Κυριακή, 22 Ιουλίου 2018

''ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΑΝΔΡΩΝ''



ΠΑΣΥΑ - 2005.11.28
''ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΑΝΔΡΩΝ''
ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ




2005.11.28
ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΝ ΟΡΓΑΝΟΝ ΑΝΔΡΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ "ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΑΝΔΡΩΝ" [ ΠΑ.ΣΥ.Α. ]
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΑΣΠΙΣΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ 


Περισσότερα στην ΠΗΓΗ 


 

Οι «Προοδευτικάριοι» «Επωάζουν» Το Bullying…


Του Θανάση Κ.

Ένας 15χρονος μαθητής αυτοκτόνησε προχθές, γιατί του έκαναν bullying στο σχολείο…
Πριν λίγα χρόνια ένας λίγο μεγαλύτερος σπουδαστής τεχνικής σχολής έχασε τη ζωή του από το bullying που του έκαναν οι συμφοιτητές του…
Αλλά η κοινωνία αρνείται να δει τα απλά αίτια αυτής της μεγάλης μάστιγας.


* Πρώτον, το πρόβλημα δεν είναι μόνο αυτοί που κάνουν το bullying. Είναι κυρίως το εκπαιδευτικό σύστημα που ανέχεται το bullying.
Και η κοινωνία ολόκληρη που δεν κάνει κάτι γι’ αυτό…

* Δεύτερον, τα παιδιά – κι ιδίως τα μικρότερα παιδιά – ήταν και θα είναι πάντα «σκληρά» μεταξύ τους. Αυτό δεν μπορεί κανείς να το «ξορκίσει», ή να το αποδώσει στην «τηλεόραση» ή στα «ηλεκτρονικά παιγνίδια» ή στην «βία που υπάρχει γύρω μας»…

Η «ενδιάθετη βία» μέσα στα παιδιά υπήρχε πάντα, πολύ πριν μπει στη ζωή μας η τηλεόραση και τα ηλεκτρονικά παιγνίδια.
Η βία υπάρχει μέσα στα παιδιά, εκδηλώνεται ιδιαίτερα στα πρώτα βήματα της κοινωνικόποίησής τους – κι είναι το πρώτο πράγμα που μαθαίνουν να κοντρολάρουν κατά την κοινωνικοποίησή τους.

Γι’ αυτό και ανέκαθεν τα παιδικά παραμύθια (τον καιρό που δεν υπήρχε τηλεόραση, ούτε κινηματογράφος, ούτε ηλεκτρονικά παιγνίδια) είχαν πάντα μέσα τους πολλή «συμβολική βία»: Με δράκους που σκότωναν και τελικά σκοτώνονταν. Με «κακούς» που σκοτώνονταν τελικά από «καλούς». Με «μάγισσες» που έκαναν τερατώδη πράγματα, μέχρι που έβρισκαν τελικά το τέλος που τους άξιζε. Και με «καλές νεράιδες» που εξισορροπούσαν αυτή τη «μάχη» ανάμεσα στις υπέρκοσμες δυνάμεις του καλού και του κακού…

Τα παιδικά παραμύθια εκτόνωναν τη βία που είχε μέσα του το παιδί στο «φαντασιακό πεδίο», για να μην την εκτονώσει στην πραγματικότητα, στο αδελφάκι του ή σε άλλο συνομήλικό του.
Κι εκτονώνοντας τη βία, τα παραμύθια την απαξίωναν και έδιναν παιδαγωγικό μήνυμα: Το «κακό» πάντα έχανε! Το «καλό» πάντα κέρδιζε. Το μυαλό νικούσε την ωμή δύναμη. Ο ηρωϊσμός αναδεικνυόταν ως αρετή, όταν ο μικρός τα έβαζε με τον γίγαντα και τον κέρδιζε, ο Δαύιδ κατατρόπωνε τον τερατώδη Γολιάθ, ο «κοντορεβιθούλης» νικούσε τον κακό δράκο κι έσωζε τον εαυτό του και τα αδέλφια του…

Η βία γινόταν λυτρωτική για την επικράτηση του καλού και του δίκαιου.
Ενυπήρχε στις ψυχές των παιδιών, έτσι κι αλλιώς - αλλά εκτονωνόταν σε φαντασιακό πεδίο και αποκτούσε ηθική διάσταση.

* Το μήνυμα ήταν απλό, σαφές και εύληπτο για όλους:
-- Μη χρησιμοποιείται βία μεταξύ σας, αν δεν θέλετε να γίνετε οι «κακοί» που τελικά θα τιμωρηθούν!

Έτσι λειτούργησε η παραδοσιακή παιδαγωγική σε όλους σχεδόν τους πολιτισμούς. Έτσι λειτουργούσαν τα παραμύθια, είτε ως θρησκευτικοί μύθοι, είτε ως απλές παιδαγωγικές διηγήσεις.
Η Παλαιά Διαθήκη έχει τέτοια «παιδαγωγική βία», οι αρχαιοελληνικοί μύθοι το ίδιο, τα λαϊκά ευρωπαϊκά παραμύθια το ίδιο, τα αραβικά και τα κινέζικα παραμύθια το ίδιο.
Πάντα με απαξία σε βάρος του «κακού», και τελική επικράτηση του «καλού».

* Κι ύστερα ήλθε η… «σύγχρονη παιδαγωγική» κι ανέτρεψε τα πάντα. Κατάργησε τη βία στα παραμύθια. Κι έφτιαξε αφηγήσεις… «πολιτικής ορθότητας», όπου η εξουσία ήταν το «κακό» που έπρεπε να απαξιωθεί και να γελοιοποιηθεί,
η «αμφισβήτηση» ήταν το «καλό» κι έπρεπε να παιδάκια να εθιστούν στην αμφισβήτηση των πάντων από πολύ μικρά,
ενώ η «αδελφοσύνη» όλων - καλών» και «κακών» - ήταν η αναπόφευκτη «αίσια κατάληξη».

Η πλήρης απουσία της «παιδαγωγικής βίας», εμπόδιζε να υπάρξει φαντασιακή εκτόνωση της βίας που τα παιδιά έχουν μέσα τους. Αλλά και της απαξίας. Έτσι τα παιδιά δεν την εκτονώνουν φαντασιακά και την εκτονώνουν πραγματικά - μεταξύ τους…

--Δεν διδάσκονται βιωματικά ότι «το κακό τιμωρείται» (μέσα από τα παθήματα των κακών στα «παραμύθια»)…

--Δεν διδάσκονται καν τη διάκριση του κακού από το καλό - και του δίκαιου από το άδικο…

Το παραμύθι με τα τρία γουρουνάκια κάτι έλεγε στα παιδιά: Ότι μπορεί ο λύκος να είναι «κακός» και να απειλεί να φάει τα τρία γουρουνάκια – πράγμα που είναι μέσα στη φύση, άλλωστε – αλλά αρκεί το ένα μικρό γουρουνάκι να είναι έξυπνο και προνοητικό για να σώσει τα αδέλφιά του παγιδεύοντας και σκοτώνοντας τελικά τον «κακό το λύκο». Ισχυρότατο παιδαγωγικό μήνυμα…

Η λεγόμενη «σύγχρονη παιδαγωγική» απάντησε με το «Ρουνι- Ρούνι το κακό γουρούνι»: Αντέστρεψε το κλασικό παραμύθι! Τώρα είναι ένα γουρούνι που κυνηγάει τα μικρά λυκάκια – κάτι εντελώς έξω από τη φύση. Και τελικά δεν τιμωρείται ο «κακός», δεν κερδίζουν οι «καλοί», απλώς στο τέλος όλοι… «αδελφώνονται»!

