Κυριακή, 24 Μαρτίου 2019

"Οικογένεια σε κρίση"


Ημερίδα “OIKOΓΕΝΕΙΑ ΣΕ ΚΡΙΣΗ:
Παθήματα γονέων, η χαμένη πατρότητα»
με εισηγητή τον Δ. Γερούκαλη.




Hμερίδα με θέμα: “OIKOΓΕΝΕΙΑ ΣΕ ΚΡΙΣΗ: Παθήματα γονέων, η χαμένη πατρότητα, διοργάνωσαν το πρωί της Κυριακής στο 7ο Δημοτικό σχολείο Κω η Αστική Εταιρεία “Ιπποκράτης”/Κέντρο Πρόληψης των Eξαρτήσεων και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας, ο Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων του 3ου Δημοτικού και ο Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων του 7ου Δημοτικού.

Εισηγητής ήταν ο κ. Δημήτρης Γερούκαλης, Επιστημονικός Διευθυντής της Αστικής Εταιρείας “Ιπποκράτης”.

Η ημερίδα διεξήχθη στο πλαίσιο του Προγράμματος “ΕΣΤΙΑ” (οικογενειακή ζωή, τελετουργίες, οικιακή οικονομία).

Σκοπός της ημερίδας ήταν να αναδειχθούν και συζητηθούν τα δομικά και λειτουργικά προβλήματα της οικογένειας της εποχής μας και η έλλειψη του Πατέρα.

Γιατί το κρίσιμο ερώτημα είναι: “Τι κόσμο θα αφήσουμε στα παιδιά μας, αλλά σε τι παιδιά θα αφήσουμε τον κόσμο”.









Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2019

ΚΥΠΡΟΣ - Αναμόρφωση "Οικογενειακού Δικαίου"



Ο Υπουργός Δικαιοσύνης της Κύπρου
 ανέλαβε νομοθετική πρωτοβουλία
 για την αναμόρφωση του "Οικογενειακού Δικαίου",
την εισαγωγή της συνεπιμέλειας, και άλλα.





Την τηλεοπτική συζήτηση ανάρτησαν οι :

 "ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΑΝΔΡΩΝ" ( ΠΑ.ΣΥ.Α )

 "Σύλλογος Συνεπιμέλεια"




Οικογενειακό Δίκαιο - Συνεπιμέλεια - Ερώτηση βουλευτή 12/3/2019

  Ενημερωμένο 9/4/2019  


Ερώτηση του βουλευτή κ. Ν. Παναγιωτόπουλου
για το πόρισμα της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής





Κατέθεσε σήμερα 12/3/2019   (Α.Π.6262/12.3.2019) ερώτηση ο βουλευτής κ. Ν. Παναγιωτόπουλος στη Βουλή ερωτώντας τον κ. Υπουργό Δικαιοσύνης  για το αν υπάρχει πόρισμα της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής η θητεία της οποίας παρατάθηκε στις 30/9/2018 και λήγει σε λίγες μέρες, στις 20/3/2019.




  Η απάντηση !  







....

Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2019

CASSIE JAYE - Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΕΜΙΝΙΣΜΟ


KENTFIELD CALIFORNIA - CASSIE JAYE
ΛΕΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΕΜΙΝΙΣΜΟ
ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΔΙΚΙΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΑΝΔΡΩΝ

 

 

 

Η δημιουργός της ταινίας - ντοκιμαντέρ, με τον τίτλο  "THE RED PILL" (για το κίνημα των δικαιωμάτων των ανδρών) ,
σε ομιλία της, στο   KENTFIELD στην  CALIFORNIA των ΗΠΑ καταθέτει από το βάθος της ψυχής της, την αλήθεια που βίωσε, για την αδικία που υφίστανται οι άνδρες,
στους βασικότερους τομείς της ανθρώπινης υπόστασή τους,
καθώς και αυτά που συνέβησαν στην ίδια, κατά την διάρκεια της δημιουργίας και προβολής της ταινίας 



«ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΜΥΘΟΣ ἤ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ»



Ομιλία του Ψυχιάτρου κ. Ιακώβου Μαρτίδη

Ψυχοθεραπευτή και Οικογενειακού Συμβούλου 

 

Η ομιλία πραγματοποιήθηκε στο Πνευματικό Κέντρο Φιλ/δος, στα πλαίσια δραστηριοτήτων της Σχολής Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως και Πρεβέζης την 21-01-2018 και ώρα 19:00 με θέμα: «ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΜΥΘΟΣ ἤ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ»

Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2018

Άνθιμος Ανανιάδης: «Δεν κάνω γιορτές με τον γιο μου.. »



Συγκλονίζει ο Άνθιμος Ανανιάδης:

«Δεν κάνω γιορτές με τον γιο μου.. αμφισβητούν ότι είμαι ο πατέρας». 

 


Ο ηθοποιός αποκάλυψε πως τις φετινές γιορτές τις περνά μακριά από τον γιο του καθώς, όπως ο ίδιος είπε, υπάρχει η αμφισβήτηση από την οικογένεια της μητέρας ότι μπορεί και να μην είναι ο πατέρας.

