Όταν η κρυφή διαταραχή του γονέα προβάλλεται στο παιδί.

Αυτά τα παιδιά περνούν μια ζωή με τη αίσθηση ότι τους έχει δοθεί άδικα ένας ρόλος από τον σκηνοθέτη. Γίνονται οι διαταραγμένοι άνθρωποι που οι γονείς τους «θέλουν», και αρχίζουν να ενεργούν όλο και περισσότερο διαταραγμένα.

 

 

 Οι διαταραγμένοι γονείς είναι οι γονείς που δεν φαίνονται καθόλου ότι είναι. Στον έξω κόσμο εμφανίζονται σαν να είναι οι πιο φυσιολογικοί γονείς και ούτε τα παιδιά τους, ούτε κανείς άλλος, δεν γνωρίζει ότι δέχονται τις επιδράσεις των διαταραχών τους, μέχρι να είναι πολύ αργά.

Μερικοί γονείς είναι φανερά κακοποιητικοί προς τα παιδιά τους, είτε σεξουαλικά είτε σωματικά. Στην περίπτωση αυτή, η κακοποίηση είναι προφανής και τα παιδιά μπορούν να κατανοήσουν ότι κακοποιούνται και συνειδητοποιούν ότι έχουν πληγωθεί. Ως εκ τούτου, όσο οδυνηρό και να είναι, έχοντας συναίσθηση της κατάστασης, μπορούν να την αναγνωρίσουν και να ελαχιστοποιήσουν τη βλάβη που τους προκαλείται από αυτήν. Τι συμβαίνει όμως όταν η κακοποίηση δεν γίνεται εύκολα συνειδητή;

Οι γονείς που είναι περισσότεροι διαταραγμένοι, φροντίζουν πάνω απ’ όλα την εξωτερική τους εικόνα. Είναι συχνά οι εκπρόσωποι των τοπικών κοινοτήτων τους. Παίρνουν μέρος σε επιτροπές. Δωρίζουν σε φιλανθρωπικά ιδρύματα. Πείθουν τους εαυτούς τους, τα παιδιά τους και όλους τους άλλους ότι έχουν μόνο τις καλύτερες προθέσεις. Και πραγματικά το πιστεύουν. Η διαταραγμένη τους συμπεριφορά είναι επικίνδυνη επειδή είναι κρυμμένη. Κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να σκεφτεί ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν έστω και μία μόνο κακή σκέψη, επειδή οι ίδιοι ποτέ δεν θα τη σκέφτονταν.

Σε μία περίπτωση που είδα θεραπευτικά, μια διαταραγμένη μητέρα αντιμετώπιζε τη μεγαλύτερη κόρη της, σαν να ήταν διαταραγμένη. Η μητέρα, προέβαλε τη δική της διαταραχή της στη συγκεκριμένη κόρη, καθώς ήταν σε πλήρη άρνηση της δικής της διαταραχής. Ήταν η κόρη της, η οποία ήταν διαταραγμένη και αυτό το ρόλο της έδωσε από την αρχή. Καθώς η κόρη της (θα την ονομάσουμε Μέγκαν) μεγάλωνε, γνωστοποιήθηκε στα μικρότερα αδέλφια της ότι είχε προβλήματα και την αντιμετώπιζαν με τον ίδιο τρόπο όπως η μητέρα της.

Σε κανονικά πλαίσια, στην υγιή ανατροφή των παιδιών, το Εγώ ενός παιδιού στηρίζεται και ενθαρρύνεται να είναι αυτό που είναι και να αισθάνεται ότι έχει σωστή κρίση, υγιή ένστικτα και εξελίσσεται σε άνθρωπο με αξιοπιστία και λογική. Στο είδος της διεστραμμένης ανατροφής που αναφέρομαι, το παιδί αρχίζει να αισθάνεται αφύσικο, να παίρνει παράλογες αποφάσεις, να έχει ανθυγιεινή ένστικτα και να θεωρείται αναξιόπιστο και μη λογικό.

Η μητέρα της Μέγκαν έπαιξε το ρόλο της πολύπαθης μητέρας. Πήγαινε από γιατρό σε γιατρό και ήταν εξαιρετικά ανήσυχη για την κόρη της. Αυτό έκανε τη κόρη πιο διαταραγμένη, επειδή βαθιά μέσα της η Mέγκαν ήξερε ότι η μητέρα της ήταν υποκρίτρια. Η ίδια είχε δοκιμάσει αρκετές φορές να παρουσιάσει στη μητέρα της, τα χαρακτηριστικά που εκείνη έδειχνε να εκτιμά στα αδέρφια της, όμως δεν τα πρόσεχε ποτέ στην ίδια. Σε αυτό το είδος της διαταραχής, ο γονέας έχει την ανάγκη να δαιμονοποιήσει ένα συγκεκριμένο παιδί και τίποτα δεν μπορεί να αποτρέψει το γονέα από αυτόν τον στόχο. Η ανάγκη είναι ασυνείδητη και συχνά δημιουργείται από μια ανατροφή, στην οποία κάτι παρόμοιο συνέβη στο γονέα.

Για τη μητέρα της, η Μέγκαν ήταν αμείλικτα, ανεξήγητα διεστραμμένη. Τελικά, εγκατέλειψε την προσπάθεια να είναι καλή και άρχισε να είναι ο δαίμονας που η μητέρα της ήθελε να είναι. Άρχισε να τη μισεί: «Θέλω να την σκοτώσω», είπε στους γιατρούς. Η μητέρα απάντησε, κλαίγοντας: «Απλά δεν ξέρω πως έφτασε εκεί. Ο σύζυγός μου και έχουμε δοκιμάσει τα πάντα για να την βοηθήσουμε».

Η Mέγκαν άρχισε να παρεκτρέπεται στο σπίτι και στο σχολείο και μέχρι την πρώιμη εφηβεία της, την είχαν βάλει σε ένα ψυχιατρείο. Η μητέρα της έκλαιγε ανεξέλεγκτα όταν υπέγραψε τα έγγραφα για να την βάλουν στη κλινική. Ο μπαμπάς της ήταν στωικός. Τα αδέλφια της, δεν ήταν έκπληκτα. Η Mέγκαν αισθάνθηκε ανακουφισμένη. Στο νοσοκομείο υπήρχαν ασθενείς που την άκουγαν και προσπαθούσαν να κατανοήσουν πώς έφτασε εκεί.

Ορισμένα μέλη του προσωπικού επίσης την άκουγαν και είδαν ότι η οικογένεια της ήταν διαταραγμένη, οπότε εισηγήθηκαν την παραμονή της στο ψυχιατρείο, όπου ένιωθε καλύτερα. Η Mέγκαν πάντα ήξερε ότι δεν ήταν τόσο διαταραγμένη όσο θεωρούσε η μητέρα της. Όμως, λόγω έλλειψης χώρου στα νοσοκομεία, στάλθηκε πίσω στην οικογένεια και έγινε χειρότερα.

Τέτοιες περιπτώσεις σχέσεων γονέων παιδιών, παρουσιάζονται πολύ συχνά και κανείς δεν γνωρίζει γι’ αυτές. Ένας διαταραγμένος γονέας, μπορεί να είναι μια μητέρα ή ο πατέρας ή άλλος κηδεμόνας, που θα προβάλει τη διαταραχή του σε ένα συγκεκριμένο παιδί. Συχνά είναι ένα όμορφο και έξυπνο παιδί, που απειλεί το εύθραυστο, διαταραγμένο Εγώ του γονέα. Ο γονέας είχε, ίσως, μια παιδική ηλικία στην οποία το ίδιο πράγμα να έγινε σε εκείνον. Αυτές οι συμπεριφορές μπορεί να περάσουν από γενιά σε γενιά.

