίσημα στατιστικά στοιχεία.

Πηγή: http://www.otyposnews.gr/archives/19054#ixzz1wLNXTb8a

Γιατί το οικογενειακό τραπέζι κάνει καλό;

Τα φορτωμένα προγράμματα και οι πολλές ώρες εργασίας δεν σου επιτρέπουν να μαγειρεύεις και να τρως στο ίδιο τραπέζι με την οικογένειά σου.  

Ξέρεις όμως πόσα χάνεις;

Τα οικογενειακά γεύματα, λένε οι ψυχολόγοι, είναι από τα πιο σημαντικά πράγματα που μπορείς να κάνεις για να μεγαλώσεις υγιή παιδιά και να κρατήσεις την οικογένειά σου ενωμένη.
Πρόσφατη αμερικανική έρευνα μάλιστα έδειξε ότι τα παιδιά που τρώνε μαζί με τους γονείς τους στο οικογενειακό τραπέζι, τουλάχιστον τέσσερις φορές την εβδομάδα, έχουν χαμηλότερα επίπεδα παχυσαρκίας, καλύτερη απόδοση στο σχολείο και μεγαλύτερη σύνδεση με τους γονείς τους. 

Καλύτερη επικοινωνία

Το οικογενειακό τραπέζι αποτελεί μια πολύ καλή ευκαιρία να συζητήσεις με την οικογένειά σου και να βελτιώσεις την επικοινωνία σου μαζί τους. Φρόντισε μόνο να κρατήσεις μακριά υπολογιστές, κινητά, τηλεοράσεις για να είναι η επικοινωνία σου εποικοδομητική. Θα βοηθήσεις έτσι τα παιδιά σου να μιλάνε και να εκφράζουν την άποψή τους και να νιώθουν ενεργά μέλη της οικογένειας.

Ενισχύονται οι δεσμοί

Η αίσθηση του “ανήκειν” δίνει στα παιδιά μεγαλύτερη ασφάλεια και αυτό θα τα κάνει στο μέλλον υγιείς και ισορροπημένους ενήλικες. Επιπλέον, τα συχνά οικογενειακά γεύματα έχουν θετικό αντίκτυπο στις αξίες, τα κίνητρα, την προσωπική ταυτότητα και την αυτοεκτίμηση του παιδιού.

Πιο ισορροπημένη διατροφή

Το οικογενειακό τραπέζι χτίζει καλές διατροφικές συνήθειες που θα συνοδεύουν το παιδί σε όλη του τη ζωή.

Πότε μπορεί να κάνει κακό;

Το να κάθεσαι απλώς στο ίδιο τραπέζι και να τρως με την οικογένειά σου δεν σημαίνει ότι αυτομάτως θα επικοινωνείς καλύτερα και θα αποκομίσεις όλα τα οφέλη. Πρέπει να βάλεις και εσύ το χεράκι σου: να μην είσαι επικριτικός, να επιτρέπεις στα παιδιά σου να μιλάνε, χωρίς να τα καταπιέζεις, να τα μάθεις να ακούν και να φροντίζεις να επικοινωνείς πάντα με θετικό τρόπο. Άσε τις γκρίνιες και τα αρνητικά σχόλια για άλλες στιγμές.

Η Ελληνική Οικογένεια.

"Ο τρόπος που μεγαλώνουν τα ελληνόπουλα σήμερα και ο γάμος που θα κάνουν αύριο"
- Διάλεξη του Γιώργου Πιντέρη στο Δήμο Αργυρούπολης (Μάιος 2004).

Πού πηγαίνει η ελληνική οικογένεια;
Γιατί τα διαζύγια αυξάνονται συνεχώς;
Πώς θα είναι άραγε ο γάμος που θα κάνουν τα παιδιά μας, με βάση αυτά που βιώνουν μέσα στην οικογένεια;

O Γιώργος Πιντέρης γεννήθηκε στο Πορτ- Σάιντ της Aιγύπτου. Aπό το 1981 είναι κάτοχος διδακτορικού στη Συμβουλευτική Ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο του Ball State των HΠA, με ειδικότητα στις ψυχοσωματικές διαταραχές. Aρχικά έγινε γνωστός από τις ραδιοφωνικές εκπομπές του Γνώρισε τον εαυτό σου και Mέσα κι έξω απ' την ευθεία. Ως συγγραφέας πρωτοεμφανίστηκε το 1982 με το Aντιμετωπίζοντας το χωρισμό. Tο 1986 έγραφε και παρουσίαζε την τηλεοπτική σειρά Mετά το γάμο. Mέχρι σήμερα έχει γράψει δεκαέξι βιβλία, είχε τακτική συνεργασία σε πολλές τηλεοπτικές εκπομπές και έχει κάνει διαλέξεις και σεμινάρια σε πολλές πόλεις της Eλλάδας. Aπό το 1982 ζει στη Γλυφάδα και εργάζεται ως ψυχολόγος.
http://pinteris.blogspot.com/

Η Ελληνική Οικογένεια - Μέρος 2/4 

Η Ελληνική Οικογένεια - Μέρος 3/4  

Η Ελληνική Οικογένεια - Μέρος 4/4  (ερωτήσεις κοινού)

 

Τέλος το Άρθρο 21 του Συντάγματος!

 
 Σύνταγμα της Ελλάδας
 

Άρθρο - 21

1. H οικογένεια, ως θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του Έθνους, καθώς και ο γάμος, η μητρότητα και η παιδική ηλικία τελούν υπό την προστασία του Κράτους.

( Η προστασία της πατρότητα δεν συμπεριελήφθη ποτέ στο παραπάνω άρθρο. )





Τα περιστατικά εγκατάλειψης παιδιών στο Νοσοκομείο Παίδων Αθηνών Αγία Σοφία, επειδή οι γονείς τους δεν έχουν πλέον την οικονομική δυνατότητα να τα μεγαλώσουν, πληθαίνουν με δραματικούς ρυθμούς.

Όπως λέει ο διευθυντής στην Παιδοψυχιατρική Κλινική της Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Κολαΐτης στα «Νέα»: «Συναντούμε πλέον συχνότερα ακραίες περιπτώσεις παιδιών και εφήβων που παραπέμπονται στην κλινική έπειτα από αυτοκτονία του γονέα τους ως απόρροια της κρίσης, ή επειδή οι ίδιοι αποπειρώνται να αυτοκτονήσουν και μάλιστα με βιαιότερες μεθόδους. Στις συνθήκες αυτές η ανάγκη για παροχή ψυχοκοινωνικής βοήθειας καθίσταται μεγαλύτερη».

Παράλληλα, το ψυχολογικό στρες που συνδέεται με τη φτώχεια μπορεί να οδηγήσει τους γονείς να υιοθετήσουν μια σκληρή και τιμωρητική στάση απέναντι στα παιδιά τους που τελικά οδηγεί σε περισσότερα προβλήματα ψυχικής υγείας, όπως για παράδειγμα η αντικοινωνική συμπεριφορά.

«Παρ' όλο που η πλειονότητα των φτωχών οικογενειών δεν κακοποιούν ή παραμελούν τα παιδιά τους, αν και ο ρόλος των γονέων γίνεται πιο στρεσογόνος και δύσκολος σε συνθήκες στέρησης και ανέχειας, η κακομεταχείριση συνδέεται σημαντικά με τη φτώχεια και άλλους επιβαρυντικούς παράγοντες, όπως η ανεργία και το χαμηλό κοινωνικοοικονομικό επίπεδο», προσθέτει ο κ. Κολαΐτης.

ΠΗΓΗ 

Εικόνες απ΄το μέλλον! Ρομποτικοί γονείς κα μητρικό γάλα από αγελάδες.

…αναμένουμε με αγωνιά τα εκκολαπτήρια ανθρωπίνων εμβρύων!

H Ε.Ε. χρηματοδοτεί έρευνα για πιο τρυφερά ρομπότ! 

Οι πιο πολύ έχουμε συνδέσει τα ρομπότ με επικίνδυνα ή επαναλαμβανόμενα καθήκοντα που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να …

κάνουν οι άνθρωποι. Αποστολές στον Άρη ή σε ραδιενεργές ζώνες, βιομηχανικές εφαρμογές κλπ. Στην πραγματικότητα όμως ένα ρομπότ μπορεί ακόμη και να αλληλεπιδράσουν με ανθρώπους και να τους βοηθήσουν να αναπτύξουν την κοινωνικότητα τους.

Επειδή όμως η έρευνα ως προς τον τομέα αυτό δεν έχει προχωρήσει αρκετά, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε να χρηματοδοτήσει μελέτη με στόχο τη δημιουργία ρομπότ τα οποία θα μπορούν να επικοινωνούν με μικρά παιδιά.

Πρόκειται για το σχέδιο ALIZ-E, θα δίνει στα ρομπότ τη δυνατότητα να ανταποκρίνονται στα δεδομένα που θα τους εισάγουν οι άνθρωποι και να αναπτύσσουν κοινωνικές σχέσεις. Στη συνέχεια τα ρομπότ αυτά θα δοκιμαστούν με παιδιά στο νοσοκομείο Σαν Ραφαέλε του Μιλάνου.

Όπως ανακοινώθηκε, οι ερευνητές θα εξετάσουν αν το ρομπότ μπορεί να διατηρήσει το ενδιαφέρον του παιδιού προσαρμόζοντας τη συμπεριφορά του ανάλογα με τις αντιδράσεις του.

Η Επιτροπή θα χρηματοδοτήσει τη συγκεκριμένη έρευνα με 8,2 εκατομμυρίων ευρώ ενώ ο συνολικός προϋπολογισμός του έργου υπολογίζεται ότι θα ξεπεράσει τα 10.6 εκατομμύρια ευρώ.

Κίνα: Μεταλλαγμένα τέρατα αγελάδες παράγουν ανθρώπινο γάλα!

Γενετικά μεταλλαγμένες αγελάδες, οι οποίες παράγουν γάλα που θα έχει θρεπτικές και αντιμικροβιακές ιδιότητες παρόμοιες με το ανθρώπινο μητρικό γάλα, υποστηρίζουν ότι δημιούργησαν επιστήμονες από την Κίνα.

Οι ερευνητές των Εργαστηρίων Αγροβιοτεχνολογίας του Αγροτικού Πανεπιστημίου της Κίνας, με επικεφαλής τον καθηγητή Νιγκ Λι, σε συνεργασία με επιστήμονες της εταιρίας βιοτεχνολογίας GenProtein του Πεκίνου, που παρουσίασαν τη σχετική επιστημονική εργασία στο περιοδικό PLoS ONE, στην προσπάθειά τους να κάνουν πιο θρεπτικό το αγελαδινό γάλα, εισήγαγαν με επιτυχία ανθρώπινα γονίδια σε 300 αγελάδες, οι οποίες στη συνέχεια παρήγαγαν «ανθρώπινο» γάλα.