Μιλώντας στο Happy Day όπου εξομολογήθηκε το γεγονός ότι δεν του επέτρεψαν να δει το παιδί του ούτε τις μέρες των Χριστουγέννων.

Η διαμάχη που έχει ο ηθοποιός με την Μαρία Νεφέλη Γαζή του στερεί για την ώρα το δικαίωμα να βρίσκεται κοντά στο παιδί του.

«Η ζωή μου όλη έχει αλλάξει μετά τη γέννηση του ανθρώπου τον οποίο έχω δει από την πρώτη στιγμή. Είμαι ένας πολύ διαφορετικός άνθρωπος και σίγουρα πιο ουσιαστικός και πιο ανθρώπινος από ποτέ», είπε ο Άνθιμος Ανανιάδης και συνέχισε:

«Ως πατέρας μου έχουν αποκλείσει το δικαίωμα να είμαι κοντά στο παιδί λόγω του ότι υπάρχει αμφισβήτηση από την οικογένεια αυτή ότι μπορεί και να μην είμαι πατέρας. Δεν ξέρω τι θα μπορούσε να κάνει κάποιος άνθρωπος στη θέση μου ώστε να διεκδικήσει τα δικαιώματά του.

Είναι μια εξαιρετικά δύσκολη στιγμή. Το θεωρώ εξαιρετικά άδικο και άσχημο αυτό. Ζω με αυτό και γίνομαι καλύτερος άνθρωπος, πιο ουσιαστικός. Μπορεί κάποιος άνθρωπος να μην είναι καλός σύζυγος αλλά μπορεί να γίνει καλός πατέρας κι αυτό είναι πάρα πολύ ουσιαστικό σε όλα τα πλαίσια».








Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2018

Όταν η κρυφή διαταραχή του γονέα προβάλλεται στο παιδί.


Αυτά τα παιδιά περνούν μια ζωή με τη αίσθηση ότι τους έχει δοθεί άδικα ένας ρόλος από τον σκηνοθέτη. Γίνονται οι διαταραγμένοι άνθρωποι που οι γονείς τους «θέλουν», και αρχίζουν να ενεργούν όλο και περισσότερο διαταραγμένα.

 

 



 Οι διαταραγμένοι γονείς είναι οι γονείς που δεν φαίνονται καθόλου ότι είναι. Στον έξω κόσμο εμφανίζονται σαν να είναι οι πιο φυσιολογικοί γονείς και ούτε τα παιδιά τους, ούτε κανείς άλλος, δεν γνωρίζει ότι δέχονται τις επιδράσεις των διαταραχών τους, μέχρι να είναι πολύ αργά.

Μερικοί γονείς είναι φανερά κακοποιητικοί προς τα παιδιά τους, είτε σεξουαλικά είτε σωματικά. Στην περίπτωση αυτή, η κακοποίηση είναι προφανής και τα παιδιά μπορούν να κατανοήσουν ότι κακοποιούνται και συνειδητοποιούν ότι έχουν πληγωθεί. Ως εκ τούτου, όσο οδυνηρό και να είναι, έχοντας συναίσθηση της κατάστασης, μπορούν να την αναγνωρίσουν και να ελαχιστοποιήσουν τη βλάβη που τους προκαλείται από αυτήν. Τι συμβαίνει όμως όταν η κακοποίηση δεν γίνεται εύκολα συνειδητή;

Οι γονείς που είναι περισσότεροι διαταραγμένοι, φροντίζουν πάνω απ’ όλα την εξωτερική τους εικόνα. Είναι συχνά οι εκπρόσωποι των τοπικών κοινοτήτων τους. Παίρνουν μέρος σε επιτροπές. Δωρίζουν σε φιλανθρωπικά ιδρύματα. Πείθουν τους εαυτούς τους, τα παιδιά τους και όλους τους άλλους ότι έχουν μόνο τις καλύτερες προθέσεις. Και πραγματικά το πιστεύουν. Η διαταραγμένη τους συμπεριφορά είναι επικίνδυνη επειδή είναι κρυμμένη. Κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να σκεφτεί ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν έστω και μία μόνο κακή σκέψη, επειδή οι ίδιοι ποτέ δεν θα τη σκέφτονταν.

Σε μία περίπτωση που είδα θεραπευτικά, μια διαταραγμένη μητέρα αντιμετώπιζε τη μεγαλύτερη κόρη της, σαν να ήταν διαταραγμένη. Η μητέρα, προέβαλε τη δική της διαταραχή της στη συγκεκριμένη κόρη, καθώς ήταν σε πλήρη άρνηση της δικής της διαταραχής. Ήταν η κόρη της, η οποία ήταν διαταραγμένη και αυτό το ρόλο της έδωσε από την αρχή. Καθώς η κόρη της (θα την ονομάσουμε Μέγκαν) μεγάλωνε, γνωστοποιήθηκε στα μικρότερα αδέλφια της ότι είχε προβλήματα και την αντιμετώπιζαν με τον ίδιο τρόπο όπως η μητέρα της.