Η συναισθηματική κακοποίηση αυτού του είδους δεν εντοπίζεται σχεδόν ποτέ. Όταν ένας γονέας πηγαίνει ένα μικρό παιδί σε έναν παιδίατρο, ποιον θα ακούσει ο γιατρός, το γονέα ή το παιδί; Ο γονέας παραπονιέται λέγοντας ότι έχει κάνει ό,τι είναι δυνατόν: «Τι άλλο μπορώ να κάνω; Παρακαλώ πείτε μου, γιατρέ»; Ο γιατρός θα ακούσει τον γονέα. Το παιδί είναι πολύ μπερδεμένο για να μιλήσει με συνεκτικό τρόπο για το τι συμβαίνει. Εάν το παιδί έλεγε κάτι σαν: «Με τρελαίνει. Συμπεριφέρεται ωραία στους άλλους, αλλά εμένα με τρελαίνει», ο γιατρός θα απαντήσει, «Σώπα, σώπα, είμαι βέβαιος ότι η μητέρα σου (ή ο πατέρας) έχει καλές προθέσεις».
Κανείς δεν θέλει να ακούσει τι λέει το παιδί.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, η διαταραχή του γονέα που παραμένει κρυφή και προβάλλεται πάνω στο παιδί. Σε ένα επίπεδο το παιδί βλέπει αυτήν την εξαπάτηση και συγχύζεται, θυμώνει και τελικά εξοργίζεται. Ο γονέας εκφράζει τη βαθιά συμπάθεια για το στοχευμένο παιδί και τα αδέλφια του εκφράζουν τη συμπόνοια τους για το ίδιο και τον υποτακτικό γονέα, στον οποίο το παιδί κλίνει για παρηγοριά. Όμως δεν υπάρχει κανείς στον οποίο το παιδί μπορεί να στηριχθεί.

Αυτά τα παιδιά περνούν μια ζωή με τη αίσθηση ότι τους έχει δοθεί άδικα ένας ρόλος από τον σκηνοθέτη. Γίνονται οι διαταραγμένοι άνθρωποι που οι γονείς τους «θέλουν» και αρχίζουν να ενεργούν όλο και περισσότερο διαταραγμένα. Η διαταραχή είναι βαθιά μέσα τους και τους έχει καταστήσει αβοήθητους. Και ο κόσμος συμπάσχει με τους κακόμοιρους γονείς, οι οποίοι έχουν να αντιμετωπίσουν τέτοια «διαταραγμένα» παιδιά.


Συγγραφέας: Gerald Schoenewolf, Ph.D.

Πηγή: psychologynow.gr

Fall On Me !

Andrea Bocelli, Matteo Bocelli - Fall On Me

 

 

 

"Ο καθένας που είναι γονέας, ο καθένας που γνωρίζει τη πολύτιμη ευθύνη να είναι μητέρα ή πατέρας, θα καταλάβει πλήρως την έννοια αυτού του κομματιού. Το Fall On Me είναι η πρώτη φορά που έχω κάνει ντουέτο με το γιο μου Matteo Bocelli."

"Fall On Me"

I thought sooner or later
The lights up above
Will come down in circles
And guide me to love
But I don't know what's right for me
I cannot see straight
I've been here too long
And I don't want to wait for it
Fly like a cannonball
Straight to my soul
Tear me to pieces
And make me feel whole
I'm willing to fight for it
And carry this weight
But with every step
I keep questioning what it's true

Fall on me
With open arms
Fall on me
From where you are
Fall on me
With all your light
With all your light
With all your light

Presto una luce ti illuminerà
Seguila sempre, guidarti saprà
Tu non arrenderti
Attento a non perderti
E il tuo passato avrà senso per te
Vorrei che credessi in te stesso, ma sì
In ogni passo che muoverai qui
È un viaggio infinito
Sorriderò se
Nel tempo che fugge mi porti con te

Fall on me
Ascoltami
Fall on me
Abbracciami
Fall on me
Finché vorrai
Finché vorrai
Finché vorrai
Finché vorrai

I close my eyes
And I'm seeing you everywhere
I step outside
It's like I'm breathing you in the air
I can feel you're there

Fall on me
Ascoltami
Fall on me
Abbracciami
Fall on me
With all your light
With all your light
With all your light

---------------------------------

H "Γονική Αποξένωση" στο ICD-11

H "γονική αποξένωση" συμπεριλαμβάνετε στην νέα έκδοση του ICD-11

"Parental alienation" , DSM-5 and ICD-11

Βλέπε : H "Γονική Αποξένωση" - WHO

''ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΑΝΔΡΩΝ''

ΠΑΣΥΑ - 2005.11.28
''ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΑΝΔΡΩΝ''
ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ

2005.11.28
ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΝ ΟΡΓΑΝΟΝ ΑΝΔΡΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ "ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΑΝΔΡΩΝ" [ ΠΑ.ΣΥ.Α. ]
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΑΣΠΙΣΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ 

Περισσότερα στην ΠΗΓΗ 

 

Οι «Προοδευτικάριοι» «Επωάζουν» Το Bullying…

Του Θανάση Κ.

Ένας 15χρονος μαθητής αυτοκτόνησε προχθές, γιατί του έκαναν bullying στο σχολείο…
Πριν λίγα χρόνια ένας λίγο μεγαλύτερος σπουδαστής τεχνικής σχολής έχασε τη ζωή του από το bullying που του έκαναν οι συμφοιτητές του…
Αλλά η κοινωνία αρνείται να δει τα απλά αίτια αυτής της μεγάλης μάστιγας.


* Πρώτον, το πρόβλημα δεν είναι μόνο αυτοί που κάνουν το bullying. Είναι κυρίως το εκπαιδευτικό σύστημα που ανέχεται το bullying.
Και η κοινωνία ολόκληρη που δεν κάνει κάτι γι’ αυτό…

* Δεύτερον, τα παιδιά – κι ιδίως τα μικρότερα παιδιά – ήταν και θα είναι πάντα «σκληρά» μεταξύ τους. Αυτό δεν μπορεί κανείς να το «ξορκίσει», ή να το αποδώσει στην «τηλεόραση» ή στα «ηλεκτρονικά παιγνίδια» ή στην «βία που υπάρχει γύρω μας»…

Η «ενδιάθετη βία» μέσα στα παιδιά υπήρχε πάντα, πολύ πριν μπει στη ζωή μας η τηλεόραση και τα ηλεκτρονικά παιγνίδια.
Η βία υπάρχει μέσα στα παιδιά, εκδηλώνεται ιδιαίτερα στα πρώτα βήματα της κοινωνικόποίησής τους – κι είναι το πρώτο πράγμα που μαθαίνουν να κοντρολάρουν κατά την κοινωνικοποίησή τους.