Το μήνυμα είναι πως αν όλοι αδελφωθούμε – καλοί και κακοί - τελειώνουν τα προβλήματα! Δηλαδή εντελώς αντιπαιδαγωγικό: Δεν μαθαίνουν τα παιδιά να ταυτίζονται με το καλό και να πολεμάνε το κακό. Τα μαθαίνουν να εξισώσουν – να ισοπεδώνουν - το καλό με το κακό.
Ομοίως, ο «Μορμόλης» διαπαιδαγωγούσε… «μικρούς αναρχικούς» που κορόϊδευαν «τον κόσμο των μεγάλων»…

Φτιάχνονταν πια παραμύθια για μεγάλους, δηλαδή που τα βρίσκουν «χαριτωμένα» οι ενήλικες, χωρίς να έχουν κανένα παιδαγωγικό νόημα για τα παιδιά – κι αυτό αποτέλεσε το πιο χονδροειδές αντιπαιδαγωγικό σφάλμα.

Το «ποιος έκανε πιπι στο Μισσιπιπί» στήθηκε απλώς και μόνο γιατί έκανε ομοιοκαταληξία στον τίτλο του. Δεν είχε κανένα απολύτως νόημα για τα παιδιά. Ούτε μπορούσε να σημαίνει τίποτε, αν στη θέση του Μισσισσιπί έμπαινε ο ποταμός Νείλος ή ο ποταμός Νέστος. Η ομοιοκαταληξία κατέρρεε…

Κι όμως αυτό το έβρισκαν «πολύ χαριτωμένο» κάποιοι γονείς, αδιαφορώντας αν στο παιδάκι τους δεν έλεγε απολύτως τίποτε.
Η τάση αυτή, να φτιάχνοντας παραμύθια για να αρέσουν στους μεγάλους είναι αρκετά παλιά. Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν ίσως ήταν ο πρώτος διδάξας όταν έγραψε το «κοριτσάκι με τα σπίρτα». Εδώ ένα μικρό κορίτσι πεθαίνει μέσα στο κρύο αβοήθητο. Δεν το σκοτώνει κανείς (Δεν υπάρχει βία). Το «σκοτώνει» η αδιαφορία των γύρω του. Που το βλέπουν να τουρτουρίζει, αλλά δεν το βοηθούν. Κι αυτό, το δόλιο, ανάβει τα ένα-ένα σπίρτα που πούλαγε (και κανείς δεν αγόραζε) για να ζεσταθεί, μέχρι που έρχεται και παίρνει την ψυχούλα του η γιαγιά του.
Οι γονείς είδαν σε αυτή τη φρικώδη διήγηση το «ενδιαφέρον για τον πλησίον».
Τα παιδιά είδαν ένα θάνατο χωρίς λόγο!

Για την παιδική ψυχή, ο θάνατος του δράκου από τον κοντορεβιθούλη ήταν λυτρωτικός. Αλλά ο θάνατος του μικρού κοριτσιού με τα σπίρτα ήταν απολύτως τραυματικός! Γιατί δεν «δικαίωνε» κανένα, δεν τιμωρούσε το «κακό»…
Δεν είχε παιδαγωγικό νόημα!

Η «σύγχρονη παιδαγωγική» αφήνει ανεκτόνωτα κενά βίας στις ψυχές των παιδιών, καταργεί την απαξία της βίας, ισοπεδώνει «καλούς» και «κακούς», ενώ απευθύνεται στην ικανοποίηση των ενηλίκων και της «πολιτικής τους ορθότητας», όχι στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών. Είναι πέρα για πέρα αντιπαιδαγωγική! Εκκολάπτει ψυχές μικρών αναρχικών, μικρών απείθαρχων, μικρών έτοιμων να αμφισβητήσουν κάθε αρχή και κάθε αξία, έτοιμων να ασκήσουν βία όπου τα παίρνει.
 
* Το επόμενο μεγάλο σφάλμα της «σύγχρονης παιδαγωγικής», είναι η έλλειψη σχολικής πειθαρχίας.
Ισχυρίζεται πως το μάθημα «πρέπει να είναι παιγνίδι».
Και πως ο δάσκαλος «δεν πρέπει να είναι τιμωρός».
Αυτά είναι κολοσσιαίες ανοησίες!

Το μάθημα πρέπει να είναι ευχάριστο, όπου μπορεί,
πρέπει να γίνεται και συναρπαστικό, αλλά ΔΕΝ μπορεί να είναι «παιγνίδι»!

Το μάθημα ΔΕΝ είναι… «ψυχαγωγία»!

Ο δάσκαλος πρέπει να κερδίζει ως προσωπικότητα τους μαθητές του,
αλλά δεν είναι «διασκεδαστής». Δεν είναι «κλόοουν»...

Πρέπει να επιβάλει και την πειθαρχία, τιμωρώντας τα πιο ανήσυχα.
Αυτά που δεν αφήνουν και τα υπόλοιπα να παρακολουθήσουν…


Η «ευχαρίστηση» που παίρνουν οι μαθητές στο μάθημα,
είναι όταν ο δάσκαλος κινητροδοτεί συνεχώς την έφεσή τους για μάθηση
και κυρίως, όταν ξεκλειδώνει τα μυστήρια της γνώσης στους μαθητές του. Τότε κερδίζει το σεβασμό τους…

Κι όταν αντιληφθούν ότι κάνει και «το κάτι παραπάνω», για να τους δώσει κάτι παραπάνω, κερδίζει και την αγάπη τους.
Και τότε δεν έχει κανένα πρόβλημα να τους επιβάλει την πειθαρχία.
Αλλά μάθηση χωρίς πειθαρχία δεν υπήρξε, δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει ποτέ! Μάθηση με «πλάκα» και «καζούρα» δεν γίνεται.

Και το βλέπετε γύρω σας συνεχώς. Οι ίδιοι νεαροί οι οποίοι στο σχολείο (όπου δεν πληρώνουν) πάνε και κάνουν χαβαλέ χωρίς να μαθαίνουν τίποτε, λίγες ώρες αργότερα πηγαίνουν στο φροντιστήριο, όπου πληρώνουν αδρά οι γονείς τους και είναι… «παναγίες»! Τα ίδια ακριβώς άτομα…
Εκεί που εφαρμόζεται η «σύγχρονη παιδαγωγική», κάνουν πλάκα και χάνουν τον καιρό τους. Εκεί που εφαρμόζεται η πιο παραδοσιακή παιδαγωγική, λειτουργούν εντελώς διαφορετικά και «ξεστραβώνονται»…

Όταν χαλαρώνει η πειθαρχία μέσα στην τάξη, χαλαρώνει και στο σχολείο γενικότερα. Όταν χαλαρώνει η πειθαρχία στο σχολείο, τότε χάνεται ο έλεγχος.

Κι όλα τα παιδιά γίνονται επιθετικά.
--Πολλές φορές για «αμυντικούς λόγους»: να προλάβουν την επιθετικότητα των άλλων.

--Κάποιες φορές ενστικτωδώς, γιατί βλέπουν πως «τα παίρνει», να εκμεταλλευτούν την αδυναμία κάποιων συμμαθητών τους.

--Και κάποιες φορές για λόγους αντεκδίκησης: για να πληρώσουν με «το ίδιο τίμημα» τη βία που τους άσκησαν οι συμμαθητές τους. Συχνότατα σε κάποιους άλλους συμμαθητές τους…

Αν δεν υπάρχει ενήλικος μέσα σε μια τέτοια «δυνητική ζούγκλα», να προστατέψει τα παιδιά που έχουν ανάγκη προστασίας και να τιθασεύσει τα παιδιά που βγάζουν επιθετικότητα - αν δεν υπάρχουν κανόνες που επιτρέπουν στο δάσκαλο να επέμβει έγκαιρα και να τιμωρήσει - τότε αυτή η ζούγκλα γίνεται τελικά εφιαλτική για όλους.
Και το πληροφορούμαστε όταν «σκάσει» κάποιο περιστατικό bulling.
Συνήθως με τραγικές συνέπειες.