Σε κανονικά πλαίσια, στην υγιή ανατροφή των παιδιών, το Εγώ ενός παιδιού στηρίζεται και ενθαρρύνεται να είναι αυτό που είναι και να αισθάνεται ότι έχει σωστή κρίση, υγιή ένστικτα και εξελίσσεται σε άνθρωπο με αξιοπιστία και λογική. Στο είδος της διεστραμμένης ανατροφής που αναφέρομαι, το παιδί αρχίζει να αισθάνεται αφύσικο, να παίρνει παράλογες αποφάσεις, να έχει ανθυγιεινή ένστικτα και να θεωρείται αναξιόπιστο και μη λογικό.

Η μητέρα της Μέγκαν έπαιξε το ρόλο της πολύπαθης μητέρας. Πήγαινε από γιατρό σε γιατρό και ήταν εξαιρετικά ανήσυχη για την κόρη της. Αυτό έκανε τη κόρη πιο διαταραγμένη, επειδή βαθιά μέσα της η Mέγκαν ήξερε ότι η μητέρα της ήταν υποκρίτρια. Η ίδια είχε δοκιμάσει αρκετές φορές να παρουσιάσει στη μητέρα της, τα χαρακτηριστικά που εκείνη έδειχνε να εκτιμά στα αδέρφια της, όμως δεν τα πρόσεχε ποτέ στην ίδια. Σε αυτό το είδος της διαταραχής, ο γονέας έχει την ανάγκη να δαιμονοποιήσει ένα συγκεκριμένο παιδί και τίποτα δεν μπορεί να αποτρέψει το γονέα από αυτόν τον στόχο. Η ανάγκη είναι ασυνείδητη και συχνά δημιουργείται από μια ανατροφή, στην οποία κάτι παρόμοιο συνέβη στο γονέα.

Για τη μητέρα της, η Μέγκαν ήταν αμείλικτα, ανεξήγητα διεστραμμένη. Τελικά, εγκατέλειψε την προσπάθεια να είναι καλή και άρχισε να είναι ο δαίμονας που η μητέρα της ήθελε να είναι. Άρχισε να τη μισεί: «Θέλω να την σκοτώσω», είπε στους γιατρούς. Η μητέρα απάντησε, κλαίγοντας: «Απλά δεν ξέρω πως έφτασε εκεί. Ο σύζυγός μου και έχουμε δοκιμάσει τα πάντα για να την βοηθήσουμε».

Η Mέγκαν άρχισε να παρεκτρέπεται στο σπίτι και στο σχολείο και μέχρι την πρώιμη εφηβεία της, την είχαν βάλει σε ένα ψυχιατρείο. Η μητέρα της έκλαιγε ανεξέλεγκτα όταν υπέγραψε τα έγγραφα για να την βάλουν στη κλινική. Ο μπαμπάς της ήταν στωικός. Τα αδέλφια της, δεν ήταν έκπληκτα. Η Mέγκαν αισθάνθηκε ανακουφισμένη. Στο νοσοκομείο υπήρχαν ασθενείς που την άκουγαν και προσπαθούσαν να κατανοήσουν πώς έφτασε εκεί.

Ορισμένα μέλη του προσωπικού επίσης την άκουγαν και είδαν ότι η οικογένεια της ήταν διαταραγμένη, οπότε εισηγήθηκαν την παραμονή της στο ψυχιατρείο, όπου ένιωθε καλύτερα. Η Mέγκαν πάντα ήξερε ότι δεν ήταν τόσο διαταραγμένη όσο θεωρούσε η μητέρα της. Όμως, λόγω έλλειψης χώρου στα νοσοκομεία, στάλθηκε πίσω στην οικογένεια και έγινε χειρότερα.

Τέτοιες περιπτώσεις σχέσεων γονέων παιδιών, παρουσιάζονται πολύ συχνά και κανείς δεν γνωρίζει γι’ αυτές. Ένας διαταραγμένος γονέας, μπορεί να είναι μια μητέρα ή ο πατέρας ή άλλος κηδεμόνας, που θα προβάλει τη διαταραχή του σε ένα συγκεκριμένο παιδί. Συχνά είναι ένα όμορφο και έξυπνο παιδί, που απειλεί το εύθραυστο, διαταραγμένο Εγώ του γονέα. Ο γονέας είχε, ίσως, μια παιδική ηλικία στην οποία το ίδιο πράγμα να έγινε σε εκείνον. Αυτές οι συμπεριφορές μπορεί να περάσουν από γενιά σε γενιά.