Γι’ αυτό και ανέκαθεν τα παιδικά παραμύθια (τον καιρό που δεν υπήρχε τηλεόραση, ούτε κινηματογράφος, ούτε ηλεκτρονικά παιγνίδια) είχαν πάντα μέσα τους πολλή «συμβολική βία»: Με δράκους που σκότωναν και τελικά σκοτώνονταν. Με «κακούς» που σκοτώνονταν τελικά από «καλούς». Με «μάγισσες» που έκαναν τερατώδη πράγματα, μέχρι που έβρισκαν τελικά το τέλος που τους άξιζε. Και με «καλές νεράιδες» που εξισορροπούσαν αυτή τη «μάχη» ανάμεσα στις υπέρκοσμες δυνάμεις του καλού και του κακού…

Τα παιδικά παραμύθια εκτόνωναν τη βία που είχε μέσα του το παιδί στο «φαντασιακό πεδίο», για να μην την εκτονώσει στην πραγματικότητα, στο αδελφάκι του ή σε άλλο συνομήλικό του.
Κι εκτονώνοντας τη βία, τα παραμύθια την απαξίωναν και έδιναν παιδαγωγικό μήνυμα: Το «κακό» πάντα έχανε! Το «καλό» πάντα κέρδιζε. Το μυαλό νικούσε την ωμή δύναμη. Ο ηρωϊσμός αναδεικνυόταν ως αρετή, όταν ο μικρός τα έβαζε με τον γίγαντα και τον κέρδιζε, ο Δαύιδ κατατρόπωνε τον τερατώδη Γολιάθ, ο «κοντορεβιθούλης» νικούσε τον κακό δράκο κι έσωζε τον εαυτό του και τα αδέλφια του…

Η βία γινόταν λυτρωτική για την επικράτηση του καλού και του δίκαιου.
Ενυπήρχε στις ψυχές των παιδιών, έτσι κι αλλιώς - αλλά εκτονωνόταν σε φαντασιακό πεδίο και αποκτούσε ηθική διάσταση.

* Το μήνυμα ήταν απλό, σαφές και εύληπτο για όλους:
-- Μη χρησιμοποιείται βία μεταξύ σας, αν δεν θέλετε να γίνετε οι «κακοί» που τελικά θα τιμωρηθούν!

Έτσι λειτούργησε η παραδοσιακή παιδαγωγική σε όλους σχεδόν τους πολιτισμούς. Έτσι λειτουργούσαν τα παραμύθια, είτε ως θρησκευτικοί μύθοι, είτε ως απλές παιδαγωγικές διηγήσεις.
Η Παλαιά Διαθήκη έχει τέτοια «παιδαγωγική βία», οι αρχαιοελληνικοί μύθοι το ίδιο, τα λαϊκά ευρωπαϊκά παραμύθια το ίδιο, τα αραβικά και τα κινέζικα παραμύθια το ίδιο.
Πάντα με απαξία σε βάρος του «κακού», και τελική επικράτηση του «καλού».

* Κι ύστερα ήλθε η… «σύγχρονη παιδαγωγική» κι ανέτρεψε τα πάντα. Κατάργησε τη βία στα παραμύθια. Κι έφτιαξε αφηγήσεις… «πολιτικής ορθότητας», όπου η εξουσία ήταν το «κακό» που έπρεπε να απαξιωθεί και να γελοιοποιηθεί,
η «αμφισβήτηση» ήταν το «καλό» κι έπρεπε να παιδάκια να εθιστούν στην αμφισβήτηση των πάντων από πολύ μικρά,
ενώ η «αδελφοσύνη» όλων - καλών» και «κακών» - ήταν η αναπόφευκτη «αίσια κατάληξη».

Η πλήρης απουσία της «παιδαγωγικής βίας», εμπόδιζε να υπάρξει φαντασιακή εκτόνωση της βίας που τα παιδιά έχουν μέσα τους. Αλλά και της απαξίας. Έτσι τα παιδιά δεν την εκτονώνουν φαντασιακά και την εκτονώνουν πραγματικά - μεταξύ τους…

--Δεν διδάσκονται βιωματικά ότι «το κακό τιμωρείται» (μέσα από τα παθήματα των κακών στα «παραμύθια»)…

--Δεν διδάσκονται καν τη διάκριση του κακού από το καλό - και του δίκαιου από το άδικο…

Το παραμύθι με τα τρία γουρουνάκια κάτι έλεγε στα παιδιά: Ότι μπορεί ο λύκος να είναι «κακός» και να απειλεί να φάει τα τρία γουρουνάκια – πράγμα που είναι μέσα στη φύση, άλλωστε – αλλά αρκεί το ένα μικρό γουρουνάκι να είναι έξυπνο και προνοητικό για να σώσει τα αδέλφιά του παγιδεύοντας και σκοτώνοντας τελικά τον «κακό το λύκο». Ισχυρότατο παιδαγωγικό μήνυμα…

Η λεγόμενη «σύγχρονη παιδαγωγική» απάντησε με το «Ρουνι- Ρούνι το κακό γουρούνι»: Αντέστρεψε το κλασικό παραμύθι! Τώρα είναι ένα γουρούνι που κυνηγάει τα μικρά λυκάκια – κάτι εντελώς έξω από τη φύση. Και τελικά δεν τιμωρείται ο «κακός», δεν κερδίζουν οι «καλοί», απλώς στο τέλος όλοι… «αδελφώνονται»!

Το μήνυμα είναι πως αν όλοι αδελφωθούμε – καλοί και κακοί - τελειώνουν τα προβλήματα! Δηλαδή εντελώς αντιπαιδαγωγικό: Δεν μαθαίνουν τα παιδιά να ταυτίζονται με το καλό και να πολεμάνε το κακό. Τα μαθαίνουν να εξισώσουν – να ισοπεδώνουν - το καλό με το κακό.
Ομοίως, ο «Μορμόλης» διαπαιδαγωγούσε… «μικρούς αναρχικούς» που κορόϊδευαν «τον κόσμο των μεγάλων»…

Φτιάχνονταν πια παραμύθια για μεγάλους, δηλαδή που τα βρίσκουν «χαριτωμένα» οι ενήλικες, χωρίς να έχουν κανένα παιδαγωγικό νόημα για τα παιδιά – κι αυτό αποτέλεσε το πιο χονδροειδές αντιπαιδαγωγικό σφάλμα.

Το «ποιος έκανε πιπι στο Μισσιπιπί» στήθηκε απλώς και μόνο γιατί έκανε ομοιοκαταληξία στον τίτλο του. Δεν είχε κανένα απολύτως νόημα για τα παιδιά. Ούτε μπορούσε να σημαίνει τίποτε, αν στη θέση του Μισσισσιπί έμπαινε ο ποταμός Νείλος ή ο ποταμός Νέστος. Η ομοιοκαταληξία κατέρρεε…

Κι όμως αυτό το έβρισκαν «πολύ χαριτωμένο» κάποιοι γονείς, αδιαφορώντας αν στο παιδάκι τους δεν έλεγε απολύτως τίποτε.
Η τάση αυτή, να φτιάχνοντας παραμύθια για να αρέσουν στους μεγάλους είναι αρκετά παλιά. Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν ίσως ήταν ο πρώτος διδάξας όταν έγραψε το «κοριτσάκι με τα σπίρτα». Εδώ ένα μικρό κορίτσι πεθαίνει μέσα στο κρύο αβοήθητο. Δεν το σκοτώνει κανείς (Δεν υπάρχει βία). Το «σκοτώνει» η αδιαφορία των γύρω του. Που το βλέπουν να τουρτουρίζει, αλλά δεν το βοηθούν. Κι αυτό, το δόλιο, ανάβει τα ένα-ένα σπίρτα που πούλαγε (και κανείς δεν αγόραζε) για να ζεσταθεί, μέχρι που έρχεται και παίρνει την ψυχούλα του η γιαγιά του.
Οι γονείς είδαν σε αυτή τη φρικώδη διήγηση το «ενδιαφέρον για τον πλησίον».
Τα παιδιά είδαν ένα θάνατο χωρίς λόγο!