--Πόσες φορές, όμως ακούσατε γονείς να πηγαίνουν να διαμαρτυρηθούν σε δάσκαλο που τόλμησε να… «μαλώσει το παιδί τους»;

Χωρίς να ρωτάν, αν μπορεί να κρατήσει τάξη χωρίς να μαλώνει κανένα…
Χωρίς να αναρωτιούνται, τι ακριβώς θα έκαναν οι ίδιοι στη θέση του, αν είχαν απέναντί τους 25 παιδιά ή νεαρούς εφήβους έτοιμους για κάθε σκανδαλιά
Και χωρίς, κυρίως, να αναρωτηθούν τι θα συμβεί στα παιδιά, αν οι δάσκαλοι αδιαφορήσουν πλήρως και τα αφήσουν να κάνουν ό,τι θέλουν.
Χωρίς να τους περνάει από το μυαλό ότι τότε σίγουρα θα εμφανιστούν άγριες περιπτώσεις bulling.
Και τότε (ΜΟΝΟΝ τότε) θα αναρωτηθούν:
--Μα που ήταν οι δάσκαλοι να το εμποδίσουν;
Απλούστατα, εσείς οι ίδιοι τους δέσατε τα χέρια! Κι ύστερα τους ψάχνετε…

Όπως ακριβώς οι διάφοροι «προοδευτικάριοι», που βρίζουν συνέχεια τους αστυνομικούς: «μπάτσους» - «γουρουνια»… κλπ!
Αλλά όταν μπουν διαρρήκτες στο δικό τους σπίτι, απαιτούν οι αστυνομικοί να έλθουν αμέσως και να συμπλακούν με τους δράστες για να τους σώσουν.
Θέλουν τους αστυνομικούς – τους οποίους βρίζουν κάθε φορά που ασκούν βία – να έλθουν σπίτι τους και να ασκήσουν βία κατά των εγκληματιών που τους απειλούν.
Δεν τους περνάει από το μυαλό ότι τους έχουν ήδη αφοπλίσει!
Δεν διανοούνται καν, πως, βρίζοντας τους αστυνομικούς αδιακρίτως έχουν υπογράψει μόνοι τους, πως τη στιγμή που οι ίδιοι θα χρειαστούν αστυνομικούς δεν θα έλθει κανείς να τους βοηθήσει.

ΥΓ Μένω έκπληκτος με την «ευαισθησία» κάποιων για το bullying.
Επί χρόνια έχουν αφήσει να κομματικοποιηθούν σχολεία και Πανεπιστήμια.
Επί χρόνια έχουν αφήσει αριστερίστικες ομάδες να ασκούν απρόσκοπτη βία μέσα στα Πανεπιστήμια, αλλά και σε πολλά Λύκεια.
Επί χρόνια οι καταλήψεις είναι «παραδειγματική βία» και κατάλυση κάθε έννοιας πειθαρχίας μέσα στο θεσμό της «οργανωμένης μάθησης».
Επί χρόνια οι δρόμοι είναι γεμάτοι από περίεργες αναρχικές ομάδες που κανοναρχούν την εχθροπάθεια, το μίσος και το bullying.
Τις αφίσες της ομάδας Antifa τις έχετε δει ποτέ; Και τι έχετε να πείτε;

Επί χρόνια γι’ αυτό το bullying κατά της μεγάλης πλειοψηφίας φοιτητών και μαθητών – αλλά και της κοινωνίας ολόκληρης - δεν μιλάει κανείς.
Και ξαφνικά «ανακαλύπτουν» το bulling όταν κάποιο νέο παιδιά βρεθεί σκοτωμένο. Τόσο υποκριτές. Τόσο κοντόφθαλμοι…
Έλεος πια!       



Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2018

Η γενιά των millennials !


Simon Sinek - millennials generation

(vinylio ANT1)

 

 

 Την Τετάρτη 11/4 στην εκπομπή vinylio στον ANT1
προβλήθηκε ένα απόσπασμα από την εκπομπή Inside Quest
με καλεσμένο τον Simon Sinek


O Sinek μίλησε για τη γενιά των millennials.

Ουσιαστικά αφορά τα παιδιά που ενηλικιώθηκαν πάνω στην άνθιση της τεχνολογίας και των social media (γεννημένοι απ’ το 1984 και μετά). 
Μιλά για τη διαφορετικότητα που υπάρχει στο κομμάτι της διαχείρισης.
Στην εργασία, στις ανθρώπινες σχέσεις και στις κοινωνικές σχέσεις.

Αξίζει τον κόπο να χαρίσετε 11 λεπτά απ’ το χρόνο σας για να το παρακολουθήσετε.


 

Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2018

ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΧΩΡΙΣ (Happy Birthday without...)


"Γενέθλια Χωρίς", μια ταινία χειροποίητου animation
από το κινηματογραφικού εργαστήρι του  13ου Δημοτικού Σχολείου Σερρών






Ένα μικρό κορίτσι μονολογεί την ημέρα των γενεθλίων του.

Μια ταινία με αφορμή τη γονική διάζευξη.

Σκηνοθεσία: Ερατώ Τζαβάρα (GNOUS)
Σύλληψη/Ιδέα (υπεύθυνος εκπαιδευτικός): Ανδρέας Λατίνης
Μουσική: Βασίλης Τζαβάρας (GNOUS)

Το σενάριο της ταινίας βασίστηκε στο "Γράμμα Παιδιού Δυο Ετών" του Παναγιώτη Γκούβερη.


Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

Πατέρας τρέχει και τραβάει τον γιο του μέσα από φλεγόμενο αγωνιστικό αυτοκίνητο.



Ένας πατέρας έτρεξε να σώσει τον γιο του όταν ο τελευταίος έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου του κατά την διάρκεια ενός αγώνα και το αυτοκίνητο τυλίχθηκε στις φλόγες.




 O Mάικ Τζόουνς έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου του, όταν συγκρούστηκε με έναν οδηγό και έπεσε πάνω στον τοίχο. Στην συνέχεια το αυτοκίνητο του τυλίχθηκε στις φλόγες. Ο πατέρας του,  βρισκόταν πίσω από τον διαχωριστικό φράχτη και τον πήδηξε για να βοηθήσει τον γιο του.

Ο Ντιν Τζόουνς κατάφερε να τραβήξει τον γιο του από το παράθυρο, αφού ήταν παγιδευμένος μέσα στο φλεγόμενο αυτοκίνητο πάνω από 25 δευτερόλεπτα.

Παρόλο που ο γενναίος πατέρας έσωσε τον γιο του επέστρεψε για να βοηθήσει το σωστικό συνεργείο να σβήσει την φωτιά.










Παρασκευή, 11 Μαΐου 2018

Πολλαπλή κανονικότητα: στο όνομα της αγάπης για το παιδί…





Πάει καιρός τώρα που προβληματίζομαι σοβαρά αν έχει κάποιο νόημα να δημοσιοποιεί κανείς επιστημονικά επιχειρήματα γύρω από ζητήματα που απασχολούν την κοινή γνώμη, όπως π. χ. αυτό της τεκνοθεσίας από ομοφυλόφιλα (ή ομόφυλα, επί το πολιτικά ορθότερο) ζευγάρια. Για τους εξής, τουλάχιστον, λόγους:

Πρώτον, οι πλειοψηφίες στη Βουλή – αυτοί που καλούνται να υπερψηφίσουν το συγκεκριμένο νομοσχέδιο – είναι σταθερά στοχοπροσηλωμένες στην υπερψήφισή του, όχι κατ’ ανάγκην επειδή όσοι τις συγκροτούν πιστεύουν στις διατάξεις του νομοσχεδίου, αλλά για μια σειρά από άλλους λόγους, πραγματιστικούς. Κανένα επιστημονικό ή άλλο επιχείρημα δεν συγκινεί ποτέ ένα στοχοπροσηλωμένο άτομο. Δεν υπάρχουν περιθώρια για αναστοχασμούς και αυτοκριτικές, παρά μόνο σε ρητορικό επίπεδο. Όταν έρθει η ώρα να στηριχθεί η κυβερνητική πρόταση, σταματούν οι αναστοχασμοί και οι δεύτερες σκέψεις. Το θέατρο δίνει τη θέση του στον πρακτικό ρεαλισμό.