Η συναισθηματική κακοποίηση αυτού του είδους δεν εντοπίζεται σχεδόν ποτέ. Όταν ένας γονέας πηγαίνει ένα μικρό παιδί σε έναν παιδίατρο, ποιον θα ακούσει ο γιατρός, το γονέα ή το παιδί; Ο γονέας παραπονιέται λέγοντας ότι έχει κάνει ό,τι είναι δυνατόν: «Τι άλλο μπορώ να κάνω; Παρακαλώ πείτε μου, γιατρέ»; Ο γιατρός θα ακούσει τον γονέα. Το παιδί είναι πολύ μπερδεμένο για να μιλήσει με συνεκτικό τρόπο για το τι συμβαίνει. Εάν το παιδί έλεγε κάτι σαν: «Με τρελαίνει. Συμπεριφέρεται ωραία στους άλλους, αλλά εμένα με τρελαίνει», ο γιατρός θα απαντήσει, «Σώπα, σώπα, είμαι βέβαιος ότι η μητέρα σου (ή ο πατέρας) έχει καλές προθέσεις».
Κανείς δεν θέλει να ακούσει τι λέει το παιδί.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, η διαταραχή του γονέα που παραμένει κρυφή και προβάλλεται πάνω στο παιδί. Σε ένα επίπεδο το παιδί βλέπει αυτήν την εξαπάτηση και συγχύζεται, θυμώνει και τελικά εξοργίζεται. Ο γονέας εκφράζει τη βαθιά συμπάθεια για το στοχευμένο παιδί και τα αδέλφια του εκφράζουν τη συμπόνοια τους για το ίδιο και τον υποτακτικό γονέα, στον οποίο το παιδί κλίνει για παρηγοριά. Όμως δεν υπάρχει κανείς στον οποίο το παιδί μπορεί να στηριχθεί.

Αυτά τα παιδιά περνούν μια ζωή με τη αίσθηση ότι τους έχει δοθεί άδικα ένας ρόλος από τον σκηνοθέτη. Γίνονται οι διαταραγμένοι άνθρωποι που οι γονείς τους «θέλουν» και αρχίζουν να ενεργούν όλο και περισσότερο διαταραγμένα. Η διαταραχή είναι βαθιά μέσα τους και τους έχει καταστήσει αβοήθητους. Και ο κόσμος συμπάσχει με τους κακόμοιρους γονείς, οι οποίοι έχουν να αντιμετωπίσουν τέτοια «διαταραγμένα» παιδιά.


Συγγραφέας: Gerald Schoenewolf, Ph.D.




Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2018

Fall On Me !


Andrea Bocelli, Matteo Bocelli - Fall On Me

 

 

 

"Ο καθένας που είναι γονέας, ο καθένας που γνωρίζει τη πολύτιμη ευθύνη να είναι μητέρα ή πατέρας, θα καταλάβει πλήρως την έννοια αυτού του κομματιού. Το Fall On Me είναι η πρώτη φορά που έχω κάνει ντουέτο με το γιο μου Matteo Bocelli."





"Fall On Me"

I thought sooner or later
The lights up above
Will come down in circles
And guide me to love
But I don't know what's right for me
I cannot see straight
I've been here too long
And I don't want to wait for it
Fly like a cannonball
Straight to my soul
Tear me to pieces
And make me feel whole
I'm willing to fight for it
And carry this weight
But with every step
I keep questioning what it's true

Fall on me
With open arms
Fall on me
From where you are
Fall on me
With all your light
With all your light
With all your light

Presto una luce ti illuminerà
Seguila sempre, guidarti saprà
Tu non arrenderti
Attento a non perderti
E il tuo passato avrà senso per te
Vorrei che credessi in te stesso, ma sì
In ogni passo che muoverai qui
È un viaggio infinito
Sorriderò se
Nel tempo che fugge mi porti con te

Fall on me
Ascoltami
Fall on me
Abbracciami
Fall on me
Finché vorrai
Finché vorrai
Finché vorrai
Finché vorrai

I close my eyes
And I'm seeing you everywhere
I step outside
It's like I'm breathing you in the air
I can feel you're there

Fall on me
Ascoltami
Fall on me
Abbracciami
Fall on me
With all your light
With all your light
With all your light


---------------------------------



Κυριακή, 22 Ιουλίου 2018

''ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΑΝΔΡΩΝ''



ΠΑΣΥΑ - 2005.11.28
''ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΑΝΔΡΩΝ''
ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ




2005.11.28
ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΝ ΟΡΓΑΝΟΝ ΑΝΔΡΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ "ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΑΝΔΡΩΝ" [ ΠΑ.ΣΥ.Α. ]
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΑΣΠΙΣΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ 


Περισσότερα στην ΠΗΓΗ 


 

Οι «Προοδευτικάριοι» «Επωάζουν» Το Bullying…


Του Θανάση Κ.

Ένας 15χρονος μαθητής αυτοκτόνησε προχθές, γιατί του έκαναν bullying στο σχολείο…
Πριν λίγα χρόνια ένας λίγο μεγαλύτερος σπουδαστής τεχνικής σχολής έχασε τη ζωή του από το bullying που του έκαναν οι συμφοιτητές του…
Αλλά η κοινωνία αρνείται να δει τα απλά αίτια αυτής της μεγάλης μάστιγας.