Για την παιδική ψυχή, ο θάνατος του δράκου από τον κοντορεβιθούλη ήταν λυτρωτικός. Αλλά ο θάνατος του μικρού κοριτσιού με τα σπίρτα ήταν απολύτως τραυματικός! Γιατί δεν «δικαίωνε» κανένα, δεν τιμωρούσε το «κακό»…
Δεν είχε παιδαγωγικό νόημα!

Η «σύγχρονη παιδαγωγική» αφήνει ανεκτόνωτα κενά βίας στις ψυχές των παιδιών, καταργεί την απαξία της βίας, ισοπεδώνει «καλούς» και «κακούς», ενώ απευθύνεται στην ικανοποίηση των ενηλίκων και της «πολιτικής τους ορθότητας», όχι στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών. Είναι πέρα για πέρα αντιπαιδαγωγική! Εκκολάπτει ψυχές μικρών αναρχικών, μικρών απείθαρχων, μικρών έτοιμων να αμφισβητήσουν κάθε αρχή και κάθε αξία, έτοιμων να ασκήσουν βία όπου τα παίρνει.
 
* Το επόμενο μεγάλο σφάλμα της «σύγχρονης παιδαγωγικής», είναι η έλλειψη σχολικής πειθαρχίας.
Ισχυρίζεται πως το μάθημα «πρέπει να είναι παιγνίδι».
Και πως ο δάσκαλος «δεν πρέπει να είναι τιμωρός».
Αυτά είναι κολοσσιαίες ανοησίες!

Το μάθημα πρέπει να είναι ευχάριστο, όπου μπορεί,
πρέπει να γίνεται και συναρπαστικό, αλλά ΔΕΝ μπορεί να είναι «παιγνίδι»!

Το μάθημα ΔΕΝ είναι… «ψυχαγωγία»!

Ο δάσκαλος πρέπει να κερδίζει ως προσωπικότητα τους μαθητές του,
αλλά δεν είναι «διασκεδαστής». Δεν είναι «κλόοουν»...

Πρέπει να επιβάλει και την πειθαρχία, τιμωρώντας τα πιο ανήσυχα.
Αυτά που δεν αφήνουν και τα υπόλοιπα να παρακολουθήσουν…

Η «ευχαρίστηση» που παίρνουν οι μαθητές στο μάθημα,
είναι όταν ο δάσκαλος κινητροδοτεί συνεχώς την έφεσή τους για μάθηση
και κυρίως, όταν ξεκλειδώνει τα μυστήρια της γνώσης στους μαθητές του. Τότε κερδίζει το σεβασμό τους…

Κι όταν αντιληφθούν ότι κάνει και «το κάτι παραπάνω», για να τους δώσει κάτι παραπάνω, κερδίζει και την αγάπη τους.
Και τότε δεν έχει κανένα πρόβλημα να τους επιβάλει την πειθαρχία.
Αλλά μάθηση χωρίς πειθαρχία δεν υπήρξε, δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει ποτέ! Μάθηση με «πλάκα» και «καζούρα» δεν γίνεται.

Και το βλέπετε γύρω σας συνεχώς. Οι ίδιοι νεαροί οι οποίοι στο σχολείο (όπου δεν πληρώνουν) πάνε και κάνουν χαβαλέ χωρίς να μαθαίνουν τίποτε, λίγες ώρες αργότερα πηγαίνουν στο φροντιστήριο, όπου πληρώνουν αδρά οι γονείς τους και είναι… «παναγίες»! Τα ίδια ακριβώς άτομα…
Εκεί που εφαρμόζεται η «σύγχρονη παιδαγωγική», κάνουν πλάκα και χάνουν τον καιρό τους. Εκεί που εφαρμόζεται η πιο παραδοσιακή παιδαγωγική, λειτουργούν εντελώς διαφορετικά και «ξεστραβώνονται»…

Όταν χαλαρώνει η πειθαρχία μέσα στην τάξη, χαλαρώνει και στο σχολείο γενικότερα. Όταν χαλαρώνει η πειθαρχία στο σχολείο, τότε χάνεται ο έλεγχος.

Κι όλα τα παιδιά γίνονται επιθετικά.
--Πολλές φορές για «αμυντικούς λόγους»: να προλάβουν την επιθετικότητα των άλλων.

--Κάποιες φορές ενστικτωδώς, γιατί βλέπουν πως «τα παίρνει», να εκμεταλλευτούν την αδυναμία κάποιων συμμαθητών τους.

--Και κάποιες φορές για λόγους αντεκδίκησης: για να πληρώσουν με «το ίδιο τίμημα» τη βία που τους άσκησαν οι συμμαθητές τους. Συχνότατα σε κάποιους άλλους συμμαθητές τους…

Αν δεν υπάρχει ενήλικος μέσα σε μια τέτοια «δυνητική ζούγκλα», να προστατέψει τα παιδιά που έχουν ανάγκη προστασίας και να τιθασεύσει τα παιδιά που βγάζουν επιθετικότητα - αν δεν υπάρχουν κανόνες που επιτρέπουν στο δάσκαλο να επέμβει έγκαιρα και να τιμωρήσει - τότε αυτή η ζούγκλα γίνεται τελικά εφιαλτική για όλους.
Και το πληροφορούμαστε όταν «σκάσει» κάποιο περιστατικό bulling.
Συνήθως με τραγικές συνέπειες.

--Πόσες φορές, όμως ακούσατε γονείς να πηγαίνουν να διαμαρτυρηθούν σε δάσκαλο που τόλμησε να… «μαλώσει το παιδί τους»;

Χωρίς να ρωτάν, αν μπορεί να κρατήσει τάξη χωρίς να μαλώνει κανένα…
Χωρίς να αναρωτιούνται, τι ακριβώς θα έκαναν οι ίδιοι στη θέση του, αν είχαν απέναντί τους 25 παιδιά ή νεαρούς εφήβους έτοιμους για κάθε σκανδαλιά
Και χωρίς, κυρίως, να αναρωτηθούν τι θα συμβεί στα παιδιά, αν οι δάσκαλοι αδιαφορήσουν πλήρως και τα αφήσουν να κάνουν ό,τι θέλουν.
Χωρίς να τους περνάει από το μυαλό ότι τότε σίγουρα θα εμφανιστούν άγριες περιπτώσεις bulling.
Και τότε (ΜΟΝΟΝ τότε) θα αναρωτηθούν:
--Μα που ήταν οι δάσκαλοι να το εμποδίσουν;
Απλούστατα, εσείς οι ίδιοι τους δέσατε τα χέρια! Κι ύστερα τους ψάχνετε…

Όπως ακριβώς οι διάφοροι «προοδευτικάριοι», που βρίζουν συνέχεια τους αστυνομικούς: «μπάτσους» - «γουρουνια»… κλπ!
Αλλά όταν μπουν διαρρήκτες στο δικό τους σπίτι, απαιτούν οι αστυνομικοί να έλθουν αμέσως και να συμπλακούν με τους δράστες για να τους σώσουν.
Θέλουν τους αστυνομικούς – τους οποίους βρίζουν κάθε φορά που ασκούν βία – να έλθουν σπίτι τους και να ασκήσουν βία κατά των εγκληματιών που τους απειλούν.
Δεν τους περνάει από το μυαλό ότι τους έχουν ήδη αφοπλίσει!
Δεν διανοούνται καν, πως, βρίζοντας τους αστυνομικούς αδιακρίτως έχουν υπογράψει μόνοι τους, πως τη στιγμή που οι ίδιοι θα χρειαστούν αστυνομικούς δεν θα έλθει κανείς να τους βοηθήσει.