Δεύτερον
, επειδή στην εποχή μας – την εποχή της επιβολής προτύπων και τρόπων ζωής από τις δυτικές μητροπόλεις του νέου πολιτισμού σε ολόκληρο το δυτικό κόσμο – το όριο μεταξύ του κανονικού και του αντικανονικού σε ό,τι αφορά την ερωτική ζωή και τις οικογενειακές σχέσεις έχει μεταφερθεί τόσο πολύ προς τα άκρα, ώστε ακόμη και δυο τρεις σεξουαλικές «προτιμήσεις» που θεωρούνται σήμερα αντικανονικές ακόμη και από τους οπαδούς του «δικαιωματισμού», να μην είναι καθόλου σίγουρο ότι θα ισχύουν και στο εγγύς μέλλον. Στο όνομα της ελευθερίας του ατόμου να κρίνει το ίδιο, χωρίς να δεσμεύεται από το «χωριό», τι είναι καλό και κακό, κανονικό και αντικανονικό γύρω από τα ζητήματα αυτά, έχει ανοίξει για τα καλά ο ασκός του αξιακού σχετικισμού παίρνοντας σβάρνα και τυχόν επιστημονικές – στην περίπτωσή μας, ψυχοπαιδαγωγικές – αντιρρήσεις και ενστάσεις σχετικά με την κανονικοποίηση της υιοθεσίας παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια.



Kάθε παιδί πρέπει να έχει την ευκαιρία να διαμορφώσει ταυτότητα φύλου και αυτό γίνεται κατ’ αρχήν στην οικογένεια, όταν μέσα σ’ αυτή υπάρχουν και δρουν δύο διαφορετικά ως προς το φύλο πρόσωπα,



Οι επιστημονικές αντιρρήσεις αποκρούονται με το επιχείρημα ότι πρόκειται για «απόψεις», και μάλιστα συντηρητικές και οπισθοδρομικές ή ρομαντικές, τις οποίες οφείλει κανείς να αγνοήσει στο πλαίσιο της πάλης για την πρόοδο: οι προοδευτικές «απόψεις» οφείλουν να επικρατήσουν επί των συντηρητικών. Στην Ελλάδα, μάλιστα, όπου η λέξη «πρόοδος» για ιστορικούς λόγους συνδέθηκε με την Αριστερά, δεν είναι καθόλου απίθανο μια διάταξη υπέρ του δικαιώματος των ομοφυλόφιλων ζευγαριών να υιοθετούν τέκνα και να τα ανατρέφουν, το εν λόγω δικαίωμα να προβάλλεται ως «αριστερή» κατάκτηση. Το τι σχέση έχει η Αριστερά με τέτοιου είδους δικαιώματα, δεν χρειάζεται να σχολιαστεί. Σχολιάζεται από μόνο του, αρκεί να σκεφθεί κανείς πόσο ανοιχτά είναι ακροδεξιά κόμματα και κινήματα στο δυτικό κόσμο σε τέτοιου είδους δικαιώματα. Η Αριστερά έχει την ίδια ακριβώς σχέση με τα ζητήματα αυτά με εκείνη που έχει και η Δεξιά, δηλαδή καμία. Η υποστήριξη του δικαιώματος τεκνοθεσίας από ομοφυλόφιλα ζευγάρια δεν είναι ούτε αριστερή, ούτε δεξιά θέση. Είναι απλά προσπάθεια επιβολής μιας αξίας της επιχειρούμενης νέας τάξης πραγμάτων στο χάρτη των αξιών και των κυρωμένων κοινωνικών πρακτικών, στη θέση κάποιας από το παρελθόν.

Τρίτον, οι «καινοτομίες» αυτές επέχουν θέση μιας νέας κοσμικής θρησκείας
. Δημόσια πρόσωπα, πέρα και πάνω από κομματικά και ιδεολογικά όρια, όχι μόνο υποστηρίζουν τις «καινοτομίες» ως πρόοδο, αλλά το κάνουν με απόλυτο και επιθετικό τρόπο, όπως συμβαίνει με όλες τις νέες θρησκείες. Όποιος διαφωνεί πρέπει να στιγματιστεί αναλόγως και να τεθεί εκτός του τόξου της πολιτικής ορθότητας. Οι «καινοτομίες» αποκτούν a priori μια ιερότητα, η κριτική που γίνεται εναντίον τους μοιάζει από τη σκοπιά των υποστηρικτών ιεροσυλία. Κάτι σαν την σάτιρα του Βέστεργκααρντ με τα σκίτσα του Μωάμεθ. Όπως οι μαχητές του Αλλάχ, έτσι και οι μαχητές του προόδου έχουν το όπλο της κριτικής (και μερικές φορές την κριτική των όπλων) παρά πόδα. Εσύ εκφράζεις επιστημονικά επιχειρήματα, ενώ εκείνοι σε σημαδεύουν με ιδεολογικές κάνες.Ο διάλογος είναι εξ αρχής υπονομευμένος. Και μάλιστα στο όνομα της «αγάπης», που είναι η βάση της νέας θρησκείας του δικαιωματισμού: αν μια συμπεριφορά ή μια πρακτική εκδηλώνεται για λόγους «αγάπης», τότε νομιμοποιείται κάποιος να απαιτήσει την κανονικοποίηση αυτής της πρακτικής: όταν το ομοφυλόφιλο ζευγάρι αγαπά το παιδί που θα υιοθετήσει, τα υπόλοιπα περιττεύουν.



Τα περί κοινωνικής κατασκευής του φύλου του παιδιού δεν αφορούν το φύλο του ως βιολογική παράμετρο, αλλά αυτά που η κοινωνία «κρεμά» στο φύλο: τους ρόλους για το αρσενικό και το θηλυκό.

 

 

Περιττεύουν, όμως, πράγματι;

Η παιδαγωγική επιστήμη – όχι η παιδαγωγική ιδεολογία – άλλα πρεσβεύει. Και συγκεκριμένα ότι η αγάπη για το παιδί για να είναι ευεργετική, χρειάζεται συνοδευτικές συνθήκες. Εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων, κάθε παιδί έρχεται στον κόσμο με μια προσδιορισμένη βιολογική ταυτότητα φύλου, είναι αγόρι ή κορίτσι. Τα περί κοινωνικής κατασκευής του φύλου του παιδιού δεν αφορούν το φύλο του ως βιολογική παράμετρο, αλλά αυτά που η κοινωνία «κρεμά» στο φύλο: τους ρόλους για το αρσενικό και το θηλυκό. Γύρω από αυτούς τους ρόλους μπορούμε να συζητήσουμε, αλλά όχι για την υποτιθέμενη «ρευστότητα» του βιολογικού φύλου, δηλαδή για την επιβολή της ιδεολογίας πάνω στη βιολογία.