Οι Κινέζοι ερευνητές χρησιμοποίησαν τεχνικές κλωνοποίησης για να εισάγουν τα ανθρώπινα γονίδια στο DNA των αγελάδων ράτσας «Χολστάιν» και στη συνέχεια τα γενετικά τροποποιημένα έμβρυα εμφυτεύτηκαν σε παρένθετες μητέρες αγελάδες. Τελικά, προέκυψαν αγελάδες που παρήγαγαν γάλα, το οποίο περιέχει λυσοζύμη, μια ανθρώπινη πρωτεΐνη με αντιμικροβιακές ιδιότητες, η οποία υπάρχει σε αφθονία στο ανθρώπινο μητρικό γάλα. Επίσης, πάλι μέσω γενετικής τροποποίησης, δημιουργήθηκαν αγελάδες που παρήγαγαν γάλα που περιείχε δύο άλλες ανθρώπινες πρωτεΐνες, την λακτοφερίνη και την άλφα-λακταλβουμίνη.

Ακόμα, οι επιστήμονες κατάφεραν να αυξήσουν κατά 20% περίπου την περιεκτικότητα του γάλατος σε λιπαρά. Όλα στο βωμό του κέρδους οι σύντροφοι κομμουνιστές....Η Κίνα έχει αναλάβει πλέον διεθνώς ηγετικό ρόλο στην έρευνα μεταλλαγμένων στον αγροδιατροφικό τομέα, εφαρμόζοντας πιο χαλαρούς κανονισμούς σε σχέση με την Ευρώπη.

Να μη ξεχνάμε όμως και το πρόσφατο διατροφικό σκάνδαλο με το γάλα που έστειλε στον άλλο κόσμο αρκετά μωρά ... για να καταλάβουμε τι θα μας περιμένει...

ΠΗΓΗ 1.
ΠΗΓΗ 2.

ΤΟ ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ

  Freemason Government Stealing Children at Secret Family Courts Bill Maloney

Προσεχώς και περιπτώσεις ( video)  από την Ελλάδα.

Η νέα τάξη επιτάσσει να μην υπάρχουν οικογένειες, χτυπά κάθε θεσμό που ενέχει αλληλεγγύη και ανθρώπινο ενδιαφέρον.
Κάθε φορά κάνουν και κάτι ακόμα πιο εξωφρενικό. ( Βλέπε : ACTA )
Η κοινωνία της παγκόσμιας τάξης όπου οι εκλεκτοί εξ ουρανού θα διαφεντεύουν τις ζωές των κτηνοτροφικών πόρων (δηλαδή των ανθρώπων) δεν πρέπει να υπάρχουν γονεϊκοί δεσμοί.

Τα "μοσχαράκια" θα.....απομακρύνονται από τους γονείς και θα ανατρέφονται σε κατάλληλο περιβάλλον έτσι ώστε με... tideοκάθαρο μυαλό να αγαπούν τη δουλεία τους και να υπηρετούν πιστά τους δυνάστες.

'Έτσι τα "αστέρια" του γαλαξία υπέδειξαν στα ζώα του κατευθυντηρίου των Βρυξελλών ότι οι γονείς δεν πρέπει να λέγονται μητέρα και πατέρας (γιατί είναι "ρατσιστικό"= δηλαδή ενέχει διάκριση) αλλά πρέπει να λέγονται γονεάς α και γονέας β (που δεν ενέχει διάκριση ότι κάποιος είναι πρώτος άρα καλλίτερος και ο άλλος δεύτερος)

Δείτε στο βίντεο πώς σε κρυφά δικαστήρια στην Αγγλία αφαιρούνται οι επιμέλειες των παιδιών από τους γονείς τους (τον "α" και τον "β") οι οποίοι για απόλυτα γελοίους λόγους κρίνονται ακατάλληλοι γονείς λίγες ώρες αφού φέρνουν στον κόσμο τα παιδιά τους.

Αυτό το πράγμα θα ήταν απόλυτα γελοίο αν δεν ήταν τόσο εγκληματικό.

Επειδή σε λίγο αυτή η εγκληματική τακτική θα αρχίσει να παίρνει μορφή επιδημίας και αλλού (και μη φανταστείτε ότι δεν θα έρθει πολύ γρήγορα και στην Ελλάδα... τους βλέπετε τι κάνουν..) Ειδοποιείστε όσους μπορείτε.
Κάποια στιγμή πρέπει να πούμε ΟΧΙ αλλιώς θα φτάσουν όπως στην τουρκοκρατία να μαζεύουν τα παιδιά όχι μόνο απ' τα σπίτια, αλλά κι απ' τα μαιευτήρια.

Σημείωση: Υπάρχουν ήδη και στην Ελλάδα αρκετές περιπτώσεις, με αρπαγη ανηλίκων από "Κοινωνικές υπηρεσίες" και Μ.Κ.Ο.

"...παραστάσεις και ιδέες έβίωσεν τό παιδί είς τήν ήλικίαν 3-7 ετών, όσο λανθασμένες καί άν είναι, όσο πιό δυνατές και ξεκάθαρες αποδείξεις περί πλάνης του και άν του παρουσιάσεις αργότερα, δεν πρόκειται ώς ενήλικας νά άπορρίψη τις αποθηκευμένες μνήμες και δοξασίες του περί θεού, πολιτικής, κ.λπ.

Δι' αυτό ακριβώς οί θρησκείες, οι Δικτάτορες, οι έξουσιασταί μας μέ διάφορα τεχνάσματα καί ωραία λόγια προσπαθούν νά ποδηγετήσουν τά παιδιά άπό μικρή ηλικία και έσοφίστηκαν τά κατηχητικά, τις πολιτικές νεολαίες.

Οί Δικτάτορες καί οί Τραπεζίτες είσήγαγον τήν πολιτικήν είς τά σχολεία μέ πρόφασιν, δήθεν, τήν προπαρασκευήν ενήμερων πολιτών, ενώ στην ουσία εκπαιδεύουν τυφλούς δούλους του τραπεζικού συστήματος.Όποιος από εσάς πιστεύει είς τήν ανεξάρτητον σκέψιν τών ανθρώπων, ας άγωνισθή διά τήν κατάργησιν του συνδικαλισμού είς όλα τά σχολεία, πλην πανεπιστημίων."
 "Μιχάλη Γρηγορίου"

Βλέπε:  ΤΕΡΜΑ ΟΙ ΜΗΤΕΡΕΣ !!!

"Μόνο Γονείς; Η συζυγική σχέση σε χαλεπούς καιρούς."

Στο παρακάτω βίντεο μπορείτε να ακούστε την ομιλία του κ. Καραγιάννη με θέμα:
"Μόνο Γονείς; Η συζυγική σχέση σε χαλεπούς καιρούς." 

 O Δημήτριος Καραγιάννης είναι Παιδοψυχίατρος – Ψυχοθεραπευτής, Διευθυντής του κέντρου Παιδοψυχικής Υγιεινής. Διδάκτορ του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου, δίδαξε στη μετεκπαίδευση της Μαρασλείου Ακαδημίας. Έχει ιδρύσει με τη σύζυγό του Ελένη Καραγιάννη το θεραπευτικό και εκπαιδευτικό Ινστιτούτο «Αντίστιξη», στο οποίο εκπαιδεύονται ειδικοί της ψυχικής υγείας ως ψυχοθεραπευτές στην οικογενειακή και ομαδική ψυχοθεραπεία με βάση την υπαρξιακή συστημική θεώρηση. Ασχολείται ιδιαίτερα με τα προβλήματα γάμου και μελετά τους όρους λειτουργικότητας στις διαπροσωπικές σχέσεις.

Silence of love.

There are no perfect faters.
But a father will always love perfectly.

Σοκάρει η μαρτυρία της Σχολικής Ψυχολόγου…

...κας Μαρίας Νεζίνη, για τα παιδιά που  πεινάνε στην Ελλάδα του 2012 !

 

Τί τρέχει με τους Έλληνες; (Σχολική Ψυχολόγος) από ligomilitos

Οι άνδρες είναι πλέον το νέο καταπιεζόμενο φύλο.

Άνδρες στα πρόθυρα υπαρξιακής κρίσης! ...εκεί οδηγήθηκαν!

Όχι μόνο δεν αποτελεί είδηση η κουβέντα περί «μαρασμού» του πρώην ισχυρού φύλου, υποβάθμισης του ρόλου του, υπονόμευσης της ταυτότητάς του, αλλά έχει καταντήσει κλισέ.
Τώρα μια σειρά βιβλία και ταινίες πηγαίνουν τη συζήτηση λίγο παραπέρα.
Οι άνδρες-ήρωές τους βιώνουν έναν ακόμη πιο επικίνδυνο ψυχολογικό ευνουχισμό που απειλεί ως και την ίδια την ύπαρξή τους.

 Είναι δύσκολοι καιροί για άνδρες. Μπορεί να έχει ειπωθεί αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια, τώρα όμως μια σειρά από νέες ταινίες και βιβλία προβάλλουν έναν τύπο ευνουχισμένου αρσενικού, με την έννοια του μαρασμού του κλασικού ανδρισμού και της αποδυνάμωσης του ρόλου του στον σύγχρονο κόσμο. Κινηματογράφος και έντυπα εξετάζουν τον προβληματικό και αβέβαια ρόλο του αρσενικού σε μια εποχή όπου ο φεμινισμός έχει ήδη αμφισβητήσει τις νόρμες συμπεριφοράς και την καθιερωμένη άποψη που θέλει τον μεσοαστό άνδρα μοναδικό τροφοδότη της οικογένειας. Η ύπαρξη αυτού του μοτίβου δεν πρέπει να είναι απλή σύμπτωση, αλλά πραγματική συγκυρία.

Ακόμη και η σκληροπυρηνική φεμινίστρια συγγραφέας Σούζαν Φαλούντι παραδέχεται ότι οι άνδρες είναι πλέον το νέο καταπιεζόμενο φύλο. Στο καινούργιο της βιβλίο υποστηρίζει πως ο άνδρας έπαψε να είναι εκείνος που συντηρεί το ζευγάρι ή την οικογένεια, γίνεται στόχος περιγελαστικών σχολίων για τις κακές επιδόσεις του στο νοικοκυριό και χάνει ολοένα το κύρος του μέσα και έξω από το σπίτι.

Η Φαλούντι μιλάει για τη μεταμόρφωση του άνδρα σε κάτι που μοιάζει με τη νοικοκυρά της δεκαετίας του '50! Οπως λοιπόν η Αμερικανίδα εκείνης της εποχής ήταν αποκομμένη από τον αληθινό κόσμο και εκαλείτο να καλύψει το κενό της με τα ψώνια και την ενασχόληση με τη θηλυκότητά της, έτσι και ο σημερινός άνδρας, παραγκωνισμένος από τη γυναίκα μέσα στον μέχρι πρότινος ζωτικό του χώρο, αυτόν της εργασίας και των κοινών, καταφεύγει και αυτός με τη σειρά του στη θεραπεία της κατανάλωσης και στην ενασχόληση με τον ανδρισμό του ­ με έναν ανδρισμό όμως που χτίζεται με τη βοήθεια γυμναστηρίων.

Το μανιφέστο του Χόλιγουντ

Η άποψη της Φαλούντι έγινε προφανώς το μανιφέστο πολλών αμερικανών παραγωγών, οι οποίοι μετέφεραν το θέμα στο Χόλιγουντ. Η ταινία του σκηνοθέτη Ντέιβιντ Φίντσερ (έρχεται στην Ελλάδα το χειμώνα) και το «American Beauty» του Σαμ Μέντες, η καθεμιά με τον δικό της τρόπο παρουσιάζει άνδρες σε κρίση ανδρισμού.