ΥΓ Μένω έκπληκτος με την «ευαισθησία» κάποιων για το bullying.
Επί χρόνια έχουν αφήσει να κομματικοποιηθούν σχολεία και Πανεπιστήμια.
Επί χρόνια έχουν αφήσει αριστερίστικες ομάδες να ασκούν απρόσκοπτη βία μέσα στα Πανεπιστήμια, αλλά και σε πολλά Λύκεια.
Επί χρόνια οι καταλήψεις είναι «παραδειγματική βία» και κατάλυση κάθε έννοιας πειθαρχίας μέσα στο θεσμό της «οργανωμένης μάθησης».
Επί χρόνια οι δρόμοι είναι γεμάτοι από περίεργες αναρχικές ομάδες που κανοναρχούν την εχθροπάθεια, το μίσος και το bullying.
Τις αφίσες της ομάδας Antifa τις έχετε δει ποτέ; Και τι έχετε να πείτε;

Επί χρόνια γι’ αυτό το bullying κατά της μεγάλης πλειοψηφίας φοιτητών και μαθητών – αλλά και της κοινωνίας ολόκληρης - δεν μιλάει κανείς.
Και ξαφνικά «ανακαλύπτουν» το bulling όταν κάποιο νέο παιδιά βρεθεί σκοτωμένο. Τόσο υποκριτές. Τόσο κοντόφθαλμοι…
Έλεος πια!       

Η γενιά των millennials !

Simon Sinek - millennials generation

(vinylio ANT1)

 

 

 Την Τετάρτη 11/4 στην εκπομπή vinylio στον ANT1
προβλήθηκε ένα απόσπασμα από την εκπομπή Inside Quest
με καλεσμένο τον Simon Sinek. 

O Sinek μίλησε για τη γενιά των millennials.

Ουσιαστικά αφορά τα παιδιά που ενηλικιώθηκαν πάνω στην άνθιση της τεχνολογίας και των social media (γεννημένοι απ’ το 1984 και μετά). 
Μιλά για τη διαφορετικότητα που υπάρχει στο κομμάτι της διαχείρισης.
Στην εργασία, στις ανθρώπινες σχέσεις και στις κοινωνικές σχέσεις.

Αξίζει τον κόπο να χαρίσετε 11 λεπτά απ’ το χρόνο σας για να το παρακολουθήσετε.


  Ολόκληρο το video ΕΔΩ

ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΧΩΡΙΣ (Happy Birthday without...)

"Γενέθλια Χωρίς", μια ταινία χειροποίητου animation
από το κινηματογραφικού εργαστήρι του  13ου Δημοτικού Σχολείου Σερρών

Ένα μικρό κορίτσι μονολογεί την ημέρα των γενεθλίων του.
Μια ταινία με αφορμή τη γονική διάζευξη.

Σκηνοθεσία: Ερατώ Τζαβάρα (GNOUS)
Σύλληψη/Ιδέα (υπεύθυνος εκπαιδευτικός): Ανδρέας Λατίνης
Μουσική: Βασίλης Τζαβάρας (GNOUS)

Το σενάριο της ταινίας βασίστηκε στο "Γράμμα Παιδιού Δυο Ετών" του Παναγιώτη Γκούβερη.

Πατέρας τρέχει και τραβάει τον γιο του μέσα από φλεγόμενο αγωνιστικό αυτοκίνητο.

Ένας πατέρας έτρεξε να σώσει τον γιο του όταν ο τελευταίος έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου του κατά την διάρκεια ενός αγώνα και το αυτοκίνητο τυλίχθηκε στις φλόγες.

 O Mάικ Τζόουνς έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου του, όταν συγκρούστηκε με έναν οδηγό και έπεσε πάνω στον τοίχο. Στην συνέχεια το αυτοκίνητο του τυλίχθηκε στις φλόγες. Ο πατέρας του,  βρισκόταν πίσω από τον διαχωριστικό φράχτη και τον πήδηξε για να βοηθήσει τον γιο του.

Ο Ντιν Τζόουνς κατάφερε να τραβήξει τον γιο του από το παράθυρο, αφού ήταν παγιδευμένος μέσα στο φλεγόμενο αυτοκίνητο πάνω από 25 δευτερόλεπτα.

Παρόλο που ο γενναίος πατέρας έσωσε τον γιο του επέστρεψε για να βοηθήσει το σωστικό συνεργείο να σβήσει την φωτιά.

Πατήστε, εδώ, για να δείτε το Video !  

Πολλαπλή κανονικότητα: στο όνομα της αγάπης για το παιδί…

Πάει καιρός τώρα που προβληματίζομαι σοβαρά αν έχει κάποιο νόημα να δημοσιοποιεί κανείς επιστημονικά επιχειρήματα γύρω από ζητήματα που απασχολούν την κοινή γνώμη, όπως π. χ. αυτό της τεκνοθεσίας από ομοφυλόφιλα (ή ομόφυλα, επί το πολιτικά ορθότερο) ζευγάρια. Για τους εξής, τουλάχιστον, λόγους:

Πρώτον, οι πλειοψηφίες στη Βουλή – αυτοί που καλούνται να υπερψηφίσουν το συγκεκριμένο νομοσχέδιο – είναι σταθερά στοχοπροσηλωμένες στην υπερψήφισή του, όχι κατ’ ανάγκην επειδή όσοι τις συγκροτούν πιστεύουν στις διατάξεις του νομοσχεδίου, αλλά για μια σειρά από άλλους λόγους, πραγματιστικούς. Κανένα επιστημονικό ή άλλο επιχείρημα δεν συγκινεί ποτέ ένα στοχοπροσηλωμένο άτομο. Δεν υπάρχουν περιθώρια για αναστοχασμούς και αυτοκριτικές, παρά μόνο σε ρητορικό επίπεδο. Όταν έρθει η ώρα να στηριχθεί η κυβερνητική πρόταση, σταματούν οι αναστοχασμοί και οι δεύτερες σκέψεις. Το θέατρο δίνει τη θέση του στον πρακτικό ρεαλισμό.