Όμως κάθε παιδί πρέπει να έχει την ευκαιρία να διαμορφώσει ταυτότητα φύλου και αυτό γίνεται κατ’ αρχήν στην οικογένεια, όταν μέσα σ’ αυτή υπάρχουν και δρουν δύο διαφορετικά ως προς το φύλο πρόσωπα, ο πατέρας και η μητέρα. Υπάρχουν μητρικές και πατρικές συμπεριφορές πέρα από τα στερεότυπα, δεν τα «κατασκευάζει» όλα η κοινωνία. Εκ των πραγμάτων στις ομοφυλοφιλικές ενώσεις δεν υπάρχει αυτή η δυαδικότητα, με αποτέλεσμα το παιδί που κοινωνικοποιείται κάτω από αυτές τις συνθήκες να δυσκολεύεται να αναλάβει φαντασιακά έναν από τους δύο ρόλους φύλου για να μπορέσει το ίδιο να βιώσει το δικό του φύλο μέσω του φύλου του γονέα του. Διότι μπορεί μεν το φύλο του παιδιού να είναι μονοσήμαντα καθορισμένο σε βιολογικό επίπεδο και σε επίπεδο φυσιολογίας, αλλά η βίωση του φύλου δεν προκύπτει από την απλή παρατήρηση και συνειδητοποίηση της ανατομίας. Με όλον τον σεβασμό στα ζευγάρια των ομοφυλοφίλων, εδώ προκύπτει ένα ερώτημα: επιτρέπεται η ανάγκη των ζευγαριών αυτών για θεσμική αναγνώριση της «κανονικότητας» της σχέσης τους από την πολιτεία και την κοινωνία, να ακυρώσει το δικαίωμα κάθε παιδιού να κοινωνικοποιείται σε ένα περιβάλλον που του επιτρέπει να διαμορφώσει ομαλά την ταυτότητα του φύλου του;

Η παραδοσιακή οικογένεια – πυρηνική ή διευρυμένη – δεν είναι μόνο μια μικρή κοινότητα αλληλεγγύης και φροντίδας για τα παιδιά. Δεν είναι απλώς μέριμνα για την τροφή, τη σωματική υγεία και την ασφάλεια του παιδιού. Είναι κάτι πολυπλοκότερο, καθώς περικλείει αλληλεπιδράσεις και αφανείς διεργασίες δημιουργίας ταυτότητας φύλου μέσω των διακριτών φύλων και των αντίστοιχων ρόλων των γονέων του, ακόμη και αν ένας από τους δύο εκλείψει. Ας μην μετατραπεί η ιδεολογική μάχη για την κανονικοποίηση συγκεκριμένων πρακτικών και καταστάσεων σε πράσινο φως για πειραματισμούς με αμφίβολη έκβαση για την ανατροφή των παιδιών. Ας μην παίξουμε στα ζάρια την ομαλή ψυχοκοινωνική εξέλιξη του παιδιού στο όνομα της αγάπης για το παιδί.

«Άποψή σας», θα πούνε ορισμένοι. Σε έναν κόσμο όπου οι «απόψεις» παρελαύνουν μπροστά μας ισότιμες, ανεξάρτητα από το επιστημονικό τους φορτίο, χωρίς προοπτική αποτίμησης της ορθότητάς τους, τι μπορεί κανείς να πει για μια τέτοια αντίδραση;

Καλό μας ταξίδι στον νέο, θαυμαστό κόσμο της μετα-πραγματολογικής εποχής. Θα έχει πολλές αναταράξεις, ένθεν κακείθεν. Και ίσως δυσάρεστες εκπλήξεις για όσους προσπαθούν να τσιμπήσουν εκλογικά ποσοστά συντασσόμενοι μαχητικά με την διεθνοποιημένη πολιτισμική “πρωτοπορία”...



https://www.huffingtonpost.gr/author/athanasios-gotovos/



ΠΗΓΗ








Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

O "ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΑΝΔΡΩΝ" στο YOUTUBE.


ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΜΕ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΑΡΕΜΕΝΟΥ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΟΥ 2006 ΜΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΔΕΚΑΔΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΔΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΙΔΡΥΤΟΥ ΤΟΥ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΑΝΔΡΩΝ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ.









Περισσότερα video, στο κανάλι του Πα.Συ.Α ! 




Κυριακή, 18 Μαρτίου 2018

Η Μαμά-Νάρκισσος .


Η Μαμά-Νάρκισσος:
 Όταν το «Εγώ» της δεν αφήνει το «Εσύ» του παιδιού της να ανθίσει.





Προσοχή!
Μαμάδες υπεράνω πάσης υποψίας κρύβονται ανάμεσα μας, έτοιμες να εκτοξεύσουν το δηλητήριό τους σε όποιον σταθεί στο δρόμο τους!
Πρόκειται για μαμάδες που φαινομενικά νοιάζονται για το παιδί τους, στην πραγματικότητα όμως το χρησιμοποιούν για να αναδείξουν τον εαυτό τους!
Είναι οι μαμάδες που φωνάζουν «Δοξάστε με!», αλλά το κάνουν με τρόπο που δύσκολα κανείς το αντιλαμβάνεται.
Οι άλλες μαμάδες γύρω τους μπορεί ακόμα και να αισθανθούν «λίγες», νομίζοντας ότι δεν κάνουν αρκετά για το παιδί τους, σαν τη μαμά-νάρκισσο! Ευτυχώς!
Γιατί αυτά που κάνει η μαμά-νάρκισσος στο παιδί της, γυρίζουν μπούμερανγκ εναντίον του, και αντί να το βοηθήσουν, αποτελούν τροχοπέδη στην πορεία του.



Να πώς θα Αναγνωρίσετε τη Μαμά-Νάρκισσο:


Της Αρέσει να Έχει τον Έλεγχο, τον απόλυτο και αδιαμφησβήτητο έλεγχο

Όλες οι μαμάδες έχουν τον έλεγχο της ζωής του παιδιού τους, ως ένα σημείο, και αυτό είναι φυσιολογικό. Η μαμά αποφασίζει τι ώρα πρέπει να πάει το παιδί για ύπνο, ή τι φαγητό θα πάει η οικογένεια την επόμενη μέρα. Παρόλα αυτά, καθώς μεγαλώνει το παιδί και αλλάζουν οι ανάγκες του, η μαμά δίνει στο παιδί σταδιακά κάποιον έλεγχο της ζωής του- αν θα φάει κολατσιό τώρα ή σε λίγο, αν θα καλέσει αυτή ή εκείνη τη φίλη για παιχνίδι, κλπ.

Η μαμά-νάρκισσος δεν έχει όρια, θέλει να έχει τον απόλυτο έλεγχο στη ζωή τους παιδιού της, από τα πιο ασήμαντα μέχρι τα πιο σημαντικά, είτε το παιδί της είναι 2 είτε 22 χρονών! Είναι διαρκώς από πάνω από το παιδί της, μικρό, έφηβο, ακόμα και ενήλικο, και ελέγχει τι και πώς το κάνει: τους φίλους του, το διάβασμά του, τη διασκέδασή του, τα σπορ που παίζει, τη μουσική που ακούει, τα πάντα. Χρησιμοποιεί κατά κύριο λόγο τον συναισθηματικό εκβιασμό για να πετύχει το στόχο της- να κάνει το παιδί της αυτό που θέλει η ίδια και όχι αυτό που επιθυμεί το παιδί. Κατά κάποιον τρόπο ζει τη ζωή της μέσα από το παιδί της. Χωρίς αυτό, η ίδια αισθάνεται ένα ‘τίποτα’.