Ο 42χρονος ήρωας του «American Beauty» νιώθει ότι είναι ένα μηδενικό, απεχθάνεται το αγύμναστο σώμα του και κατηγορεί τη γυναίκα του για την απώλεια της αυτοπεποίθησης και του ανδρισμού του. Στο «Fight Clud» ο Εντουρτ Νόρτον υποδύεται έναν νεαρό γιάπι που έχει σοβαρή ψύχωση με την απειλούμενη αρσενικότητά του. Για να κατανοήσει μάλιστα αυτή την πλευρά του εαυτού του, η οποία πιστεύει ότι του λείπει, παρακολουθεί μια ομάδα υποστήριξης για άνδρες με καρκίνο στα γεννητικά όργανα. Και όταν αυτό δεν έχει αποτέλεσμα κάνει το εντελώς αντίθετο: γίνεται μέλος μιας ομάδας δράσης αναρχικού και βίαιου χαρακτήρα.
Επιπλέον έχει εμμονή με την απόκτηση υλικών αγαθών, η οποία του δημιουργεί ένα κενό απελπισίας.

Αυτό το συναίσθημα προσπαθεί να ξορκίσει μέσω της παρακολούθησης των ομάδων ψυχολογικής υποστήριξης που τον φέρνουν σε επαφή με έναν περιθωριακό τρόπο ζωής και με την αναπόφευκτη προοπτική του θανάτου. Ούτε αυτή η απόπειρα όμως αποβαίνει επαρκής, καθώς το μόνο που πετυχαίνει είναι να εξαναγκάζει τους άνδρες να φέρονται και να μιλούν σαν γυναίκες: αρχίζουν να αγκαλιάζονται ομαδικά και να χρησιμοποιούν μια γλώσσα τρυφερότητας και συμπαράστασης.

Στο τέλος, σύμφωνα πάντα με τους Αμερικανούς συγγραφείς και σεναριογράφους, μένει μόνο ένα δίλημμα: να διαλέξει κανείς ανάμεσα στην αυθεντική αρσενική συμπεριφορά ­ που παραπέμπει κατευθείαν στον βίαιο ρατσισμό ­ και την πιο ήπια νοοτροπία, που όμως χάνει σε αρρενωπότητα και αγγίζει τα όρια της θηλυπρέπειας.

Η διαδικασία του ευνουχισμού παραμένει ωστόσο φορτισμένη με αβεβαιότητα, καθώς η αυτό-εξουσιοδότηση του ανδρισμού ισορροπεί στην κόψη του ξυραφιού με την αυτοκαταστροφικότητα. Η κρίση αρρενωπότητας είναι ως επί το πλείστον δείγμα των καιρών.

Ενα από τα συμπτώματα του φαινομένου (όπως περιγράφεται από τη Φαλούντι) είναι ότι τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες ήταν θύματα του πατριαρχικού τρόπου σκέψης και οργάνωσης, γι' αυτό και θέλησαν κάποια στιγμή να βρεθούν στο πλευρό των γυναικών και να το αντιμετωπίσουν μαζί. Η πραγματικότητα όμως ίσως είναι ακόμη πιο δυσοίωνη. Η νέα έννοια του ευνουχισμού δεν είναι μια προσπάθεια να προκαλέσει ή να ανταγωνιστεί τον φεμινισμό, αλλά μια εκ βαθέων ανάγκη των ανδρών να νιώσουν κύριοι της μοίρας τους, ακριβώς όπως έκαναν οι πατεράδες τους και οι παππούδες τους.

Το δράμα του αρχηγού

Εργασία και οικογένεια δεν παρέχουν πια ασφάλεια στον άνδρα. Εχει πάψει να είναι επικεφαλής όλων αυτών των πραγμάτων, όπου μέχρι πρότινος είχε τον πρώτο λόγο. Αντ' αυτού έχει βρεθεί να πληρώνει το δάνειο του σπιτιού, να στέλνει τα παιδιά να σπουδάσουν, να χαμογελά στα πάρτι που οργανώνει η γυναίκα του και ούτω καθεξής. Οι άνδρες βέβαια σπάνια μοιράζονται αυτού του είδους τα προβλήματα με τους φίλους τους. Οι περισσότεροι ζουν το δράμα τους στα κρυφά.

Στα νέα βιβλία και τις ταινίες περί ου ο λόγος, ο ψυχολογικός ευνουχισμός αποκτά την αληθινή διάσταση μιας απειλής για τα ανδρικά γεννητικά όργανα. Στο μυθιστόρημά του «Το Τσεκούρι» (ο τίτλος είναι μάλλον ενδεικτικός του περιεχομένου), ο εγκληματολόγος Ντόναλτ Γουέστλεϊκ βάζει τον μεσήλικα ήρωά του να φθάνει ως το φόνο για να εξασφαλίσει την επαγγελματική του θέση και όταν πάραυτα χάνει τη δουλειά του και υποφέρει από την ανεργία, η γυναίκα του τον αποκαλεί «πληγωμένο» και βρίσκει εραστή.

Είναι δύσκολο να μην παραλληλίσει κανείς τις μυθιστορηματικές συνθήκες αυτής της ταπεινωτικής ανικανότητας με την οδυνηρή αγωνία που βιώνουν σήμερα αναστατωμένοι έφηβοι και κακόκεφοι εργαζόμενοι ενήλικοι, που στην υστάτη προσπάθειά τους να αναστήσουν τον χαμένο τους ανδρισμό και αφού έχουν στο μεταξύ απαρνηθεί τους αλλοτινούς συμμάχους τους (άνδρες φίλους και γνωστούς), καταφεύγουν σε μια απελπισμένη εν τέλει παραδοχή της ήττας τους. Η παλιννόστηση της αρσενικής εξουσίας δεν έρχεται ποτέ. Ο ήρωας του «Fight Club» τρελαίνεται. Ο πρωταγωνιστής του «American Beauty» καταλήγει νεκρός. Πράγματι, δύσκολοι καιροί για αρσενικά.



ΠΗΓΗ

Τα παιδιά στην μητέρα! - Α.Π.7492/2002

"με σεβασμό της ισότητα μεταξύ των γονέων"
...κατά τα Φεμινιστικά πρότυπα που διέπουν την Ελληνική Δικαιοσύνη.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΜΕ ΑΡΙΘΜΟ 7492/2002: 

"Οι προσωπικές σχέσεις των διαδίκων δεν ήταν ιδιαίτερα καλές και τον τελευταίο καιρό εντάθηκαν, οπότε στις 26 lουνίου 2002 διασπάσθηκε η έγγαμη συμβίωση, τα δε τέκνα συμβιώνουν με τον πατέρα τους. Λαμβανομένων υπόψη του φύλου, της ηλικίας και του δεσμού των ανηλίκων τέκνων των διαδίκων με αυτούς, του τόπου και του τρόπου διαβιώσεως, του κοινωνικού και επαγγελματικού βίου αυτών, το Δικαστήριο κρίνει ότι το συμφέρον των τέκνων, όπως το καθορίζουν οι βιοτικές και ψυχικές ανάγκες τους, με σεβασμό της ισότητα μεταξύ των γονέων, επιβάλλει να ανατεθεί προσωρινώς η επιμέλεια αυτών στην αιτούσα. Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει η ένδικη αίτηση να γίνει εν μέρει δεκτή και ως κατ' ουσία βάσιμη και να ανατεθεί προσωρινά στην αιτούσα η επιμέλεια των ανηλίκων τέκνων. Ο καθού πρέπει να καταδικασθεί σε μέρος της δικαστικής δαπάνης της αιτούσας, λόγω της μερικής νίκης και ήττας (άρθρο 178 παρ. 1 ΚΠολΔ)."

Το  παραπλανητικό αυτό απόσπασμα,  με ελάχιστες παραλλαγές, είναι  copy – paste στο 99% των δικαστικών αποφάσεων επιμέλειας, υπέρ της μητέρας φυσικά!
Καταδικαστικές αποφάσεις για την πατρότητα, ποινικοποίηση δεσμών αίματος, διάρρηξη του κοινωνικού ιστού!

Ο ενδιαφερόμενος αναγνώστης, θα πρέπει να «πατήσει» τις εικόνες, και να επισκεφθεί την ΠΗΓΗ, προκειμένου να διαπιστώσει το μέγεθος της εγκληματικής παραπλάνησης.

 Παιδομάζωμα χάριν «Ισότητας»! 

Γενοκτονία με την δημιουργία ανερμάτιστων πολιτών!

ΠΗΓΗ

Gianna Jessen: Εάν η έκτρωση είναι αποκλειστικά θέμα των δικαιωμάτων των γυναικών, τότε ποία ήταν τα δικά μου δικαιώματα;

Μια συγκλονιστική μαρτυρία...

Χαίρετε. Ονομάζομαι Gianna Jessen. 

   Είμαι υιοθετημένη και η βιολογική μου μητέρα ήταν δεκαεφτά χρονών, όταν αποφάσισε να κάνει έκτρωση. Ήταν τότε εφτάμισι μηνών έγκυος και ο γιατρός τη συμβούλευσε να κάνει αυτό, που ονομάζεται saline abortion (αντικατάσταση του αμνιακού υγρού με αλατούχο διάλυμα, που καίει το παιδί μέσα και έξω). Έτσι η μητέρα μου ανέμενε να γεννήσει ένα...........νεκρό παιδί μέσα σε εικοσιτέσσερις ώρες.

Προς μεγάλη έκπληξη και αμηχανία όλων, δεν βγήκα νεκρή σ’ αυτό τον κόσμο αλλά ζωντανή(!), στις 6 Απριλίου του 1977 σε κλινική εκτρώσεων του Λος Άντζελες. Αυτό δε που αποτελεί τέλειο συγχρονισμό του ερχομού μου, είναι ότι ο μαιευτήρας που ενεργούσε την έκτρωση ήταν εκτός υπηρεσίας εκείνη τη στιγμή κι έτσι δεν του δόθηκε η ευκαιρία να ολοκληρώσει το σχέδιό του, που ήταν ο τερματισμός της ζωής μου.

Την στιγμή αυτή που σας μιλώ, βρίσκομαι σ’ ένα όμορφο κυβερνητικό κτίριο και ξέρω ότι στην εποχή που ζούμε δεν είναι πολιτικά σωστό να πεις το όνομα του Χριστού σε μέρη σαν κι αυτό. Το να Τον φέρεις σε τέτοιες συναντήσεις, μπορεί να κάνει τους άλλους να νοιώσουν τρομακτικά άβολα. Αλλά, ….δεν επιβίωσα για να κάνω τον καθένα να νοιώθει άνετα. Επιβίωσα για να ανακατεύω τα πράγματα λίγο και αυτό το απολαμβάνω!

Και έτσι βγήκα ζωντανή, όπως ήδη είπα, μετά από δεκαοκτώ ώρες. Έπρεπε να ήμουν τυφλή, έπρεπε να ήμουν καμένη, έπρεπε να ήμουν νεκρή. Και δεν είμαι!