Δεύτερον, επειδή στην εποχή μας – την εποχή της επιβολής προτύπων και τρόπων ζωής από τις δυτικές μητροπόλεις του νέου πολιτισμού σε ολόκληρο το δυτικό κόσμο – το όριο μεταξύ του κανονικού και του αντικανονικού σε ό,τι αφορά την ερωτική ζωή και τις οικογενειακές σχέσεις έχει μεταφερθεί τόσο πολύ προς τα άκρα, ώστε ακόμη και δυο τρεις σεξουαλικές «προτιμήσεις» που θεωρούνται σήμερα αντικανονικές ακόμη και από τους οπαδούς του «δικαιωματισμού», να μην είναι καθόλου σίγουρο ότι θα ισχύουν και στο εγγύς μέλλον. Στο όνομα της ελευθερίας του ατόμου να κρίνει το ίδιο, χωρίς να δεσμεύεται από το «χωριό», τι είναι καλό και κακό, κανονικό και αντικανονικό γύρω από τα ζητήματα αυτά, έχει ανοίξει για τα καλά ο ασκός του αξιακού σχετικισμού παίρνοντας σβάρνα και τυχόν επιστημονικές – στην περίπτωσή μας, ψυχοπαιδαγωγικές – αντιρρήσεις και ενστάσεις σχετικά με την κανονικοποίηση της υιοθεσίας παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια.

Kάθε παιδί πρέπει να έχει την ευκαιρία να διαμορφώσει ταυτότητα φύλου και αυτό γίνεται κατ’ αρχήν στην οικογένεια, όταν μέσα σ’ αυτή υπάρχουν και δρουν δύο διαφορετικά ως προς το φύλο πρόσωπα,

Οι επιστημονικές αντιρρήσεις αποκρούονται με το επιχείρημα ότι πρόκειται για «απόψεις», και μάλιστα συντηρητικές και οπισθοδρομικές ή ρομαντικές, τις οποίες οφείλει κανείς να αγνοήσει στο πλαίσιο της πάλης για την πρόοδο: οι προοδευτικές «απόψεις» οφείλουν να επικρατήσουν επί των συντηρητικών. Στην Ελλάδα, μάλιστα, όπου η λέξη «πρόοδος» για ιστορικούς λόγους συνδέθηκε με την Αριστερά, δεν είναι καθόλου απίθανο μια διάταξη υπέρ του δικαιώματος των ομοφυλόφιλων ζευγαριών να υιοθετούν τέκνα και να τα ανατρέφουν, το εν λόγω δικαίωμα να προβάλλεται ως «αριστερή» κατάκτηση. Το τι σχέση έχει η Αριστερά με τέτοιου είδους δικαιώματα, δεν χρειάζεται να σχολιαστεί. Σχολιάζεται από μόνο του, αρκεί να σκεφθεί κανείς πόσο ανοιχτά είναι ακροδεξιά κόμματα και κινήματα στο δυτικό κόσμο σε τέτοιου είδους δικαιώματα. Η Αριστερά έχει την ίδια ακριβώς σχέση με τα ζητήματα αυτά με εκείνη που έχει και η Δεξιά, δηλαδή καμία. Η υποστήριξη του δικαιώματος τεκνοθεσίας από ομοφυλόφιλα ζευγάρια δεν είναι ούτε αριστερή, ούτε δεξιά θέση. Είναι απλά προσπάθεια επιβολής μιας αξίας της επιχειρούμενης νέας τάξης πραγμάτων στο χάρτη των αξιών και των κυρωμένων κοινωνικών πρακτικών, στη θέση κάποιας από το παρελθόν.

Τρίτον, οι «καινοτομίες» αυτές επέχουν θέση μιας νέας κοσμικής θρησκείας. Δημόσια πρόσωπα, πέρα και πάνω από κομματικά και ιδεολογικά όρια, όχι μόνο υποστηρίζουν τις «καινοτομίες» ως πρόοδο, αλλά το κάνουν με απόλυτο και επιθετικό τρόπο, όπως συμβαίνει με όλες τις νέες θρησκείες. Όποιος διαφωνεί πρέπει να στιγματιστεί αναλόγως και να τεθεί εκτός του τόξου της πολιτικής ορθότητας. Οι «καινοτομίες» αποκτούν a priori μια ιερότητα, η κριτική που γίνεται εναντίον τους μοιάζει από τη σκοπιά των υποστηρικτών ιεροσυλία. Κάτι σαν την σάτιρα του Βέστεργκααρντ με τα σκίτσα του Μωάμεθ. Όπως οι μαχητές του Αλλάχ, έτσι και οι μαχητές του προόδου έχουν το όπλο της κριτικής (και μερικές φορές την κριτική των όπλων) παρά πόδα. Εσύ εκφράζεις επιστημονικά επιχειρήματα, ενώ εκείνοι σε σημαδεύουν με ιδεολογικές κάνες.Ο διάλογος είναι εξ αρχής υπονομευμένος. Και μάλιστα στο όνομα της «αγάπης», που είναι η βάση της νέας θρησκείας του δικαιωματισμού: αν μια συμπεριφορά ή μια πρακτική εκδηλώνεται για λόγους «αγάπης», τότε νομιμοποιείται κάποιος να απαιτήσει την κανονικοποίηση αυτής της πρακτικής: όταν το ομοφυλόφιλο ζευγάρι αγαπά το παιδί που θα υιοθετήσει, τα υπόλοιπα περιττεύουν.

Τα περί κοινωνικής κατασκευής του φύλου του παιδιού δεν αφορούν το φύλο του ως βιολογική παράμετρο, αλλά αυτά που η κοινωνία «κρεμά» στο φύλο: τους ρόλους για το αρσενικό και το θηλυκό.

 

 

Περιττεύουν, όμως, πράγματι;

Η παιδαγωγική επιστήμη – όχι η παιδαγωγική ιδεολογία – άλλα πρεσβεύει. Και συγκεκριμένα ότι η αγάπη για το παιδί για να είναι ευεργετική, χρειάζεται συνοδευτικές συνθήκες. Εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων, κάθε παιδί έρχεται στον κόσμο με μια προσδιορισμένη βιολογική ταυτότητα φύλου, είναι αγόρι ή κορίτσι. Τα περί κοινωνικής κατασκευής του φύλου του παιδιού δεν αφορούν το φύλο του ως βιολογική παράμετρο, αλλά αυτά που η κοινωνία «κρεμά» στο φύλο: τους ρόλους για το αρσενικό και το θηλυκό. Γύρω από αυτούς τους ρόλους μπορούμε να συζητήσουμε, αλλά όχι για την υποτιθέμενη «ρευστότητα» του βιολογικού φύλου, δηλαδή για την επιβολή της ιδεολογίας πάνω στη βιολογία.

Όμως κάθε παιδί πρέπει να έχει την ευκαιρία να διαμορφώσει ταυτότητα φύλου και αυτό γίνεται κατ’ αρχήν στην οικογένεια, όταν μέσα σ’ αυτή υπάρχουν και δρουν δύο διαφορετικά ως προς το φύλο πρόσωπα, ο πατέρας και η μητέρα. Υπάρχουν μητρικές και πατρικές συμπεριφορές πέρα από τα στερεότυπα, δεν τα «κατασκευάζει» όλα η κοινωνία. Εκ των πραγμάτων στις ομοφυλοφιλικές ενώσεις δεν υπάρχει αυτή η δυαδικότητα, με αποτέλεσμα το παιδί που κοινωνικοποιείται κάτω από αυτές τις συνθήκες να δυσκολεύεται να αναλάβει φαντασιακά έναν από τους δύο ρόλους φύλου για να μπορέσει το ίδιο να βιώσει το δικό του φύλο μέσω του φύλου του γονέα του. Διότι μπορεί μεν το φύλο του παιδιού να είναι μονοσήμαντα καθορισμένο σε βιολογικό επίπεδο και σε επίπεδο φυσιολογίας, αλλά η βίωση του φύλου δεν προκύπτει από την απλή παρατήρηση και συνειδητοποίηση της ανατομίας. Με όλον τον σεβασμό στα ζευγάρια των ομοφυλοφίλων, εδώ προκύπτει ένα ερώτημα: επιτρέπεται η ανάγκη των ζευγαριών αυτών για θεσμική αναγνώριση της «κανονικότητας» της σχέσης τους από την πολιτεία και την κοινωνία, να ακυρώσει το δικαίωμα κάθε παιδιού να κοινωνικοποιείται σε ένα περιβάλλον που του επιτρέπει να διαμορφώσει ομαλά την ταυτότητα του φύλου του;