* Πρώτον, το πρόβλημα δεν είναι μόνο αυτοί που κάνουν το bullying. Είναι κυρίως το εκπαιδευτικό σύστημα που ανέχεται το bullying.
Και η κοινωνία ολόκληρη που δεν κάνει κάτι γι’ αυτό…

* Δεύτερον, τα παιδιά – κι ιδίως τα μικρότερα παιδιά – ήταν και θα είναι πάντα «σκληρά» μεταξύ τους. Αυτό δεν μπορεί κανείς να το «ξορκίσει», ή να το αποδώσει στην «τηλεόραση» ή στα «ηλεκτρονικά παιγνίδια» ή στην «βία που υπάρχει γύρω μας»…

Η «ενδιάθετη βία» μέσα στα παιδιά υπήρχε πάντα, πολύ πριν μπει στη ζωή μας η τηλεόραση και τα ηλεκτρονικά παιγνίδια.
Η βία υπάρχει μέσα στα παιδιά, εκδηλώνεται ιδιαίτερα στα πρώτα βήματα της κοινωνικόποίησής τους – κι είναι το πρώτο πράγμα που μαθαίνουν να κοντρολάρουν κατά την κοινωνικοποίησή τους.

Γι’ αυτό και ανέκαθεν τα παιδικά παραμύθια (τον καιρό που δεν υπήρχε τηλεόραση, ούτε κινηματογράφος, ούτε ηλεκτρονικά παιγνίδια) είχαν πάντα μέσα τους πολλή «συμβολική βία»: Με δράκους που σκότωναν και τελικά σκοτώνονταν. Με «κακούς» που σκοτώνονταν τελικά από «καλούς». Με «μάγισσες» που έκαναν τερατώδη πράγματα, μέχρι που έβρισκαν τελικά το τέλος που τους άξιζε. Και με «καλές νεράιδες» που εξισορροπούσαν αυτή τη «μάχη» ανάμεσα στις υπέρκοσμες δυνάμεις του καλού και του κακού…

Τα παιδικά παραμύθια εκτόνωναν τη βία που είχε μέσα του το παιδί στο «φαντασιακό πεδίο», για να μην την εκτονώσει στην πραγματικότητα, στο αδελφάκι του ή σε άλλο συνομήλικό του.
Κι εκτονώνοντας τη βία, τα παραμύθια την απαξίωναν και έδιναν παιδαγωγικό μήνυμα: Το «κακό» πάντα έχανε! Το «καλό» πάντα κέρδιζε. Το μυαλό νικούσε την ωμή δύναμη. Ο ηρωϊσμός αναδεικνυόταν ως αρετή, όταν ο μικρός τα έβαζε με τον γίγαντα και τον κέρδιζε, ο Δαύιδ κατατρόπωνε τον τερατώδη Γολιάθ, ο «κοντορεβιθούλης» νικούσε τον κακό δράκο κι έσωζε τον εαυτό του και τα αδέλφια του…

Η βία γινόταν λυτρωτική για την επικράτηση του καλού και του δίκαιου.
Ενυπήρχε στις ψυχές των παιδιών, έτσι κι αλλιώς - αλλά εκτονωνόταν σε φαντασιακό πεδίο και αποκτούσε ηθική διάσταση.

* Το μήνυμα ήταν απλό, σαφές και εύληπτο για όλους:
-- Μη χρησιμοποιείται βία μεταξύ σας, αν δεν θέλετε να γίνετε οι «κακοί» που τελικά θα τιμωρηθούν!

Έτσι λειτούργησε η παραδοσιακή παιδαγωγική σε όλους σχεδόν τους πολιτισμούς. Έτσι λειτουργούσαν τα παραμύθια, είτε ως θρησκευτικοί μύθοι, είτε ως απλές παιδαγωγικές διηγήσεις.
Η Παλαιά Διαθήκη έχει τέτοια «παιδαγωγική βία», οι αρχαιοελληνικοί μύθοι το ίδιο, τα λαϊκά ευρωπαϊκά παραμύθια το ίδιο, τα αραβικά και τα κινέζικα παραμύθια το ίδιο.
Πάντα με απαξία σε βάρος του «κακού», και τελική επικράτηση του «καλού».

* Κι ύστερα ήλθε η… «σύγχρονη παιδαγωγική» κι ανέτρεψε τα πάντα. Κατάργησε τη βία στα παραμύθια. Κι έφτιαξε αφηγήσεις… «πολιτικής ορθότητας», όπου η εξουσία ήταν το «κακό» που έπρεπε να απαξιωθεί και να γελοιοποιηθεί,
η «αμφισβήτηση» ήταν το «καλό» κι έπρεπε να παιδάκια να εθιστούν στην αμφισβήτηση των πάντων από πολύ μικρά,
ενώ η «αδελφοσύνη» όλων - καλών» και «κακών» - ήταν η αναπόφευκτη «αίσια κατάληξη».