Ξέρετε τι εκπληκτική δικαίωση είναι το γεγονός ότι ο μαιευτήρας που έκανε την έκτρωση, ήταν υποχρεωμένος να υπογράψει το πιστοποιητικό γεννήσεώς μου; Έτσι έμαθα ποίος είναι. Για όσους τυχόν όμως έχουν αμφιβολίες, το πιστοποιητικό γράφει: «γεννημένη κατά τη διάρκεια εκτρώσεως στο τελευταίο στάδιο της εγκυμοσύνης»… Δε νικήσανε!... Έκανα μία έρευνα για τον άνθρωπο αυτόν και οι κλινικές του είναι η μεγαλύτερη αλυσίδα κλινικών στις Ηνωμένες Πολιτείες, με μικτά έσοδα 70.000.000 δολάρια το χρόνο. Διάβασα ένα βιβλίο του που έλεγε πως έχει κάνει πάνω από 1.000.000 εκτρώσεις και θεωρεί αυτό πάθος του. Σας τα λέω αυτά, Κυρίες και Κύριοι, γιατί δεν ξέρω αν συνειδητοποιήσατε ότι βρισκόμαστε σε μάχη σ’ αυτόν τον κόσμο. Είναι μία μάχη μεταξύ της ζωής και του θανάτου. Με ποια πλευρά είστε;…

Έτσι η νοσοκόμα κάλεσε ασθενοφόρο και με μετέφεραν σε νοσοκομείο. Αυτό είναι πραγματικό θαύμα, διότι συνήθιζαν τότε (μέχρι το 2002), να τερματίζουν την ζωή ενός επιβιώσαντος βρέφους, με στραγγαλισμό, ασφυξία, να το αφήνουν να πεθάνει ή να το πετούν. Το 2002 ο πρόεδρος Bush υπέγραψε νόμο για να σταματήσει αυτή η συνήθεια. Βλέπετε, παίζουμε εν ου παικτοίς…

…Εύχομαι να με μισούν την ώρα που θα πεθάνω, ώστε να αισθανθώ τον Θεό κοντά μου και να αισθανθώ πώς είναι να σε μισούν. Και τον Χριστό Τον μισούσαν. Και όχι ότι επιδιώκω να με μισούν, αλλά ξέρω ότι ήδη με μισούν γιατι κηρύττω ζωή. Και η αποστολή μου κυρίες και κύριοι, ανάμεσα σε πολλά άλλα πράγματα, είναι αυτή. Να δώσω ανθρωπιά σε μια αντιπαράθεση, που την ταξινομήσαμε με όλα τα άλλα ασήμαντα θέματα και την βάλλαμε να περιμένει την σειρά της στο ράφι. Αφαιρέσαμε τα αισθήματά μας κυρίες και κύριοι, γίναμε σκληρότεροι. Το θέλετε πραγματικά αυτό; Πόσο πραγματικά επιθυμείτε να ρισκάρετε για να πείτε την αλήθεια με αγάπη και μεγαλοψυχία, να είστε πρόθυμοι να σας μισούν;

Έτσι μετά από αυτό τοποθετήθηκα σε ίδρυμα έκτακτης φροντίδας όπου αποφάσισαν, διότι δεν τους άρεσα και πολύ.

Βλέπετε μισήθηκα από την στιγμή της συλλήψεώς μου από τόσους πολλούς, αλλά και αγαπήθηκα από ακόμα πιο πολλούς και προπάντων από τον Θεό. Είμαι κόρη Του. Δεν παίζετε με το κορίτσι του Θεού. Έχω ένα σημάδι στο μέτωπο, που προειδοποιεί, προσέξτε να είστε καλοί μαζί μου, γιατί ο Πατέρας μου διοικεί τον κόσμο!

Με πήραν λοιπόν από το «κακό σπίτι» και με πήγαν σε άλλο, όμορφο σπίτι. Στο σπίτι της Πένυ.

Είπε, ότι τότε ήμουν δέκα επτά μηνών και είχα διαγνωστεί με αυτό που εγώ θεωρώ δώρο, εγκεφαλική παράλυση, η οποία δημιουργήθηκε από την έλλειψη οξυγόνου στον εγκέφαλό μου, καθώς προσπαθούσα να επιβιώσω.

Τώρα είμαι αναγκασμένη να το πω αυτό. Εάν η έκτρωση είναι αποκλειστικά θέμα των δικαιωμάτων των γυναικών, τότε ποία ήταν τα δικά μου δικαιώματα; Πώς δεν βρέθηκε ούτε μία ριζοσπαστική φεμινίστρια, να σηκωθεί και να φωνάξει για την καταπάτηση των δικαιωμάτων μου την ημέρα εκείνη! Στην πραγματικότητα η ζωή μου πνιγόταν στο όνομα των δικαιωμάτων της γυναίκας! Όταν δε ακούω το αηδιαστικό επιχείρημα ότι πρέπει να κάνουμε εκτρώσεις γιατί το παιδί ίσως γεννηθεί ανάπηρο, τότε η καρδιά μου γεμίζει από τρόμο.

Υπάρχουν πράγματα κυρίες και κύριοι, τα οποία θα μπορέσετε να μάθετε μόνο από τους αδύναμους ανάμεσά σας. Και όταν τους πνίγετε, εσείς είστε αυτοί που χάνετε. Ο Θεός τους φροντίζει, αλλά εσείς είστε αυτοί που θα υποφέρετε για πάντα! Και τι αλαζονεία, τι απόλυτη αλαζονεία! Και έχει γίνει καθεστώς σ’ αυτό τον κόσμο που ζούμε, οι δυνατοί να εξουσιάζουν τους αδύναμους, να αποφασίζουν ποιος ζει και ποιος πεθαίνει. Τι αλαζονεία! Δεν καταλαβαίνετε, ότι δεν ήσαστε εσείς, που κάνετε την καρδιά σας να κτυπά; Δεν καταλαβαίνετε, ότι δεν κατέχετε τίποτε από όλη την εξουσία που νομίζετε ότι κατέχετε; Είναι το έλεος του Θεού που σας στηρίζει ακόμα και όταν τον μισείτε;

…Έτσι κοίταξαν την αγαπημένη μου Πένυ και της είπαν τα …πολύ ενθαρρυντικά λόγια: η Gianna θα είναι ένα τίποτα! Αλλά αυτή τους αγνόησε και άρχισε να δουλεύει μαζί μου 3 φορές την ημέρα, και άρχισα να σηκώνω το κεφάλι μου και μετά έλεγαν η Gianna ποτέ δεν θα κάνει αυτό, ποτέ δεν θα κάνει το άλλο. Και όμως στην ηλικία των τρεισήμισι χρόνων, άρχισα να περπατώ με περπατούρα και ορθοπεδικά στηρίγματα, και στέκομαι εδώ σήμερα μπροστά σας με ένα μικρό ορθοπεδικό πρόβλημα, χωρίς περπατούρα και ορθοπεδικά στηρίγματα. Πέφτω με χάρη μερικές φορές και μερικές άλλες άχαρα, εξαρτάται από την περίπτωση, αλλά εργάζομαι για την Δόξα του Θεού.

Βλέπετε, κυρίες και κύριοι, είμαι πιο αδύναμη από τους περισσότερους από σας, αλλά αυτό είναι το κήρυγμά μου. Πληρώνω ένα μικρό τίμημα για να μπορώ να διαλαλώ στον κόσμο και να προσφέρω ελπίδα. Στην παρανόησή μας για το πώς δουλεύουν τα πράγματα, παρεξηγούμε πόσο όμορφο μπορεί να είναι το μαρτύριο! Δεν το προκαλώ, αλλά όταν έρχεται ο Θεός έχει την δυνατότητα να κάνει και τα πιο άθλια πράγματα όμορφα.

Έχω συναντήσει την βιολογική μου μητέρα, έχω συγχωρήσει την βιολογική μου μητέρα, είμαι Χριστιανή. Είναι πολύ ταραγμένη γυναίκα και ήρθε σε μία εκδήλωση, που είχα πριν δυο χρόνια, χωρίς προειδοποίηση και είπε: «Γεια σου, είμαι η μητέρα σου». Αυτή ήταν μία πολύ δύσκολη μέρα, και όμως καθώς ανεχόμουν όλα αυτά, πιθανόν να σκεφτείτε ότι ήμουν τρελή, αλλά καθόμουν εκεί και σκεφτόμουν: «Δεν σου ανήκω. Ανήκω στον Χριστό. Είμαι το κορίτσι Του, και είμαι πριγκίπισσα! Έτσι δεν έχει σημασία τι λες, ο θυμός σου, η ταραχή σου και η οργή, δεν είναι δικά μου να τα φυλάξω, δεν είναι δικά μου να τα κρατάω, και δε θα το κάνω».

Θα ήθελα προς στιγμήν να μιλήσω κατευθείαν στους άντρες που είναι σε αυτή την αίθουσα. Άντρες είστε φτιαγμένοι για μεγαλοσύνη. Είστε φτιαγμένοι για να υψώνετε το ανάστημά σας και να φέρεστε αντρίκεια. Είστε φτιαγμένοι για να υπερασπίζεστε τις γυναίκες και τα παιδιά. Όχι να παραμερίζετε και να στρέφετε το κεφάλι σας στην άλλη μεριά, όταν γίνεται φόνος και να μην κάνετε τίποτε γι’ αυτό. Δεν είστε φτιαγμένοι για να εκμεταλλεύεστε εμάς τις γυναίκες και μετά να μας αφήνετε μόνες. Είστε φτιαγμένοι για να είστε ευγενικοί και χαριτωμένοι και μεγάλοι και δυνατοί και να στέκεστε ψηλά, διότι άντρες προσέξτε με: Είμαι πολύ κουρασμένη για να κάνω το δικό σας καθήκον.

Γυναίκες, δεν είστε φτιαγμένες για κακομεταχείριση, δεν είστε φτιαγμένες να κάθεστε αγνοώντας την αξία και την τιμή σας. Είστε φτιαγμένες να αγωνίζεσθε γι’ αυτό σε όλη σας την ζωή. Τώρα είναι η ευκαιρία σας, τώρα θα δείξετε τι άνθρωποι θα είστε. Έχω εμπιστοσύνη άντρες, ότι θα ανταποκριθείτε στην πρόκληση και θα αρθείτε στο ύψος των περιστάσεων.

Στους πολιτικούς, που ακούν, ιδιαίτερα στους άντρες, θα πω το εξής: είστε φτιαγμένοι για μεγαλοσύνη και αφήστε την διπλωματία στην άκρη. Προορισμός σας είναι να υπερασπίζεστε, ότι είναι σωστό και καλό. Αυτή η νεαρή κοπέλα που στέκεται στο βήμα σάς λέει: τώρα είναι η ώρα σας. Τι είδους άνθρωποι θέλετε να είστε, άνθρωποι με εμμονή στην δική τους δόξα ή άνθρωποι με εμμονή στην δόξα Του Θεού; Έφτασε η στιγμή να πάρετε θέση. Αυτή είναι η δική σας ώρα. Ο Θεός θα σας βοηθήσει, ο Θεός θα είναι μαζί σας. Σας δίνεται η ευκαιρία να δοξάσετε και να τιμήσετε τον Θεό.