Η παραδοσιακή οικογένεια – πυρηνική ή διευρυμένη – δεν είναι μόνο μια μικρή κοινότητα αλληλεγγύης και φροντίδας για τα παιδιά. Δεν είναι απλώς μέριμνα για την τροφή, τη σωματική υγεία και την ασφάλεια του παιδιού. Είναι κάτι πολυπλοκότερο, καθώς περικλείει αλληλεπιδράσεις και αφανείς διεργασίες δημιουργίας ταυτότητας φύλου μέσω των διακριτών φύλων και των αντίστοιχων ρόλων των γονέων του, ακόμη και αν ένας από τους δύο εκλείψει. Ας μην μετατραπεί η ιδεολογική μάχη για την κανονικοποίηση συγκεκριμένων πρακτικών και καταστάσεων σε πράσινο φως για πειραματισμούς με αμφίβολη έκβαση για την ανατροφή των παιδιών. Ας μην παίξουμε στα ζάρια την ομαλή ψυχοκοινωνική εξέλιξη του παιδιού στο όνομα της αγάπης για το παιδί.

«Άποψή σας», θα πούνε ορισμένοι. Σε έναν κόσμο όπου οι «απόψεις» παρελαύνουν μπροστά μας ισότιμες, ανεξάρτητα από το επιστημονικό τους φορτίο, χωρίς προοπτική αποτίμησης της ορθότητάς τους, τι μπορεί κανείς να πει για μια τέτοια αντίδραση;

Καλό μας ταξίδι στον νέο, θαυμαστό κόσμο της μετα-πραγματολογικής εποχής. Θα έχει πολλές αναταράξεις, ένθεν κακείθεν. Και ίσως δυσάρεστες εκπλήξεις για όσους προσπαθούν να τσιμπήσουν εκλογικά ποσοστά συντασσόμενοι μαχητικά με την διεθνοποιημένη πολιτισμική “πρωτοπορία”...

ΠΗΓΗ

O "ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΑΝΔΡΩΝ" στο YOUTUBE.

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΜΕ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΑΡΕΜΕΝΟΥ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΟΥ 2006 ΜΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΔΕΚΑΔΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΔΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΙΔΡΥΤΟΥ ΤΟΥ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΑΝΔΡΩΝ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ.









Περισσότερα video, στο κανάλι του Πα.Συ.Α ! 

Η Μαμά-Νάρκισσος .

Η Μαμά-Νάρκισσος:
 Όταν το «Εγώ» της δεν αφήνει το «Εσύ» του παιδιού της να ανθίσει.

Προσοχή!
Μαμάδες υπεράνω πάσης υποψίας κρύβονται ανάμεσα μας, έτοιμες να εκτοξεύσουν το δηλητήριό τους σε όποιον σταθεί στο δρόμο τους!
Πρόκειται για μαμάδες που φαινομενικά νοιάζονται για το παιδί τους, στην πραγματικότητα όμως το χρησιμοποιούν για να αναδείξουν τον εαυτό τους!
Είναι οι μαμάδες που φωνάζουν «Δοξάστε με!», αλλά το κάνουν με τρόπο που δύσκολα κανείς το αντιλαμβάνεται.
Οι άλλες μαμάδες γύρω τους μπορεί ακόμα και να αισθανθούν «λίγες», νομίζοντας ότι δεν κάνουν αρκετά για το παιδί τους, σαν τη μαμά-νάρκισσο! Ευτυχώς!
Γιατί αυτά που κάνει η μαμά-νάρκισσος στο παιδί της, γυρίζουν μπούμερανγκ εναντίον του, και αντί να το βοηθήσουν, αποτελούν τροχοπέδη στην πορεία του.

Να πώς θα Αναγνωρίσετε τη Μαμά-Νάρκισσο:

Της Αρέσει να Έχει τον Έλεγχο, τον απόλυτο και αδιαμφησβήτητο έλεγχο

Όλες οι μαμάδες έχουν τον έλεγχο της ζωής του παιδιού τους, ως ένα σημείο, και αυτό είναι φυσιολογικό. Η μαμά αποφασίζει τι ώρα πρέπει να πάει το παιδί για ύπνο, ή τι φαγητό θα πάει η οικογένεια την επόμενη μέρα. Παρόλα αυτά, καθώς μεγαλώνει το παιδί και αλλάζουν οι ανάγκες του, η μαμά δίνει στο παιδί σταδιακά κάποιον έλεγχο της ζωής του- αν θα φάει κολατσιό τώρα ή σε λίγο, αν θα καλέσει αυτή ή εκείνη τη φίλη για παιχνίδι, κλπ.

Η μαμά-νάρκισσος δεν έχει όρια, θέλει να έχει τον απόλυτο έλεγχο στη ζωή τους παιδιού της, από τα πιο ασήμαντα μέχρι τα πιο σημαντικά, είτε το παιδί της είναι 2 είτε 22 χρονών! Είναι διαρκώς από πάνω από το παιδί της, μικρό, έφηβο, ακόμα και ενήλικο, και ελέγχει τι και πώς το κάνει: τους φίλους του, το διάβασμά του, τη διασκέδασή του, τα σπορ που παίζει, τη μουσική που ακούει, τα πάντα. Χρησιμοποιεί κατά κύριο λόγο τον συναισθηματικό εκβιασμό για να πετύχει το στόχο της- να κάνει το παιδί της αυτό που θέλει η ίδια και όχι αυτό που επιθυμεί το παιδί. Κατά κάποιον τρόπο ζει τη ζωή της μέσα από το παιδί της. Χωρίς αυτό, η ίδια αισθάνεται ένα ‘τίποτα’.

Όλα Περιστρέφονται Γύρω από την Ίδια

Η μαμά-νάρκισσος φαίνεται ότι κάνει τα πάντα για το παιδί της, στην πραγματικότητα όμως αυτό που τη νοιάζει είναι να είναι η ίδια στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Προωθεί τη συζήτηση για να εστιάσει στον εαυτό της: λέει πχ., η δασκάλα «η κόρη σας πάει πολύ καλά στα μαθηματικά» και η μαμά απαντάει όλο καμάρι «ναι το χρυσό μου, είναι σαν κι εμένα! Εγώ, όταν ήμουνα μικρή…» και στρέφει τον προβολέα από την κόρη της στα δικά της κατορθώματα. Ακόμα χειρότερα, όταν το παιδί της κουβεντιάζει μαζί της για ένα πρόβλημα, η μαμά-νάρκισσος πάλι επιστρέφει στη δική της εμπειρία και μιλάει για τον εαυτό της. Έτσι, της λέει ο γιος της για το ότι τσακώθηκε με έναν φίλο του στο ποδόσφαιρο, και η μαμά απαντάει «σε ζηλεύει, έτσι γινόταν και με μένα όταν ήμουνα μικρή, με ζήλευαν επειδή ήμουν η καλύτερη», κλπ.