Όλα Περιστρέφονται Γύρω από την Ίδια

Η μαμά-νάρκισσος φαίνεται ότι κάνει τα πάντα για το παιδί της, στην πραγματικότητα όμως αυτό που τη νοιάζει είναι να είναι η ίδια στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Προωθεί τη συζήτηση για να εστιάσει στον εαυτό της: λέει πχ., η δασκάλα «η κόρη σας πάει πολύ καλά στα μαθηματικά» και η μαμά απαντάει όλο καμάρι «ναι το χρυσό μου, είναι σαν κι εμένα! Εγώ, όταν ήμουνα μικρή…» και στρέφει τον προβολέα από την κόρη της στα δικά της κατορθώματα. Ακόμα χειρότερα, όταν το παιδί της κουβεντιάζει μαζί της για ένα πρόβλημα, η μαμά-νάρκισσος πάλι επιστρέφει στη δική της εμπειρία και μιλάει για τον εαυτό της. Έτσι, της λέει ο γιος της για το ότι τσακώθηκε με έναν φίλο του στο ποδόσφαιρο, και η μαμά απαντάει «σε ζηλεύει, έτσι γινόταν και με μένα όταν ήμουνα μικρή, με ζήλευαν επειδή ήμουν η καλύτερη», κλπ.


Είναι Τελειομανής

Η μαμά-νάρκισσος είναι τελειομανής και περιμένει ότι το παιδί της θα τα κάνει όλα τέλεια, από την πρώτη στιγμή. Ξεχνάει, και δεν τη νοιάζει, ότι το παιδί είναι παιδί και δεν είναι δυνατόν να τα ξέρει όλα εξαρχής ή να τα κάνει τέλεια- αλλιώς δε θα χρειαζόταν να πάει σχολείο! Ωθεί διαρκώς το παιδί της να παίρνει βραβεία και αριστεία και σε αναφέρεται στο κάθε τι στον πρώτο πληθυντικό: «Εμείς πήραμε 20», «Εμείς πήγαμε στη μαθηματική ολυμπιάδα», εμείς, εμείς, εμείς.. Βάζει τον εαυτό της μέσα στις επιδόσεις του παιδιού της και γι’ αυτό δε θέλει να είναι κάτω από άριστες, γιατί έτσι θα είναι σαν να είναι και η ίδια κάτω από το άριστα που διακαώς επιθυμεί για τον εαυτό της.


Θυμώνει όταν τα Πράγματα δεν Πηγαίνουν όπως τα Θέλει η Ίδια

Η μαμά-νάρκισσος στάνταρ κατηγορεί το παιδί, τη δασκάλα, τον σύζυγο, τους άλλους, όταν κάτι δεν πάει όπως θέλει η ίδια. Χάνει την ψυχραιμία της εύκολα και πάντα ρίχνει την ευθύνη στο παιδί τους και σε άλλους, αντί να αναγνωρίζει και τη δική της συμβολή στο πρόβλημα. Και όχι απλώς θυμώνει, αλλά κρατάει πείσμα. Έχει στο μυαλό της ένα ‘τεφτέρι’ όπου σημειώνει τα λάθη που έκαναν οι άλλοι, ποιον την προσέβαλλε, με ποιον είναι θυμωμένη, και τους τα επιστρέφει με ‘τόκο’.


Η Μαμά-Νάρκισσος Νοιάζεται Υπερβολικά για το τι θα Πουν οι Άλλοι για την Ίδια

Έτσι, πάντα προσπαθεί να δείχνει την καλύτερη, την ‘τέλεια’ εικόνα προς τα έξω (είπαμε, είναι τελειομανής) και προσπαθεί να ψαρέψει θετικά σχόλια και κομπλιμέντα από τους ανθρώπους γύρω της. Κάνει πάρτι στο παιδί της και η πρώτη της κουβέντα, αντί να το ρωτήσει πώς πέρασε, είναι να πει «Δεν ήταν όλα τέλεια; Δεν πέρασαν όλοι φανταστικά; Εγώ σου κάνω τα καλύτερα πάρτι!». Άσχετο! Το πάρτι ήταν για το παιδί της, το θέμα ήταν να περάσει αυτό και οι φίλοι του καλά, όχι να αναδειχτεί η ίδια ως η καλύτερη! Ακόμα και αν είναι έτσι, αυτό θα προκύψει αργότερα, δεν είναι ανάγκη να το τονίζει και να το κυνηγάει η ίδια σε τέτοιο υπερβολικό βαθμό.


Θεωρεί ότι Είναι το Σημαντικότερο Πρόσωπο και Φέρεται σαν οι Άλλοι να Είναι οι Υπηρέτες της

Πιστεύει ακράδαντα ότι είναι το σημαντικότερο άτομο στην οικογένεια, η σημαντικότερη μαμά από τις μαμάδες των συμμαθητών του παιδιού της και προσπαθεί με κάθε τρόπο να το δείξει και να το φωνάξει. Συνήθως θεωρεί ότι είναι και ανώτερη, οπότε αντιμετωπίζει τον κόσμο γύρω της με υπεροψία και αφ’ υψηλού, με μια στάση τύπου «θα σας δείξω εγώ». Στην αρχή της γνωριμίας με άλλες μαμάδες φαίνεται συμπαθητική, επειδή είναι ανοιχτή, επικοινωνιακή και τις κερδίζει με δώρα, κεράσματα, γαλαντομίες. Πολύ σύντομα όμως αυτή η επιφάνεια καταρρέει, η μάσκα βγαίνει και εμφανίζεται η πραγματική της ταυτότητα: ένα ναρκισσιστικό, αδηφάγο άτομο, που δε διστάζει να ποδοπατήσει τον καθένα, το καθετί και την όποια αξία, προκειμένου να καλύψει τις ψυχολογικές της ανάγκες και να πετύχει το στόχο της. Σταδιακά, οι άλλες μαμάδες την απομακρύνουν και δασκάλες και δάσκαλοι την αποφεύγουν.


Χρησιμοποιεί την Αγάπη ως Ανταμοιβή και Τιμωρία

Η μαμά-νάρκισσος ξέρει πολύ καλά, όπως κάθε μαμά, πόσο σημαντική είναι η αγάπη της για το παιδί της. Επειδή όπως είπαμε είναι αδίστακτος τύπος, επιλέγει να χρησιμοποιήσει την αγάπη της για να χειραγωγήσει το παιδί της και να το βάλει να κάνει αυτό που η ίδια θέλει. Έτσι, όταν το παιδί κάνει αυτό που του πει η μαμά, το επιβραβεύει με την αγάπη της. αλίμονο αν το παιδί, ειδικά μεγαλύτερης ηλικίας, έχει δική του άποψη και γνώμη! Ακόμα και αν είναι σωστή η γνώμη του, εφόσον δεν είναι ίδια με της μαμάς, η μαμά θα το τιμωρήσει στερώντας του την αγάπη και τη στοργή της!


Δεν Έχει Ξεκάθαρα Όρια Ανάμεσα στον Εαυτό της και το Παιδί της- Θεωρεί ότι Είναι «ένα»

Η μαμά-νάρκισσος είναι ιδιαίτερα κτητική και θεωρεί ότι το παιδί της είναι η προέκταση του εαυτού της. Φυσικά κάθε μαμά και παιδί έχουν το δικό τους ιδιαίτερο συναισθηματικό δέσιμο, έτσι είμαστε φτιαγμένοι από τη φύση, αλλά αυτό που κάνει η μαμά-νάρκισσος ξεφεύγει από τα όρια. Έτσι, όταν αναφέρεται στο παιδί της, βάζει και τον εαυτό της μέσα και προσπαθεί να εκπληρώσει τα δικά της όνειρα μέσω του παιδιού της ή να κερδίσει έξτρα πόντους και να δείχνει σούπερ μαμά. Δυσκολεύεται να αφήσει το παιδί της να ανοίξει τα φτερά του, επειδή αισθάνεται ότι έτσι θα χάσει ένα κομμάτι του εαυτού της.