Θα τελειώσω με αυτό: Μερικοί ίσως είναι ενοχλημένοι διότι μιλώ συνέχεια για τον Θεό και τον Ιησού. Μα πώς είναι δυνατόν να περπατώ στην γη, έστω κουτσαίνοντας, και να μην δίνω όλη μου την καρδιά και το μυαλό και την ψυχή και όλο μου το είναι στον Χριστό που μου έδωσε την ζωή; Αν λοιπόν νομίσετε ότι είμαι ανόητη, αυτό θα είναι άλλο ένα κόσμημα στην κορώνα που φορώ. Όλος ο σκοπός της ζωής μου είναι να κάνω τον Θεό να χαίρεται.

Ελπίζω μερικά απ’ αυτά που είπα να έχουν νόημα. Απλά βγήκαν μέσα από την καρδιά μου. Ο Θεός να σας ευλογεί.

Σεπτέμβριος 2008 - Μελβούρνη Αυστραλίας...

(  Ελεύθερη απόδοση στα Ελληνικά, αποσπασμάτων ομιλίας που έκανε η Gianna Jessen στις 8.9.2008 στη Μελβούρνη της Αυστραλίας. Την απόδοση έκανε ο συνεργάτης του περιοδικού κ. Βασίλειος Πετρουλέας, τον οποίο και ευχαριστούμε ).

Περιοδικό «Η Δράσις μας», τεύχος Μαΐου 2010

ΠΗΓΗ

Εκπαιδεύοντας τους αυριανούς πολίτες …

Η "εκπαίδευση" των παιδιών μας!

¨

Η Οικογένεια, τα «Ανθρώπινα δικαιώματα», τα «Δικαιώματα του Παιδιού», ...ΑΠΌΝΤΑ!
 

Προέχει η «Ασφάλεια» των παιδιών από το βίαιο περιβάλλον που δημιούργησαν και καλλιεργούν.

ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΔΕΝ ΜΟΡΦΩΝΟΥΝ

Όταν το 1990, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, απονεμήθηκε στον Τζον Τέϊλορ Γκάττο ο τίτλος του "Δασκάλου της Χρονιάς της Νέας Υόρκης", στην ομιλία αποδοχής του τίτλου που εκφώνησε, δεν αρκέστηκε σε απλές ευχαριστίες, αλλά εξαπέλυσε ένα δριμύ κατηγορώ στην συμβατική λογική που διέπει την εκπαίδευση. Μίλησε για το ρόλο που πρέπει να διαδραματίζει η εκπαίδευση για το άτομο, την οικογένεια και την κοινωνία στην σύγχρονη εποχή. Δεν απευθύνθηκε μόνο στη Νέα Υόρκη και τους μαθητές του.
Τα λόγια του εκφράζουν και τις ανησυχίες των εκπαιδευτικών και των γονιών όπου και αν βρίσκονται. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στη μόρφωση και την δημιουργική απασχόληση των παιδιών μας είναι σοβαρά και πολύπλοκα και δεν αποτελούν αποκλειστική ευθύνη των σχολείων. Κι όμως τα σχολεία μπορούν να δημιουργήσουν τις κατάλληλες συνθήκες για την διαμόρφωση της κοινωνίας και του κόσμου που ονειρευόμαστε. Έτσι έχουμε την ευχαρίστηση να δημοσιεύσουμε αυτή την φλογερή ομιλία ενός από τους πιο ένθερμους οπαδούς της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης.

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΤΖΟΝ ΤΕΙΛΟΡ ΓΚΑΤΤΟ
Αποδέχομαι αυτό το βραβείο για λογαριασμό όλων των καλών δασκάλων που έχω γνωρίσει όλα αυτά τα χρόνια. Όλων των δασκάλων που πάσχισαν να οικοδομήσουν σχέσεις με τους μαθητές τους. Σχέσεις βασισμένες στην τιμή. Ανδρες και γυναίκες που δεν ήταν ποτέ εφησυχασμένοι, που πάντοτε, στην αδιάκοπη προσπάθεια τους να προσδιορίσουν και να επαναπροσδιορίσουν την σημασία της λέξης "Παιδεία", έθεταν ερωτήματα. Ο "Δάσκαλος της Χρονιάς" δεν είναι ο καλύτερος δάσκαλος. Οι καλοί δάσκαλοι είναι πολύ χαμηλών τόνων για να γίνουν εύκολα αντιληπτοί. Ο "Δάσκαλος της Χρονιάς" όμως, είναι ένας σημαιοφόρος, ένα σύμβολο γι' αυτούς τους αφανείς ήρωες που πρόθυμα αφιερώνουν τη ζωή τους στα παιδιά. Η διάκριση αυτή τους ανήκει εξ' ίσου.

Ζούμε σε μία εποχή βαθιάς κοινωνικής κρίσης. Η χώρα μας βρίσκεται πίσω από 19 βιομηχανικές χώρες όσον αφορά στην ανάγνωση, την γραφή και την αριθμητική που μαθαίνουν τα παιδιά. Το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα στηρίζεται πάνω στο "ναρκωτικό" του καταναλωτισμού. Αν δεν αγοράζαμε τόσα "πουδραρισμένα" όνειρα, το σύστημα θα κατέρρεε. Και τα σχολεία ακόμα, είναι σήμερα ένα "προϊόν προς πώληση". Έχουμε τον υψηλότερο δείκτη εφηβικών αυτοκτονιών στον κόσμο. Στο Μανχάταν, από τους νέους γάμους, το 70% διαλύεται πριν να συμπληρωθεί πενταετία.

Η κρίση στα σχολεία αντανακλά την ευρύτερη κοινωνική κρίση. Είναι προφανές ότι έχουμε χάσει την αίσθηση της ταυτότητας μας. Μαντρώνουμε τα παιδιά και τους ηλικιωμένους και τους βγάζουμε εκτός του κοινωνικού γίγνεσθαι. Κανείς δεν τους απευθύνει πλέον τον λόγο. Όμως χωρίς τα παιδιά και τους ηλικιωμένους, μια κοινωνία δεν έχει ούτε παρελθόν αλλά ούτε και μέλλον. Μόνο ένα διαρκές παρόν. Στ' αλήθεια, η λέξη "κοινωνία" δεν έχει καμία σχέση με την φύση των σχέσεων που δημιουργούμε. Ζούμε δικτυωμένοι και όχι μέσα σε κοινωνίες. Αυτό ευθύνεται για όλους τους μοναχικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Κατά περίεργο τρόπο, το σχολείο έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης γι' αυτή την τραγωδία.
Οπως επίσης ευθύνεται για την διεύρυνση του χάσματος ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις.

Χρησιμοποιώντας το σχολείο σαν ένα διαχωριστικό μηχανισμό, οδηγούμαστε στην δημιουργία ενός συστή ματος καστών που πλαισιώνεται από παρίες. Αυτοί περιπλανώνται στους υπόγειους σιδηροδρόμους και κοιμούνται στον δρόμο. Στα 25 χρόνια της καριέρας μου σαν δάσκαλος συνειδητοποίησα ένα καταπληκτικό φαινόμενο -ότι τα σχολεία και η εκπαίδευση βρίσκονται πίσω και μακριά από τις σημαντικές εξελίξεις στον πλανήτη μας. Κανείς δεν πιστεύει πλέον ότι οι μεγάλοι επιστήμονες οφείλουν την επιστημοσύνη τους στα μαθήματα φυσικής ή χημείας, οι μεγάλοι πολιτικοί στα μαθήματα πολιτικών επιστημών και οι ποιητές στα μαθήματα γλώσσας και λογοτεχνίας.

Η αλήθεια είναι ότι τα σχολεία δεν σου μαθαίνουν τίποτε άλλο πέρα από το να υπακούς εντολές. Αυτό μου φαίνεται ανεξήγητο, γιατί υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που εργάζονται στα σχολεία ως δάσκαλοι, βοηθοί ή διευθυντές, που νοιάζονται και συμπεριφέρονται ανθρώπινα στους μαθητές. Όμως η απρόσωπη λογική του συστήματος καταπνίγει την συνεισφορά των μεμονωμένων προσωπικοτήτων. Παρ' όλο που οι δάσκαλοι νοιάζονται και δουλεύουν σκληρά, το σύστημα είναι "ψυχοπαθητικό". Δεν έχει συνείδηση. Χτυπάει το κουδούνι και ο νεαρός που γράφει ένα ποίημα, πρέπει να κλείσει το τετράδιο του και να μεταφερθεί σε ένα διαφορετικό κελί όπου εκεί μαθαίνει ότι ο άνθρωπος και η μαϊμού κατάγονται από έναν κοινό πρόγονο.

Το δικό μας σύστημα υποχρεωτικής εκπαίδευσης είναι μια εφεύρεση της πολιτείας της Μασαχουσέτης το 1850. Συνάντησε αντίσταση -μερικές φορές ένοπλη-απο το 80% περίπου του πληθυσμού. Ο τελευταίος αντιστασιακός προμαχώνας ήταν το Μπάρνστεϊμπλ (Barnstable) στο Ακρωτήριο Κοντ (Cape Cod). Εκεί οι κάτοικοι αρνούνταν να δώσουν τα παιδιά τους μέχρι το 1880, όταν η περιοχή καταλήφθηκε από την Εθνοφυλακή και τα παιδιά πήγαιναν σχολείο με την συνοδεία φρουράς. Εδώ συμβαίνει κάτι παράδοξο.

Το γραφείο του Γερουσιαστή Τεντ Κέννεντι (Ted Kennedy), πριν από λίγο καιρό, δημοσίευσε μια έκθεση όπου ανα-φέρεται οτι πριν απο την επιβολή της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, το ποσοστό των ανθρώπων που γνώρι ζαν γραφή και ανάγνωση ανερχόταν στο 98% ενώ, μετά από την επιβολή της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, ο δείκτης δεν ξεπέρασε το 91% το οποίο ισχύει και στην δεκαετία που διανύουμε.Ελπίζω αυτό να σας κινήσει το ενδιαφέρον.
Επίσης αξιοπρόσεκτο είναι και αυτό: Η τάση για την εκπαίδευση μέσα στο σπίτι έχει αυξηθεί σημαντικά. Περίπου 1.500.000 άνθρωποι μορφώνονται αποκλειστικά από τους γονείς τους. Τον προηγούμενο μήνα, περιοδικά που ασχολούνται με εκπαιδευτικά θέματα, έγραφαν το εξής εκπληκτικό: Τα παιδιά που μορφώνονται στο σπίτι φαίνεται ότι προηγούνται στην ικανότη τα του "σκέπτεσθαι" κατά 5 ή ακόμα και 10 χρόνια απο τους συνομήλικους τους που εκπαιδεύονται με τον παραδοσιακό τρόπο, πηγαίνοντας στο σχολείο.