Η πλήρης απουσία της «παιδαγωγικής βίας», εμπόδιζε να υπάρξει φαντασιακή εκτόνωση της βίας που τα παιδιά έχουν μέσα τους. Αλλά και της απαξίας. Έτσι τα παιδιά δεν την εκτονώνουν φαντασιακά και την εκτονώνουν πραγματικά - μεταξύ τους…

--Δεν διδάσκονται βιωματικά ότι «το κακό τιμωρείται» (μέσα από τα παθήματα των κακών στα «παραμύθια»)…

--Δεν διδάσκονται καν τη διάκριση του κακού από το καλό - και του δίκαιου από το άδικο…

Το παραμύθι με τα τρία γουρουνάκια κάτι έλεγε στα παιδιά: Ότι μπορεί ο λύκος να είναι «κακός» και να απειλεί να φάει τα τρία γουρουνάκια – πράγμα που είναι μέσα στη φύση, άλλωστε – αλλά αρκεί το ένα μικρό γουρουνάκι να είναι έξυπνο και προνοητικό για να σώσει τα αδέλφιά του παγιδεύοντας και σκοτώνοντας τελικά τον «κακό το λύκο». Ισχυρότατο παιδαγωγικό μήνυμα…

Η λεγόμενη «σύγχρονη παιδαγωγική» απάντησε με το «Ρουνι- Ρούνι το κακό γουρούνι»: Αντέστρεψε το κλασικό παραμύθι! Τώρα είναι ένα γουρούνι που κυνηγάει τα μικρά λυκάκια – κάτι εντελώς έξω από τη φύση. Και τελικά δεν τιμωρείται ο «κακός», δεν κερδίζουν οι «καλοί», απλώς στο τέλος όλοι… «αδελφώνονται»!

Το μήνυμα είναι πως αν όλοι αδελφωθούμε – καλοί και κακοί - τελειώνουν τα προβλήματα! Δηλαδή εντελώς αντιπαιδαγωγικό: Δεν μαθαίνουν τα παιδιά να ταυτίζονται με το καλό και να πολεμάνε το κακό. Τα μαθαίνουν να εξισώσουν – να ισοπεδώνουν - το καλό με το κακό.
Ομοίως, ο «Μορμόλης» διαπαιδαγωγούσε… «μικρούς αναρχικούς» που κορόϊδευαν «τον κόσμο των μεγάλων»…

Φτιάχνονταν πια παραμύθια για μεγάλους, δηλαδή που τα βρίσκουν «χαριτωμένα» οι ενήλικες, χωρίς να έχουν κανένα παιδαγωγικό νόημα για τα παιδιά – κι αυτό αποτέλεσε το πιο χονδροειδές αντιπαιδαγωγικό σφάλμα.

Το «ποιος έκανε πιπι στο Μισσιπιπί» στήθηκε απλώς και μόνο γιατί έκανε ομοιοκαταληξία στον τίτλο του. Δεν είχε κανένα απολύτως νόημα για τα παιδιά. Ούτε μπορούσε να σημαίνει τίποτε, αν στη θέση του Μισσισσιπί έμπαινε ο ποταμός Νείλος ή ο ποταμός Νέστος. Η ομοιοκαταληξία κατέρρεε…

Κι όμως αυτό το έβρισκαν «πολύ χαριτωμένο» κάποιοι γονείς, αδιαφορώντας αν στο παιδάκι τους δεν έλεγε απολύτως τίποτε.
Η τάση αυτή, να φτιάχνοντας παραμύθια για να αρέσουν στους μεγάλους είναι αρκετά παλιά. Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν ίσως ήταν ο πρώτος διδάξας όταν έγραψε το «κοριτσάκι με τα σπίρτα». Εδώ ένα μικρό κορίτσι πεθαίνει μέσα στο κρύο αβοήθητο. Δεν το σκοτώνει κανείς (Δεν υπάρχει βία). Το «σκοτώνει» η αδιαφορία των γύρω του. Που το βλέπουν να τουρτουρίζει, αλλά δεν το βοηθούν. Κι αυτό, το δόλιο, ανάβει τα ένα-ένα σπίρτα που πούλαγε (και κανείς δεν αγόραζε) για να ζεσταθεί, μέχρι που έρχεται και παίρνει την ψυχούλα του η γιαγιά του.
Οι γονείς είδαν σε αυτή τη φρικώδη διήγηση το «ενδιαφέρον για τον πλησίον».
Τα παιδιά είδαν ένα θάνατο χωρίς λόγο!

Για την παιδική ψυχή, ο θάνατος του δράκου από τον κοντορεβιθούλη ήταν λυτρωτικός. Αλλά ο θάνατος του μικρού κοριτσιού με τα σπίρτα ήταν απολύτως τραυματικός! Γιατί δεν «δικαίωνε» κανένα, δεν τιμωρούσε το «κακό»…
Δεν είχε παιδαγωγικό νόημα!

Η «σύγχρονη παιδαγωγική» αφήνει ανεκτόνωτα κενά βίας στις ψυχές των παιδιών, καταργεί την απαξία της βίας, ισοπεδώνει «καλούς» και «κακούς», ενώ απευθύνεται στην ικανοποίηση των ενηλίκων και της «πολιτικής τους ορθότητας», όχι στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών. Είναι πέρα για πέρα αντιπαιδαγωγική! Εκκολάπτει ψυχές μικρών αναρχικών, μικρών απείθαρχων, μικρών έτοιμων να αμφισβητήσουν κάθε αρχή και κάθε αξία, έτοιμων να ασκήσουν βία όπου τα παίρνει.
 