Διαρκώς Συγκρίνει το Παιδί της με Άλλα Παιδιά

Η μαμά-νάρκισσος περνάει καθημερινά το παιδί της από εξετάσεις- πώς συγκρίνεται με τους γείτονες; Με τους συμμαθητές; Με άλλα γνωστά παιδιά; Διαρκώς βρίσκει τα ελαττώματα του παιδιού της σε σχέση με άλλα «τέλεια» παιδιά και προσπαθεί να τα διορθώσει. Ποτέ δεν είναι αρκετά καλό αυτό που κάνει το παιδί της και πάντα υπάρχει ένα «ναι μεν, αλλά». «Γιατί δεν είσαι σαν τον Γιώργο που πήρε άριστα στη Χημεία;», «Είδες που η Εύη διακρίθηκε στο τρέξιμο; Γιατί εσύ τεμπελιάζεις και δεν πήρες διάκριση;». Ακόμα και αν η μαμά-νάρκισσος είχε παιδιά τον Γιώργο και την Εύη, κάτι στραβό θα τους έβρισκε σε σύγκριση με άλλα παιδιά, οπότε πάλι θα ήταν δυσαρεστημένη.


Δεν Έχει Συναισθηματική Κατανόηση

Η μαμά-νάρκισσος είναι τόσο βαθιά βυθισμένη στον εαυτό της, που δεν έχει ψυχικό χώρο να κατανοήσει πώς αισθάνονται οι κοντινοί της άνθρωποι. Δε μπορεί να δει τα πράγματα και τη ζωή από τη δική τους οπτική γωνία, να χαρεί με τη χαρά και να λυπηθεί με τη λύπη τους. Γι’ αυτό και το παιδί της ζει σε ένα συναισθηματικό κενό.


Δεν Έχει Αυτοπεποίθηση

Παρά το ότι η μαμά-νάρκισσος φαίνεται να έχει αυτοπεποίθηση, στην πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο! Δεν έχει αυτοπεποίθηση, δεν πιστεύει στον εαυτό της και φοβάται ότι θα αποκαλυφθεί, ότι οι άλλοι θα δουν τις αδυναμίες της και θα την κατακρίνουν.


Δεν Επιτρέπει στο Παιδί της να Μεγαλώσει και να Πάρει το Δρόμο της Ενηλικίωσης

Όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά συνηγορούν ώστε η μαμά-νάρκισσος να έχει την απόλυτη εξουσία του παιδιού της, για να παίρνει η ίδια όσα χρειάζεται συναισθηματικά. Έτσι, αυτό που κάνει, το να μην επιτρέπει στο παιδί της να ανεξαρτητοποιηθεί ή να ‘ενηλικιωθεί’ συναισθηματικά, είναι η φυσιολογική εξέλιξη μιας αφύσικης σχέσης: αν το αφήσει να γίνει ανεξάρτητο, χάνει η ίδια την γραμμή ζωής της, που εξαρτάται αποκλειστικά από το παιδί της.











Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Μάνος Πίντζης: «Την ώρα που έφευγα κάθισαν τα παιδιά μου μπροστά στην πόρτα κι εγώ έπρεπε να τα κάνω πέρα…»


Ο Μάνος Πίντζης ήταν καλεσμένος στο late night - 05.12.2017
και μίλησε και για το διαζύγιό του.





Περιέγραψε καταστάσεις και συναισθήματα που τραυματίζουν παιδιά και πατεράδες,
"χάριν" της Μητριαρχικής πρακτικής των Ελληνικών δικαστηρίων, που εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες.  


"Απολαύστε" το απόσπασμα της συνέντευξης. 




Η περιγραφή που συγκλονίζει...

Ο Μάνος Πίντζης συζήτησε με τον Γιώργο Λιάγκα και για τη δύσκολη περίοδο που βίωσε μετά το διαζύγιό του. Η περιγραφή του ηθοποιού συγκλόνισε:

«Τον πρώτο καιρό δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω. Έφυγα εγώ από το σπίτι. Δύσκολα για μένα. Καθόμουν στο δωμάτιο και έλεγα, η μία λύση είναι το ποτό, η άλλη είναι να δημιουργήσω για να κάνω και καλό στα παιδιά μου. Την άλλη μέρα είχα συμβόλαια με πρακτορεία. Γύρισα όλη την Ευρώπη και δούλευα σε μεγάλες καμπάνιες.

Δεν ήθελα πραγματικά να χωρίσω. Το χειρότερο πράγμα που μου έχει συμβεί είναι να πάω να δω τα παιδιά μου σπίτι και την ώρα που πάω να φύγω να κάθονται τα πιτσιρίκια μπροστά στην πόρτα κι εγώ να πρέπει να ανοίξω την πόρτα και να τα κάνω πέρα. Μαχαίρι στην καρδιά που σε σφάζει»!



ΠΗΓΗ 


Υ.Σ
Το θέμα της επιμέλειας των παιδιών έχει παγιωθεί, σαν πρακτική, εδώ και δεκαετίες από την  Ελληνική δικαιοσύνη. Και ενώ οι διαζευγμένοι γονείς προσφεύγουν στα δικαστήρια, για να κριθεί η επιμέλεια των παιδιών τους, κατά το "συμφέρον των παιδιών" *  , δεν γνωρίζουν ότι αυτό είναι από καιρό προαποφασισμένο!

Αυτό αποδεικνύει η σπανιότατη  ανάθεση επιμέλειας στον πατέρα, και μας το εξήγησε σε συνέντευξη ( ερωτηθείς για το θέμα ) η κ. Δώρα Κατσιβαρδάκου  (ειδικός στα ανθρώπινα δικαιώματα της Γενικής Γραμματείας Ισότητας )

«Δεν θέλουμε να έρθουμε με κανέναν σε αντιπαράθεση, γιατί ο οποιοσδήποτε έχει το δικαίωμα να πιστεύει ότι θέλει. Ωστόσο, η ελληνική Δικαιοσύνη θεωρεί ότι είναι καλύτερο για ψυχολογικούς λόγους, το παιδί να μεγαλώνει με την μητέρα του.»

( Εφημερίδα «ΝΙΚΗ» 17.3.2010 )



-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
* "Συμφέρον τέκνου"
Βασικό κριτήριο για την ανάθεση της γονικής μέριμνας και ειδικότερα της επιμέλειας των ανήλικων τέκνων στον ένα από τους γονείς τους είναι το συμφέρον του τέκνου. Η ανάθεση της επιμέλειας στον ένα από τους γονείς, εκ λόγων αναγομένων στο συμφέρον του τέκνου, αποτελεί παρέκκλιση από την αρχή της ισότητας των γονέων στο λειτουργικό τούτο δικαίωμά τους το οποίο τίθεται υπό δικαστική ρύθμιση, παραβιάζονται δε και η αρχή αυτή και οι βασικοί κανόνες διαπαιδαγώγησης, που στηρίζονται στα πορίσματα της παιδικής ψυχολογίας προς βλάβη του ανηλίκου, ενώ παράλληλα δυσχεραίνεται και η ρυθμιστική επέμβαση του δικαστηρίου όταν το τέκνο περιάγεται σε στάση αρνήσεως ή αντιπάθειας έναντι του ετέρου των γονέων από πράξεις ή παραλείψεις εκείνου που έχει την επιμέλειά του. Εξάλλου, το συμφέρον του τέκνου συνιστά αόριστη νομική έννοια με αξιολογικό περιεχόμενο, το οποίο εξειδικεύεται από το ουσιαστικό δικαστήριο. Γι΄ αυτό η κρίση του ως προς το αν, ενόψει των περιστάσεων που δέχθηκε, για την ύπαρξη των οποίων κρίνει ανέλεγκτα, εξυπηρετείται το συμφέρον του τέκνου, υπόκειται στον αναιρετικό έλεγχο. Αν η απόφαση περιέχει κρίση για την εξυπηρέτηση του συμφέροντος του τέκνου, πλην όμως αυτή είναι εσφαλμένη, δημιουργείται λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔικ. Αν η απόφαση δεν έχει ως προς τούτο καθόλου αιτιολογίες ή έχει ανεπαρκείς, ασαφείς ή αντιφατικές αιτιολογίες υπόκειται σε αναίρεση κατ΄ άρθρο 559 αριθ. 19 ΚπολΔικ.


Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

Πόσα πέρασες για εμένα, ρε πατέρα !




Συλλογιέμαι συχνά πόσα έχεις περάσει για εμένα, από όταν γεννήθηκα. Δύσκολες μέρες, που τότε δεν μπορούσα να καταλάβω. Γίνονται εγωιστές τα παιδιά κι αχάριστα πολλές φορές. Νομίζουν πως όσα έχουν είναι δεδομένα. Δεν μπορούν να καταλάβουν πως κάποιος άλλος παλεύει γι’ αυτά.

Όταν αναγκαζόσουν να βγεις έξω στον κόσμο και να παλέψεις με θεούς και δαίμονες για να μη στερηθώ τίποτα, σε κατηγόρησα για έλλειψη προσοχής. Και τη χρησιμοποίησα για χρόνια αυτή τη δικαιολογία για να αυθαδιάζω, να είμαι παιδί ιδιότροπο, μόνιμα παραπονεμένο.

Μα σου μοιάζω τόσο πολύ. Είμαστε, στα αλήθεια, τόσο ίδιοι. Ιδιότροπος κι εσύ. Κλειστός άνθρωπος σαν κι εμένα. Μαλώσαμε, ανταγωνιστήκαμε σε πείσμα κι εγωισμό. Υπήρξαμε βουβοί μπροστά στα συναισθήματα. Ήταν δύσκολη αυτή η κόντρα γιατί, μα το θεό, αγαπηθήκαμε πολύ.

Νοσταλγώ όλο και περισσότερο τις μέρες που ήμουν παιδί, στο παλιό μας σπίτι. Ήμασταν όμορφα εκεί κι ας μην είχαμε τις ανέσεις που έχουμε σήμερα. Τότε ήμασταν όλοι μαζί. Μεγαλώναμε αμέριμνοι χωρίς να ξέρουμε τι χαστούκια θα τρώγαμε απ’ τη ζωή. Κι εσύ πάλευες για να μπορούμε να κάνουμε όνειρα.

Μα ύστερα άρχισα να μεγαλώνω, ρε πατέρα. Έπρεπε να φύγω απ’ τη σιγουριά σου. Έπρεπε να ανοίξω τα δικά μου φτερά. Όπως έκανες κι εσύ κάποτε κι έτσι έγινες αυτό που είσαι σήμερα, αυτό για το οποίο σε θαυμάζω. Τις μέρες που μεγάλωνα, ανοιγόταν ένας σκληρός κόσμος μπροστά μου, που έπρεπε να μάθω να αντιμετωπίζω ανεξάρτητα. Εσύ προσπαθούσες να με κρατήσεις στην ασφάλειά σου από αγάπη, μα εγώ είχα ανάγκη να κάνω λάθη, να μάθω, να σταθώ στα δικά μου πόδια.

Εσύ θύμωνες που με έβλεπες να φεύγω κι εγώ θύμωνα που προσπαθούσες να με κρατήσεις πίσω. Είχες ακόμη ανάγκη το παιδάκι σου, τον ρόλο του πατέρα, χρειαζόσουν κάποιον να προστατεύεις. Εγώ πάλευα να γίνω το δυνατό, ανεξάρτητο πρότυπο που είχα από εσένα. Προσπαθούσα πάντα και προσπαθώ ακόμα -γιατί στην πραγματικότητα δεν έγινα ποτέ. Ήξερα πάντα πως μπορώ να ακροβατώ όσο γουστάρω εκ του ασφαλούς, μα αν έκανα να πέσω θα με κρατούσες εσύ. Το δίχτυ ασφαλείας μου. Ο φύλακάς μου.

Κατάλαβα με τα χρόνια πως οι τόσο ίδιες μας αντιδράσεις, το τόσο ίδιο πείσμα μας, έκρυβε μια τεράστια αγάπη. Μια αδυναμία που δεν μπορούσε να εκφραστεί. Γιατί αδιάφοροι δεν υπήρξαμε ποτέ. Έκρυβε επίσης δυο ανθρώπους τόσο ευαίσθητους, που τρόμαζαν κι οι ίδιοι οπότε το έπαιζαν σκληροί.




Σε έψαχνα σε κάθε μου συναναστροφή, ασυναίσθητα παλαιότερα, συνειδητά τώρα. Υπάρχουν όντως οι άντρες με μπέσα, με φιλότιμο και παλικαριά. Υπάρχουν, αφού υπάρχεις εσύ. Υπάρχουν, τους έχω δει, τους έχω ζήσει μέσα από εσένα. Πώς να ονομάσω αρσενικό τον κάθε «λίγο» που περνάει από δίπλα μου; Έτσι με έμαθες, αυτά τα πρότυπα πήρα. Πώς να συμβιβαστώ με κάτι λιγότερο; Δεν μπορώ.

Γι’ αυτό κράτα, πατέρα. Σε χρειάζομαι ακόμα. Κράτα τώρα περισσότερο από ποτέ. Έχουμε δρόμο μπροστά μας. Μα μη μου φοβάσαι. Όταν δε θα μπορείς πια, θα κρατάω εγώ για εσένα. Θα κάνω εγώ όσα μου έμαθες. Σου χρωστάω πολλά κι όταν έρθει η ώρα θα είμαι εκεί να στα ξεπληρώσω, να το θυμάσαι.

Θέλω να προλάβω να σου πω πόσο σε θαυμάζω. Να καταλάβεις πόσο απέραντα σε αγάπησα, πριν μου φύγεις. Όσο σε έχω ακόμα δίπλα μου, όσο έχω τη χαρά να σε βλέπω να μεγαλώνεις. Φεύγουνε ξαφνικά οι άνθρωποι, το μάθαμε καλά αυτό. Μας τσάκισε και μας μαλάκωσε ταυτόχρονα. Και τρέμω στην ιδέα πως ο σημαντικότερος άνθρωπος της ζωής μου, το στήριγμά μου, αυτός που με έκανε αυτό που είμαι, κάποτε δε θα είναι εδώ.

Φοβάμαι τόσο την ώρα που ο άντρας χάρη στον οποίο μπορώ να κάνω τα πάντα, που εξαιτίας του μπορώ να παλέψω με θεριά, που έχοντας πάρει λίγη απ’ τη δική του πάστα πίστεψα πως μπορώ να πετύχω οτιδήποτε, δε θα είναι δίπλα μου, να του απλώσω το χέρι όταν τον έχω ανάγκη. Είναι ώρα πια να προχωρήσουμε μαζί, πατέρα, οι δυο μας, ενωμένοι. Έχουμε χρέος να το κάνουμε, γι’ αυτούς που μας χρειάζονται. Για όσο αντέχεις, ώσπου να πάρω εγώ τη σκυτάλη. Να θυμάσαι πάντα πως όταν με ρωτάνε ποιος είναι ο άνθρωπος της ζωής μου, μικραίνουν όλοι και γίνεσαι τεράστιος εσύ.

Υ.Γ. Ίσως αυτά να σου τα λέει η κόρη σου, που πάντα θα ψάχνει κάποιον σαν κι εσένα. Ή ίσως να στα λέει ο γιος σου, που πάντα προσπαθούσε να σου μοιάσει. Κι οι δυο σε ευχαριστούν και σε αγαπάνε πολύ, μπαμπά.

Συντάκτης: Κωνσταντίνα Γρημάνη
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη   


ΠΗΓΗ