Δεν πιστεύω ότι τα σχολεία πρόκειται να καταργηθούν μέσα στα επόμενα χρόνια -τουλάχιστον όχι όσο ζώ. Αν θέλουμε όμως να ανατρέψουμε αυτό που εξελίσσεται σε καταστροφή, λόγω της άγνοιας μας, πρέ πει να συνειδητοποιήσουμε ότι τα σχολεία παρέχουν εκπαίδευση και όχι μόρφωση. Αυτό είναι σύμφυτο στον σχεδιασμό του συστήματος. Δεν φταίνε οι κακοί δάσκαλοι ή τα λίγα χρήματα που ξοδεύονται για την Παιδεία. Η έννοια της "σχολικής διδασκαλίας" και η έννοια της Παιδείας δεν ταυτίζονται.

Τα σχολεία σχεδιάστηκαν από τον Χόρας Μαν (Horace Mann), τον Μπάρνας Σίαρς (Barnas Sears) και τον Γ. Ρ. Χάρπερ (W. R. Harper) του Πανεπιστημίου του Σικάγο, τον Θόρνταϊκ του Κολεγίου Κολούμπια και άλλους, σαν εργαλεία επιστημονικής χειραγώγησης της μαίας. Ο σκοπός τους είναι να παράγουν, με την εφαρμογή τυποποιημένων μεθόδων, "τυποποιημενους" ανθρώπους, των οποίων την συμπερι φορά θα μπορούν να προβλέπουν και να ελέγχουν.

Σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό το καταφέρνουν. Η κοινωνία μας όμως βρίσκεται σε αποσύνθεση και σε μια τέτοια κοινωνία επιτυχημένοι θεωρούνται οι άνθρωποι που δρουν ατομικιστικά, είναι αυτάρκεις και έχουν αυτοπεποίθηση -κι αυτό επειδή η κοινωνία που προ στάτευε τους αδύνατους και τους εξαρτημένους ανήκει πλέον στο παρελθόν. Τα αποτελέσματα της σύγχρονης εκπαίδευσης είναι ασήμαντα. Οι άνθρωποι που έχουν τύχει "καλής εκπαίδευσης" είναι κυριολεκτικά άσχετοι. Μπορούν να πουλήσουν από φιλμ μέχρι ξυριστικές μηχανές, να διεκπεραιώσουν δουλειές γραφείου και να μιλούν στο τηλέφωνο, ή να κάθονται αποχαυνωμένοι μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή που αναβοσβήνει αλλά, σαν ανθρώπινα όντα είναι άχρηστοι -άχρηστοι για τους άλλους και άχρηστοι για τον ίδιο τους τον εαυτό. Η καθημερινή μιζέρια γύρω μας, νομίζω, οφείλεται κατά κύριο λόγο στο γεγονός -όπως το έθεσε ο Τζον Γκούντμαν (John Goodman) πριν από τριάντα χρόνια- ότι αναγκάζουμε τα παιδιά μας να "μεγαλώνουν παράλογα". Οποιαδήποτε μεταρρύθμιση και να γίνει στην Παιδεία πρέπει να σταματήσει αυτούς τους παραλογισμούς.

Είναι παράλογο και αντίθετο με τη Ζωή να είσαι μέρος ενός συστήματος το οποίο σε υποχρεώνει να είσαι έγκλειστος μαζί με άτομα της ίδιας ηλικίας και κοινωνικής τάξης. Το σύστημα αυτό σε απομονώνει από την απέραντη πολυμορφία της ζωής και την απόλαυση της ποικιλίας των εμπειριών. Σε αποκόπτει από το παρελθόν σου και το μέλλον σου, και σε φυλακίζει σε ένα ατέρμονο παρόν. Ακριβώς ό,τι κάνει και η τηλεόραση.
Είναι παράλογο και ενάντιο στους φυσικούς νόμους να είσαι μέρος ενός συστήματος που σε υποχρεώνει να ακούς έναν ξένο να απαγγέλλει ποίηση όταν εσύ θέλεις να μάθεις πως χτίζονται τα σπίτια ή να κάθεσαι σ' ένα μέρος με έναν ξένο που σου λέει πως χτίζονται τα σπίτια όταν εσύ θέλεις να ασχοληθείς με την ποίηση.
Είναι παράλογο και αντίθετο με τους νόμους της ζωής να μετακινείσαι από κελί σε κελί με τον ήχο ενός κουδουνιού, κάθε ημέρα της νεότητας σου, μέσα σε έναν οργανισμό που δεν σου αφήνει καθόλου ιδιωτική ζωή και σε ακολουθεί ακόμα και μέσα στο άσυλο του σπιτιού σου "απαιτώντας να κάνεις τις εργασίες σου".

Ρωτάτε "Και πώς θα μάθουν να διαβάζουν"; Απαντώ. "Θυμηθείτε το παράδειγμα της Μασαχουσέτης"! Αν τα παιδιά ζουν με φυσιολογικό τρόπο, αντί να συναγελάζονται σε κελιά, θα μάθουν να γράφουν, να διαβάζουν, και να κάνουν την αριθμητική τους με ευκολία -αφού αυτά είναι σήμερα τα σημαντικά εφόδια για τη ζωή που ξεδιπλώνεται μπροστά τους.
Να έχετε όμως υπ' όψη ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν εκτιμούμε και τόσο αυτόν που γράφει, διαβάζει και ασχολείται με την αριθμητική. Είμαστε μια χώρα πολυλογάδων. Πληρώνουμε αυτούς που ξέρουν να μιλάνε, τους θαυμάζουμε, και έτσι τα παιδιά μας μιλούν κι αυτά συνεχώς, ακολουθώντας τα πρότυπα της τηλεό ρασης και των καθηγητών τους. Είναι πολύ δύσκολο να διδάξει κανείς τα "βασικά", γιατί δεν είναι πια βασικά για την κοινωνία που έχουμε δημιουργήσει.

Δύο θεσμοί είναι αυτοί που ελέγχουν σήμερα τη ζωή των παιδιών μας: Η τηλεόραση και τα σχολεία, με αυτήν ακριβώς τη σειρά προτεραιότητας. αυτοί "θεσμοί" αποπροσανατολίζουν. Υποβαθμίζουν την αληθινή σοφία, τη γενναιότητα, την εγκράτεια και τη δικαιοσύνη σε μια διαρκή αοριστία, σε κάτι το αφηρημένο.

Αιώνες πιο πριν, ο χρόνος του παιδιού και του εφήβου, αφιερωνόταν στην παραγωγή πραγματικού έργου, αληθινής αγαθοεργίας, πραγματικής περιπέτειας και ουσιαστικής αναζήτησης του πνευματικού καθοδηγητή που θα τους δίδασκε αυτό που πραγματικά ήθελαν να μάθουν. Τα παιδιά και οι έφηβοι ανάλωναν το χρόνο τους στην προσπάθεια επίτευξης κοινωνικών στόχων, η στοργή και η τρυφερότητα αποτελού σαν καθημερινή πρακτική, γνώριζαν και μελετούσαν κάθε πτυχή της κοινότητας τους, μάθαιναν πώς να κάνουν οικογένειες και δεκάδες άλλα πράγματα που χαρακτηρίζουν τον ολοκληρωμένο άνδρα και την ολοκληρωμένη γυναίκα.
Τώρα όμως εγώ και τα παιδιά μου πρέπει να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα του χρόνου. Από τις 168 ώρες της εβδομάδας, τα παιδιά ξοδεύουν τις 56 στον ύπνο. Αυτό τους αφήνει περιθώριο 112 ώρες την εβδομάδα. Μέσα σ' αυτές τις ώρες πρέπει να διαμορφώσουν τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα τους. Τα παιδιά μου βλέπουν 55 ώρες τηλεόραση την εβδομάδα. Έτσι τουλάχιστον αναφέρουν πρόσφατες στατιστικές. Αυτό τους αφήνει 57 ώρες την εβδομάδα για να "μεγαλώσουν".

Τα παιδιά μου παρακολουθούν τα μαθήματα του σχολείου 30 ώρες την εβδομάδα. Χρειάζονται ακόμα 8 ώρες για να ετοιμαστούν, να φύγουν για το σχολείο και να επιστρέψουν στο σπίτι, και σπαταλούν -κατά μέσον όρο- 7 ώρες την εβδομάδα για να κάνουν τις εργασίες τους και να διαβάσουν τα μαθήματα τους. Δηλαδή 45 ώρες συνολικά. Όλον αυτόν τον καιρό βρίσκονται υπό διαρκή επιτήρηση, δεν έχουν χώρο ή χρόνο για τον εαυτό τους και αν προσπαθήσουν μόνα τους να ορίσουν το χρόνο τους και τις ασχολίες τους "συνετίζονται" αναλόγως. Έτσι λοιπόν μένουν 12 ώρες την εβδομάδα για να δημιουργήσουν την ατομική τους συνείδηση και προσωπικότητα. Φυσικά, τα παιδιά τρώνε, και αυτό απαιτεί κάποιο χρόνο, αλλά όχι πολύ αφού η παράδοση του οικογενειακού γεύματος αποτελεί πλέον παρελθόν. Εάν αφαιρέσουμε τις τρεις ώρες του φαγητού, έχουμε 9 ώρες ελεύθερου χρόνου για κάθε παιδί.

Δεν αρκεί. Έτσι δεν είναι; Όσο πιο πλούσιο είναι ένα παιδί τόσο λιγότερη τηλεόραση βλέπει.. Όμως ο χρόνος του είναι εξ' ίσου περιορισμένος εξ'αιτίας μιας ευρύτερης γκάμας διασκεδάσεων και αναπόφευκτων δεσμεύσεων όπως τα ιδιαίτερα μαθήματα -που τελικά σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις τα έχει επιλέξει.

Όλα τα παραπάνω είναι, όλως παραδόξως, απλά ένας πιο εύσχημος τρόπος δημιουργίας εξαρτημένων ανθρώπων που δεν θα είναι ποτέ σε θέση να δώσουν νόημα και ουσία στις ζωές τους και να διασκεδάσουν πραγματικά. Αυτή η εξάρτηση και η έλλειψη στόχων έχει καταντήσει εθνική αρρώστια και κατά τη γνώμη μου γι' αυτό ευθύνονται η τηλεόραση και τα σχολεία.