* Το επόμενο μεγάλο σφάλμα της «σύγχρονης παιδαγωγικής», είναι η έλλειψη σχολικής πειθαρχίας.
Ισχυρίζεται πως το μάθημα «πρέπει να είναι παιγνίδι».
Και πως ο δάσκαλος «δεν πρέπει να είναι τιμωρός».
Αυτά είναι κολοσσιαίες ανοησίες!

Το μάθημα πρέπει να είναι ευχάριστο, όπου μπορεί,
πρέπει να γίνεται και συναρπαστικό, αλλά ΔΕΝ μπορεί να είναι «παιγνίδι»!

Το μάθημα ΔΕΝ είναι… «ψυχαγωγία»!

Ο δάσκαλος πρέπει να κερδίζει ως προσωπικότητα τους μαθητές του,
αλλά δεν είναι «διασκεδαστής». Δεν είναι «κλόοουν»...

Πρέπει να επιβάλει και την πειθαρχία, τιμωρώντας τα πιο ανήσυχα.
Αυτά που δεν αφήνουν και τα υπόλοιπα να παρακολουθήσουν…


Η «ευχαρίστηση» που παίρνουν οι μαθητές στο μάθημα,
είναι όταν ο δάσκαλος κινητροδοτεί συνεχώς την έφεσή τους για μάθηση
και κυρίως, όταν ξεκλειδώνει τα μυστήρια της γνώσης στους μαθητές του. Τότε κερδίζει το σεβασμό τους…

Κι όταν αντιληφθούν ότι κάνει και «το κάτι παραπάνω», για να τους δώσει κάτι παραπάνω, κερδίζει και την αγάπη τους.
Και τότε δεν έχει κανένα πρόβλημα να τους επιβάλει την πειθαρχία.
Αλλά μάθηση χωρίς πειθαρχία δεν υπήρξε, δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει ποτέ! Μάθηση με «πλάκα» και «καζούρα» δεν γίνεται.

Και το βλέπετε γύρω σας συνεχώς. Οι ίδιοι νεαροί οι οποίοι στο σχολείο (όπου δεν πληρώνουν) πάνε και κάνουν χαβαλέ χωρίς να μαθαίνουν τίποτε, λίγες ώρες αργότερα πηγαίνουν στο φροντιστήριο, όπου πληρώνουν αδρά οι γονείς τους και είναι… «παναγίες»! Τα ίδια ακριβώς άτομα…
Εκεί που εφαρμόζεται η «σύγχρονη παιδαγωγική», κάνουν πλάκα και χάνουν τον καιρό τους. Εκεί που εφαρμόζεται η πιο παραδοσιακή παιδαγωγική, λειτουργούν εντελώς διαφορετικά και «ξεστραβώνονται»…

Όταν χαλαρώνει η πειθαρχία μέσα στην τάξη, χαλαρώνει και στο σχολείο γενικότερα. Όταν χαλαρώνει η πειθαρχία στο σχολείο, τότε χάνεται ο έλεγχος.

Κι όλα τα παιδιά γίνονται επιθετικά.
--Πολλές φορές για «αμυντικούς λόγους»: να προλάβουν την επιθετικότητα των άλλων.

--Κάποιες φορές ενστικτωδώς, γιατί βλέπουν πως «τα παίρνει», να εκμεταλλευτούν την αδυναμία κάποιων συμμαθητών τους.

--Και κάποιες φορές για λόγους αντεκδίκησης: για να πληρώσουν με «το ίδιο τίμημα» τη βία που τους άσκησαν οι συμμαθητές τους. Συχνότατα σε κάποιους άλλους συμμαθητές τους…

Αν δεν υπάρχει ενήλικος μέσα σε μια τέτοια «δυνητική ζούγκλα», να προστατέψει τα παιδιά που έχουν ανάγκη προστασίας και να τιθασεύσει τα παιδιά που βγάζουν επιθετικότητα - αν δεν υπάρχουν κανόνες που επιτρέπουν στο δάσκαλο να επέμβει έγκαιρα και να τιμωρήσει - τότε αυτή η ζούγκλα γίνεται τελικά εφιαλτική για όλους.
Και το πληροφορούμαστε όταν «σκάσει» κάποιο περιστατικό bulling.
Συνήθως με τραγικές συνέπειες.