Σκεφτείτε τα πράγματα που μας δολοφονούν ως έθνος: Τα ναρκωτικά, ο ανελέητος ανταγωνισμός, το σέξ ως μέσον αναψυχής, η πορνογραφία της βίας, ο τζόγος, το αλκοόλ και η χειρότερη πορνεία απ' όλες: Ζωές αφιερωμένες στην αγορά αγαθών -ο καταναλωτισμός ως φιλοσοφία και στάση ζωής. Σε όλα αυτά τα "ναρκωτικά" είναι εθισμένος ο εξαρτημένος άνθρωπος που κι αυτός με τη σειρά του είναι ένα μοιραίο προϊόν του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

Θα ήθελα να σας μιλήσω για τις επιπτώσεις που έχει στα παιδιά το να τους αφαιρούμε όλο τους το χρόνο -χρόνος που τους είναι απαραίτητος για να μεγαλώσουν- και να τα εξαναγκάζουμε να ασχολούνται συνε χώς με γενικότητες. Οποιαδήποτε μεταρρύθμιση και να γίνει -που δεν θα συνοδεύεται από προσπάθεια να εξαλειφθούν αυτές οι συγκεκριμένες ασθένειες- θα είναι μια παρωδία.
1 .Τα παιδιά που διδάσκω δείχνουν αδιαφορία για τον κόσμο των μεγάλων. Αυτό ανατρέπει την εμπειρία χιλιάδων ετών. Η στενή παρακολούθηση του τι σκοπεύουν να κάνουν οι μεγάλοι, ήταν πάντοτε η πιο συναρπαστική ασχολία για τη νεολαία. Όμως σήμερα κανένα παιδί δεν θέλει να μεγαλώσει -και ποιος μπορεί να το κατηγορήσει γι' αυτό; Εμείς είμαστε τα παιχνίδια τους.
2.Τα παιδιά που διδάσκω δεν έχουν καμιά περιέργεια για ό,τι συμβαίνει γύρω τους, και αν έχουν κάποια, αυτή είναι παροδική. Δεν μπορούν να συγκεντρωθούν για πολλή ώρα, ακόμα και στα πράγματα που τους αρέσουν. Μπορείτε να διακρίνετε τη σχέση ανάμεσα στο συνεχές χτύπημα του κουδουνιού και στην συνεχή αλλαγή αιθουσών διδασκαλίας με την έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης;
3.Τα παιδιά που διδάσκω δεν έχουν αίσθηση του μέλλοντος, την αίσθηση ότι το αύριο είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένο με το σήμερα. Ζουν σε ένα διαρκές παρόν. Η στιγμή την οποία ζουν είναι το όριο της συνειδητό τητάς τους.
4.Τα παιδιά που διδάσκω είναι ανιστόρητα. Δεν έχουν συναίσθηση του τρόπου με τον οποίο το παρελθόν καθόρισε το παρόν διαμορφώνοντας τις αξίες τους και τις ζωές τους και περιορίζοντας τις επιλογές τους.
5.Τα παιδιά που διδάσκω είναι σκληρά στις σχέσεις τους με τα άλλα παιδιά. Δεν συμπάσχουν με την δυστυχία, γελούν με τις αδυναμίες των άλλων και νιώθουν περιφρόνηση για τους ανθρώπους που φαίνεται καθαρά ότι χρειάζονται βοήθεια.
6.Τα παιδιά που διδάσκω δεν ανοίγονται εύκολα και δεν είναι ειλικρινή στις σχέσεις τους. Έχουν μάθει να κρύβουν τον αληθινό εαυτό τους πίσω από ένα εξωτερικό προσωπείο που έχουν "συναρμολογήσει" με κομμάτια από χαρακτήρες και συμπεριφορές που έχουν δανειστεί από τα τηλεοπτικά τους πρότυπα ή έχουν δημιουργήσει μόνα τους για να ξεγελούν τους δάσκα λους τους. Επειδή δεν είναι αυτό που δείχνουν προς τα έξω, η μάσκα πέφτει όταν εκθέτουν τις εσώτερες πτυχές του εαυτού τους σε μια στενή σχέση. Γι' αυτό και τις αποφεύγουν.
7.Τα παιδιά που διδάσκω είναι υλιστές. Ακολουθούν το παράδειγμα των δασκάλων τους που "βαθμολογούν" τα πάντα με υλιστικά κριτήρια και τους τηλεοπτικούς αστέρες που ξεπουλούν ό,τι έχουν και δεν έχουν.
8.Τα παιδιά που διδάσκω είναι εξαρτημένα, παθητικά και φοβισμένα μπροστά στις νέες προκλήσεις. Αυτή η δειλία πολλές φορές εκδηλώνεται με έναν επιφανειακό "τσαμπουκά" ή θυμό ή επιθετικότητα, όμως κατά βάθος υπάρχει έλλειψη θάρρους.

Θα μπορούσα να απαριθμήσω κι άλλες καταστάσεις που πρέπει να αντιμετωπιστούν από μία εκπαιδευτική μεταρρύθμιση αν θέλουμε να σταματήσουμε την κατρακυλά του έθνους μας, αλλά πιστεύω ότι μέχρι τώρα έχετε αντιληφθεί τις θέσεις μου, είτε συμφωνείτε είτε διαφωνείτε. Αυτή την ασθένεια την έχει προκαλέ σει ή το σχολείο ή η τηλεόραση ή και τα δύο μαζί. Είναι απλά θέμα αριθμητικής. Τα παιδιά τρώνε το χρόνο τους στην τηλεόραση και στο σχολείο. Αυτό είναι που κατέστρεψε την Αμερικανική οικογένεια. Η οικογένεια δεν είναι πλέον το σχολείο των παιδιών της. Τι μπορεί να γίνει; Πρώτα απ' όλα χρειαζόμαστε έναν εφ' όλης της ύλης, αδιάκοπο, διάλογο σε εθνικό επίπεδο. Έναν διάλογο που θα γίνεται συνέχεια, κάθε μέρα, κάθε χρόνο. Πρέπει να του δοθεί τόση έμφαση, να διεξάγεται με τέτοια επιμονή που οι εφημερίδες και τα μέσα ενημέρωσης να αρχίσουν να τον βαριούνται -όπως βαριούνται κάθε τι που έχει διάρκεια. Πρέπει να διατυπώσουμε επιχειρήματα, να φωνάξουμε μέχρι να βρεθεί λύση για το ζήτημα των σχολείων ή να διαπι στώσουμε ότι η ζημιά είναι ανεπανόρθωτη. Εάν μπο ρέσουμε να το λύσουμε έχει καλώς. Αν όχι, τότε η επι τυχία της κατ' οίκον μόρφωσης ανοίγει έναν διαφορε τικό και πολλά υποσχόμενο δρόμο.

Διοχετεύοντας τα χρήματα που ξοδεύονται για την μόρφωση των παι διών, πίσω στην οικογένεια, πετυχαίνουμε μ' ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Κάνουμε καλό και στην οικογέ νεια και στα παιδιά. Η πραγματική μεταρρύθμιση είναι εφικτή. Δεν κοστίζει τίποτα. Πρέπει να επανεξετάσουμε τις θεμελιώδεις αρχές της εκπαίδευσης και να αποφασίσουμε τι θέλου με να διδάξουμε στα παιδιά μας και γιατί. Εδώ και 140 χρόνια αυτό το έθνος προσπάθησε να επιβάλλει τους στόχους της εκπαίδευσης από ένα απρόσιτο κέντρο αποφάσεων, απαρτιζόμενο από "ειδικούς" -μια συγκε ντρωτική ελίτ κοινωνικών καθοδηγητών. Όμως αυτό απέτυχε. Ούτε πρόκειται να πετύχει ποτέ. Είναι πρωτομεγέθης προδοσία του δημοκρατικού οράματος που καθιστούσε κάποτε αυτό το έθνος ένα ευγενές πείραμα.

Μπροστά στα μάτια μας διαδραματίστηκε η απόπειρα των Ρώσων να κυριαρχήσουν και να ελέγξουν την Ανατολική Ευρώπη. Η προσπάθεια μας να επιβάλουμε την δική μας κοινωνική ορθότητα, χρησιμοποιώντας σαν εργαλείο τα σχολεία, είναι εκ θεμελίων σαθρή και καταρρέει, αν και με πιο αργό και επώδυνο τρόπο. Δεν έχει φέρει αποτελέσματα γιατί οι θεμελιώδεις αρχές της είναι μηχανιστικές, απάνθρωπες και εχθρικές προς τις αρχές της οικογενειακής ζωής. Η μηχανιστική εκπαίδευση μπορεί να ελέγξει τις ανθρώπινες ζωές. Η πραγματικότητα όμως εκδικείται με φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας: Ναρκωτικά, βία, αυτοκαταστροφή, αδιαφορία και τα συμπτώματα που βλέπω στους μαθητές μου.

Είναι καιρός να ανατρέξουμε στο παρελθόν για να αποκτήσουμε ξανά μια λειτουργική εκπαιδευτική φιλοσοφία. Εκείνη που προτιμώ εγώ, είναι αυτή που εφάρμοζαν για χιλιάδες χρόνια οι άρχουσες τάξεις της Ευρώπης. Θεωρώ ότι λειτουργεί το ίδιο καλά και για τα φτωχά παιδιά και για τα πλούσια. Την χρησιμοποιώ όσο μπορώ στα πλαίσια της δικής μου διδασκαλίας -δηλαδή όσο μου αφήνουν περιθώρια οι κανονισμοί της υποχρεωτικής εκπαίδευσης.
Στον πυρήνα αυτού του ελιτιστικού εκπαιδευτικού συστήματος βρίσκεται η πίστη ότι η αυτογνωσία είναι η μοναδική βάση της πραγματικής γνώσης. Σε πολλές περιπτώσεις, και σε κάθε ηλικία, το παιδί καλείται να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα μόνο του. Χωρίς να το βοηθήσει κανείς. Μερικές φορές η δοκιμασία αυτή είναι επικίνδυνη, όπως το να καλπάσει πάνω σ' ένα άλογο ή να το κάνει να πηδήξει, αλλά αυτή βέβαια, είναι μια δοκιμασία που ξεπερνούν με επιτυχία πριν να συμπλη ρώσουν τα δέκα τους, χιλιάδες παιδιά κοινωνικά επι φανών οικογενειών. Μπορείτε να φανταστείτε ένα παιδί που έχει ξεπεράσει μόνο του ένα τέτοιο πρόβλη μα να μην έχει την πεποίθηση ότι μπορεί να τα βγάλει πέρα με οτιδήποτε καταπιαστεί;

Μερικές φορές το πρόβλημα είναι να δαμάσεις τη μοναξιά, όπως έκανε ο Θορώ (Thoreau) στη λίμνη Γουόλντεν ή ο Αϊνστάιν στο Ελβετικό τελωνείο. Ένας πρώην μαθητής μου, ο Ρόλαντ Λεγκιάρντι-Λάουρα (Roland Legiardi-Laura), αν και οι γονείς του είχαν πεθάνει και ο ίδιος δεν είχε κληρονομήσει τίποτα, διέσχισε τις Ηνωμένες Πολιτείες μόνος του, με ποδήλατο. Δεν είχε μπεί ακόμα ούτε καν στην εφηβεία. Αρα δεν μας προξενεί καμία έκπληξη που όταν πια έγινε άντρας γύρισε ένα φιλμ για τη Νικαράγουα και κέρδισε ένα διεθνές βραβείο -αν και η κανονική του δουλειά ήταν ξυλουργός. Αυτό που κάνουμε τώρα είναι να αφαιρούμε από τα παιδιά το ζωτικό χρόνο που τους είναι απαραίτητος για να αποκτήσουν αυτογνωσία. Αυτό πρέπει να σταματήσει.

Πρέπει να βρούμε εκπαιδευτικές διαδικασίες για να κερδίσουν τα παιδιά τον χαμένο τους χρόνο. Πρέπει να δείχνουμε εμπιστοσύνη στα παιδιά, από την πολύ μικρή τους ηλικία, αναθέτοντας τους ανεξάρτητες εργασίες, που θα μπορούν ίσως να έχουν προκαθοριστεί από τα σχολεία τους, αλλά θα γίνονται εκτός των σχολικών κτιρίων. Πρέπει να φτιάξουμε ένα πρόγραμμα σπουδών όπου το κάθε παιδί θα έχει την ευκαιρία να αναπτύξει τα στοιχεία της προσωπικότητας του που είναι μοναδικά και να μάθει να στηρίζεται στις δυνάμεις του.

Λίγο καιρό πριν, έστειλα με ένα λεωφορείο (δίνοντας τους 70 δολάρια) ένα δωδεκάχρονο κορίτσι και τη μητέρα του -που δεν μιλάει αγγλικά- στην ακτή του Νιου Τζέρσι. Εκεί το κορίτσι γευμάτισε με τον διοικητή του αστυνομικού τμήματος του Σι Μπράϊτ (Sea Bright) και του ζήτησε συγγνώμη γιατί είχε ρυπάνει την παραλία, πετώντας ένα άδειο κουτί αναψυκτικού. Γι' αυτή τη δημόσια παραδοχή του λάθους της, είχα κανονίσει να ανταμειφθεί το κορίτσι με το να "προσληφθεί" για μια ημέρα από την αστυνομία και να βοηθά στις μικροϋποθέσεις. Λίγες μέρες αργότερα, άλλοι δύο δωδεκάχρονοι μαθητές μου ταξίδεψαν μόνοι τους από το Χάρλεμ μέχρι την 31 η οδό Γουέστ (West 31 st Street), όπου δούλεψαν ως βοηθοί στην έκδοση μιας εφημερίδας. Την επόμενη εβδομάδα, τρεις από τους μαθητές μου θα βρεθούν στους βάλτους του Νιου Τζέρσι, και θα παρα τηρούν το πώς σκέφτεται και δρα ένας πρόεδρος μεταφορικής εταιρίας όταν στέλνει τριαξονικά φορτηγά στο Ντάλας, το Σικάγο και το Λος Αντζελες.

Αυτά είναι "παιδιά θαύματα" που έχουν ενταχθεί σ' ένα "ειδικό" πρόγραμμα; Όχι. Απλώς είναι καλά παιδιά από το κεντρικό Χάρλεμ, έξυπνα και ζωντανά, που είχαν όμως τόσο κακή εκπαίδευση που τα περισσότερα απ' αυτά όταν ήλθαν σ' εμένα δεν ήξεραν καλά -καλά να προσθέτουν και να αφαιρούν. Κανένα απ' αυτά δεν ήξερε ούτε καν πόσο πληθυσμό έχει η Νέα Υόρκη, ή την απόσταση της Ν. Υόρκης από την Καλιφόρνια.

Πρέπει αυτό να με ανησυχεί; Μα φυσικά και πρέπει. Είμαι όμως σίγουρος ότι αν αποκτήσουν γνώση του εαυτού τους, θα μπορέσουν και να διδάξουν τον εαυτό τους, γιατί μόνο αυτού του είδους η γνώση έχει δια χρονική αξία. Πρέπει να δώσουμε στα παιδιά ελεύθερο χρόνο. Τώρα! Αυτό είναι το κλειδί της αυτογνωσίας τους. Πρέπει να τους φέρουμε σε επαφή με τον πραγματικό κόσμο όσο πιο γρήγορα μπορούμε, έτσι ώστε ο ελεύθερος χρόνος τους να μην ξοδεύεται σε αοριστίες και αφηρημένα πράγματα. Αυτό είναι κατεπείγουσα προτεραιότητα. Χρειάζεται δραστική παρέμβαση για να διορθωθούν τα λάθη. Τα παιδιά μας πεθαίνουν στα σχολεία σαν τις μύγες. Είτε καλό είτε κακό, το σχολείο παραμένει το ίδιο: Ασχετο με την πραγματική ζωή.

Τι άλλο χρειάζεται μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση; Να παύσει να είναι ένα παράσιτο στην κοινωνία που εργάζεται. Πρέπει να κάνουμε την κοινωνική εργασία μέρος της εκπαίδευσης. Είναι ο πιο γρήγορος τρόπος για να μάθουμε τα παιδιά μας να είναι υπεύθυνα.
Επί πέντε χρόνια διηύθυνα ένα "αντάρτικο" σχολικό πρόγραμμα. Κάθε παιδί, πλούσιο ή φτωχό, έξυπνο ή όχι, έπρεπε να συμπληρώσει μέσα σ' ένα χρόνο 320 ώρες σκληρής κοινωνικής εργασίας. Πολλά από αυτά τα παιδιά, χρόνια αργότερα, ήλθαν σ' εμένα και μου είπαν ότι αυτή η εμπειρία άλλαξε τη ζωή τους, ότι τους έμαθε να βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά, και τους βοήθησε να επανεξετάσουν τους στόχους και τις αξίες τους. Αυτό συνέβη στα 13 τους χρόνια, όταν ήταν στο πειραματικό σχολείο.
Αυτό πέτυχε, γιατί στην πλούσια περιοχή που βρισκόταν το σχολείο μου, επικρατούσε χάος. Όταν αποκαταστάθηκε η "τάξη", το πρόγραμμα μου σταμάτησε. Ήταν περισσότερο επιτυχημένο και ανέξοδο απ' ότι έπρεπε για να το αφήσουν να λειτουργεί. Αποδεικνύαμε τα ακριβά και ελιτίστικα προγράμματα σκάρτα. Σε αυτή την πόλη δεν υπάρχει έλλειψη προβλημάτων. Τα παιδιά μπορούν να βοηθήσουν να λυθούν αυτά τα προβλήματα. Σε αντάλλαγμα θα κερδίσουν την προσοχή και τον σεβασμό των μεγάλων. Αυτό είναι καλό και γι' αυτά και για εμάς τους υπολοίπους.

Ανεξάρτητη μελέτη, κοινωνική εργασία, εναλλαγές εμπειριών, ελεύθερος χρόνος και ενδοσκόπηση. Αυτές είναι πολλές και διαφορετικές μαθητείες. Είναι εφικτές, φθηνές και αποτελεσματικές μέθοδοι για το ξεκίνημα μιας αληθινής αναμόρφωσης των σχολείων. Καμία όμως μεταρρύθμιση μεγάλης κλίμακας δεν πρόκειται να επανορθώσει το κακό που έχει γίνει στα παιδιά μας και στην κοινωνία, αν δεν συμπεριλάβουμε και την οικογένεια στο βασικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα.

Οι Σουηδοί το έχουν καταλάβει αυτό από το 1976 και εγκατέλειψαν το σύστημα της υιοθεσίας ανεπιθύμητων στους γονείς τους παιδιών. Αντί γι' αυτό ξοδεύουν τις ώρες τους και τον εθνικό τους πλούτο ενισχύοντας τον θεσμό της οικογένειας, ώστε τα παιδιά που γεννιούνται να μην εγκαταλείπονται από τους γονείς τους. Μείωσαν τον αριθμό των ανεπιθύμητων γεννήσεων. Από 6000 το 1976 σε 15 το 1986. Οπότε κάτι μπορεί να γίνει. Οι Σουηδοί κουράστηκαν να πληρώνουν τα σπασμένα από τις ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες και αποφάσισαν να κάνουν κάτι. Άρα κι εμείς μπορούμε να κάνουμε κάτι.

Η οικογένεια είναι η κινητήρια δύναμη της εκπαίδευσης. Αν χρησιμοποιούμε τα σχολεία για να απομακρύνουνε τα παιδιά από τους γονείς τους, θα εξακολουθή σουμε να βλέπουμε το τρομακτικό θέαμα που βλέπου με σήμερα. Αυτή ήταν η βασική λειτουργία των σχολεί ων από το 1650, τότε που ο Τζον Κόττον (John Cotton) ανακοίνωσε ότι αυτός ήταν ο κύριος στόχος των σχο λείων της αποικίας Μπέϊ (Bay), και ο Χόρας Μαν (Horace Mann) το 1850 το ανακοίνωσε σαν σκοπό των σχολείων της Μασαχουσέτης.

Η βάση κάθε καλής ζωής είναι το πρόγραμμα μαθη μάτων της οικογένειας. Απομακρυνθήκαμε απ' αυτό το πρόγραμμα. Καιρός είναι να επιστρέψουμε. Ο μοναδι κός δρόμος για την επιστροφή σε μια υγιή Παιδεία είναι να αναλάβουμε πρωτοβουλίες για να απελευθερώσου με την οικογενειακή ζωή από την ασφυκτική μέγκενη των εκπαιδευτικών οργανισμών. Να ενθαρρύνουμε, την ώρα του σχολείου, την συνάντηση γονιών και μαθητών. Έτσι θα σφυρηλατηθούν ισχυροί οικογενεια κοί δεσμοί. Αυτό είχα στο μυαλό μου όταν έστειλα το κορίτσι και τη μητέρα του στην ακτή του Ν. Τζέρσι για να συναντήσουν τον διοικητή του αστυνομικού τμήματος.

Έχω πολλές ιδέες για τη δημιουργία ενός οικογενεια κού προγράμματος μαθημάτων, και είμαι βέβαιος ότι και εσείς μπορείτε -αν το σκεφτείτε καλά- να προτείνετε πολλά. Το μεγαλύτερο εμπόδιο για μια πλήρη ανα θεώρηση της εκπαίδευσης είναι τα μεγάλα συμφέρο ντα που έχουν επενδύσει κεφάλαια στο τωρινό εκπαι δευτικό σύστημα, και δεν επιθυμούν να αλλάξει -όσο κι αν υποστηρίζουν το αντίθετο.
Πρέπει να απαιτήσουμε να ακουστούν νέες ιδέες. Οι δικές μου και οι δικές σας. Έχουμε χορτάσει από τις απόψεις των "ειδικών" της τηλεόρασης και των εφημερίδων. Τώρα απαιτείται ένας ανοιχτός διάλογος. Φτάνουν πια οι γνώμες των ειδικών. Οι ειδικοί δεν εξέφρασαν ποτέ σωστή άποψη για την εκπαίδευση. Οι λύσεις τους είναι δαπανηρές. Εξυπηρετούν μόνο τους εαυτούς τους και ευνοούν τον συγκεντρωτισμό. Φτάνει πια! Καιρός να επιστρέψουμε στην δημοκρατία, στον σεβασμό του ατόμου, και την οικογένεια. Είπα ό,τι είχα να πω. Σας ευχαριστώ.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΓΚΑΤΤΟ
Ήταν δάσκαλος για 30 χρόνια σε δημόσια σχολεία της Νέας Υόρκης. Ανακηρύχθηκε Δάσκαλος της Χρονιάς της πόλης της Νέας Υόρκης το 1989, το 1990 και το 1991 και Δάσκαλος της Χρονιάς της Πολιτείας της Νέας Υόρκης το 1990 και το 1991. Είναι ο συγγραφέας των βιβλίων: "Dumping Us Down", του "The Exhausted School" και του "The Empty Child: A Schoolteacher's Intuition about the Problem of Modern Schooling" ( πρόκειται να κυκλοφορήσει στις αρχές του 1998 από τις εκδόσεις Simon & Schuster).



ΠΗΓΗ

Διαβάστε επίσης: Φεμινισμός, Ισότητα, Εκπαίδευση.