--Πόσες φορές, όμως ακούσατε γονείς να πηγαίνουν να διαμαρτυρηθούν σε δάσκαλο που τόλμησε να… «μαλώσει το παιδί τους»;

Χωρίς να ρωτάν, αν μπορεί να κρατήσει τάξη χωρίς να μαλώνει κανένα…
Χωρίς να αναρωτιούνται, τι ακριβώς θα έκαναν οι ίδιοι στη θέση του, αν είχαν απέναντί τους 25 παιδιά ή νεαρούς εφήβους έτοιμους για κάθε σκανδαλιά
Και χωρίς, κυρίως, να αναρωτηθούν τι θα συμβεί στα παιδιά, αν οι δάσκαλοι αδιαφορήσουν πλήρως και τα αφήσουν να κάνουν ό,τι θέλουν.
Χωρίς να τους περνάει από το μυαλό ότι τότε σίγουρα θα εμφανιστούν άγριες περιπτώσεις bulling.
Και τότε (ΜΟΝΟΝ τότε) θα αναρωτηθούν:
--Μα που ήταν οι δάσκαλοι να το εμποδίσουν;
Απλούστατα, εσείς οι ίδιοι τους δέσατε τα χέρια! Κι ύστερα τους ψάχνετε…

Όπως ακριβώς οι διάφοροι «προοδευτικάριοι», που βρίζουν συνέχεια τους αστυνομικούς: «μπάτσους» - «γουρουνια»… κλπ!
Αλλά όταν μπουν διαρρήκτες στο δικό τους σπίτι, απαιτούν οι αστυνομικοί να έλθουν αμέσως και να συμπλακούν με τους δράστες για να τους σώσουν.
Θέλουν τους αστυνομικούς – τους οποίους βρίζουν κάθε φορά που ασκούν βία – να έλθουν σπίτι τους και να ασκήσουν βία κατά των εγκληματιών που τους απειλούν.
Δεν τους περνάει από το μυαλό ότι τους έχουν ήδη αφοπλίσει!
Δεν διανοούνται καν, πως, βρίζοντας τους αστυνομικούς αδιακρίτως έχουν υπογράψει μόνοι τους, πως τη στιγμή που οι ίδιοι θα χρειαστούν αστυνομικούς δεν θα έλθει κανείς να τους βοηθήσει.

ΥΓ Μένω έκπληκτος με την «ευαισθησία» κάποιων για το bullying.
Επί χρόνια έχουν αφήσει να κομματικοποιηθούν σχολεία και Πανεπιστήμια.
Επί χρόνια έχουν αφήσει αριστερίστικες ομάδες να ασκούν απρόσκοπτη βία μέσα στα Πανεπιστήμια, αλλά και σε πολλά Λύκεια.
Επί χρόνια οι καταλήψεις είναι «παραδειγματική βία» και κατάλυση κάθε έννοιας πειθαρχίας μέσα στο θεσμό της «οργανωμένης μάθησης».
Επί χρόνια οι δρόμοι είναι γεμάτοι από περίεργες αναρχικές ομάδες που κανοναρχούν την εχθροπάθεια, το μίσος και το bullying.
Τις αφίσες της ομάδας Antifa τις έχετε δει ποτέ; Και τι έχετε να πείτε;

Επί χρόνια γι’ αυτό το bullying κατά της μεγάλης πλειοψηφίας φοιτητών και μαθητών – αλλά και της κοινωνίας ολόκληρης - δεν μιλάει κανείς.
Και ξαφνικά «ανακαλύπτουν» το bulling όταν κάποιο νέο παιδιά βρεθεί σκοτωμένο. Τόσο υποκριτές. Τόσο κοντόφθαλμοι…
Έλεος πια!       



Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2018

Η γενιά των millennials !


Simon Sinek - millennials generation

(vinylio ANT1)

 

 

 Την Τετάρτη 11/4 στην εκπομπή vinylio στον ANT1
προβλήθηκε ένα απόσπασμα από την εκπομπή Inside Quest
με καλεσμένο τον Simon Sinek

O Sinek μίλησε για τη γενιά των millennials.

Ουσιαστικά αφορά τα παιδιά που ενηλικιώθηκαν πάνω στην άνθιση της τεχνολογίας και των social media (γεννημένοι απ’ το 1984 και μετά). 
Μιλά για τη διαφορετικότητα που υπάρχει στο κομμάτι της διαχείρισης.
Στην εργασία, στις ανθρώπινες σχέσεις και στις κοινωνικές σχέσεις.

Αξίζει τον κόπο να χαρίσετε 11 λεπτά απ’ το χρόνο σας για να το παρακολουθήσετε.


  Ολόκληρο το video ΕΔΩ





Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2018

ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΧΩΡΙΣ (Happy Birthday without...)


"Γενέθλια Χωρίς", μια ταινία χειροποίητου animation
από το κινηματογραφικού εργαστήρι του  13ου Δημοτικού Σχολείου Σερρών






Ένα μικρό κορίτσι μονολογεί την ημέρα των γενεθλίων του.

Μια ταινία με αφορμή τη γονική διάζευξη.

Σκηνοθεσία: Ερατώ Τζαβάρα (GNOUS)
Σύλληψη/Ιδέα (υπεύθυνος εκπαιδευτικός): Ανδρέας Λατίνης
Μουσική: Βασίλης Τζαβάρας (GNOUS)

Το σενάριο της ταινίας βασίστηκε στο "Γράμμα Παιδιού Δυο Ετών" του Παναγιώτη Γκούβερη.