Είναι Τελειομανής

Η μαμά-νάρκισσος είναι τελειομανής και περιμένει ότι το παιδί της θα τα κάνει όλα τέλεια, από την πρώτη στιγμή. Ξεχνάει, και δεν τη νοιάζει, ότι το παιδί είναι παιδί και δεν είναι δυνατόν να τα ξέρει όλα εξαρχής ή να τα κάνει τέλεια- αλλιώς δε θα χρειαζόταν να πάει σχολείο! Ωθεί διαρκώς το παιδί της να παίρνει βραβεία και αριστεία και σε αναφέρεται στο κάθε τι στον πρώτο πληθυντικό: «Εμείς πήραμε 20», «Εμείς πήγαμε στη μαθηματική ολυμπιάδα», εμείς, εμείς, εμείς.. Βάζει τον εαυτό της μέσα στις επιδόσεις του παιδιού της και γι’ αυτό δε θέλει να είναι κάτω από άριστες, γιατί έτσι θα είναι σαν να είναι και η ίδια κάτω από το άριστα που διακαώς επιθυμεί για τον εαυτό της.

Θυμώνει όταν τα Πράγματα δεν Πηγαίνουν όπως τα Θέλει η Ίδια

Η μαμά-νάρκισσος στάνταρ κατηγορεί το παιδί, τη δασκάλα, τον σύζυγο, τους άλλους, όταν κάτι δεν πάει όπως θέλει η ίδια. Χάνει την ψυχραιμία της εύκολα και πάντα ρίχνει την ευθύνη στο παιδί τους και σε άλλους, αντί να αναγνωρίζει και τη δική της συμβολή στο πρόβλημα. Και όχι απλώς θυμώνει, αλλά κρατάει πείσμα. Έχει στο μυαλό της ένα ‘τεφτέρι’ όπου σημειώνει τα λάθη που έκαναν οι άλλοι, ποιον την προσέβαλλε, με ποιον είναι θυμωμένη, και τους τα επιστρέφει με ‘τόκο’.

Η Μαμά-Νάρκισσος Νοιάζεται Υπερβολικά για το τι θα Πουν οι Άλλοι για την Ίδια

Έτσι, πάντα προσπαθεί να δείχνει την καλύτερη, την ‘τέλεια’ εικόνα προς τα έξω (είπαμε, είναι τελειομανής) και προσπαθεί να ψαρέψει θετικά σχόλια και κομπλιμέντα από τους ανθρώπους γύρω της. Κάνει πάρτι στο παιδί της και η πρώτη της κουβέντα, αντί να το ρωτήσει πώς πέρασε, είναι να πει «Δεν ήταν όλα τέλεια; Δεν πέρασαν όλοι φανταστικά; Εγώ σου κάνω τα καλύτερα πάρτι!». Άσχετο! Το πάρτι ήταν για το παιδί της, το θέμα ήταν να περάσει αυτό και οι φίλοι του καλά, όχι να αναδειχτεί η ίδια ως η καλύτερη! Ακόμα και αν είναι έτσι, αυτό θα προκύψει αργότερα, δεν είναι ανάγκη να το τονίζει και να το κυνηγάει η ίδια σε τέτοιο υπερβολικό βαθμό.

Θεωρεί ότι Είναι το Σημαντικότερο Πρόσωπο και Φέρεται σαν οι Άλλοι να Είναι οι Υπηρέτες της

Πιστεύει ακράδαντα ότι είναι το σημαντικότερο άτομο στην οικογένεια, η σημαντικότερη μαμά από τις μαμάδες των συμμαθητών του παιδιού της και προσπαθεί με κάθε τρόπο να το δείξει και να το φωνάξει. Συνήθως θεωρεί ότι είναι και ανώτερη, οπότε αντιμετωπίζει τον κόσμο γύρω της με υπεροψία και αφ’ υψηλού, με μια στάση τύπου «θα σας δείξω εγώ». Στην αρχή της γνωριμίας με άλλες μαμάδες φαίνεται συμπαθητική, επειδή είναι ανοιχτή, επικοινωνιακή και τις κερδίζει με δώρα, κεράσματα, γαλαντομίες. Πολύ σύντομα όμως αυτή η επιφάνεια καταρρέει, η μάσκα βγαίνει και εμφανίζεται η πραγματική της ταυτότητα: ένα ναρκισσιστικό, αδηφάγο άτομο, που δε διστάζει να ποδοπατήσει τον καθένα, το καθετί και την όποια αξία, προκειμένου να καλύψει τις ψυχολογικές της ανάγκες και να πετύχει το στόχο της. Σταδιακά, οι άλλες μαμάδες την απομακρύνουν και δασκάλες και δάσκαλοι την αποφεύγουν.

Χρησιμοποιεί την Αγάπη ως Ανταμοιβή και Τιμωρία

Η μαμά-νάρκισσος ξέρει πολύ καλά, όπως κάθε μαμά, πόσο σημαντική είναι η αγάπη της για το παιδί της. Επειδή όπως είπαμε είναι αδίστακτος τύπος, επιλέγει να χρησιμοποιήσει την αγάπη της για να χειραγωγήσει το παιδί της και να το βάλει να κάνει αυτό που η ίδια θέλει. Έτσι, όταν το παιδί κάνει αυτό που του πει η μαμά, το επιβραβεύει με την αγάπη της. αλίμονο αν το παιδί, ειδικά μεγαλύτερης ηλικίας, έχει δική του άποψη και γνώμη! Ακόμα και αν είναι σωστή η γνώμη του, εφόσον δεν είναι ίδια με της μαμάς, η μαμά θα το τιμωρήσει στερώντας του την αγάπη και τη στοργή της!

Δεν Έχει Ξεκάθαρα Όρια Ανάμεσα στον Εαυτό της και το Παιδί της- Θεωρεί ότι Είναι «ένα»

Η μαμά-νάρκισσος είναι ιδιαίτερα κτητική και θεωρεί ότι το παιδί της είναι η προέκταση του εαυτού της. Φυσικά κάθε μαμά και παιδί έχουν το δικό τους ιδιαίτερο συναισθηματικό δέσιμο, έτσι είμαστε φτιαγμένοι από τη φύση, αλλά αυτό που κάνει η μαμά-νάρκισσος ξεφεύγει από τα όρια. Έτσι, όταν αναφέρεται στο παιδί της, βάζει και τον εαυτό της μέσα και προσπαθεί να εκπληρώσει τα δικά της όνειρα μέσω του παιδιού της ή να κερδίσει έξτρα πόντους και να δείχνει σούπερ μαμά. Δυσκολεύεται να αφήσει το παιδί της να ανοίξει τα φτερά του, επειδή αισθάνεται ότι έτσι θα χάσει ένα κομμάτι του εαυτού της.

Διαρκώς Συγκρίνει το Παιδί της με Άλλα Παιδιά

Η μαμά-νάρκισσος περνάει καθημερινά το παιδί της από εξετάσεις- πώς συγκρίνεται με τους γείτονες; Με τους συμμαθητές; Με άλλα γνωστά παιδιά; Διαρκώς βρίσκει τα ελαττώματα του παιδιού της σε σχέση με άλλα «τέλεια» παιδιά και προσπαθεί να τα διορθώσει. Ποτέ δεν είναι αρκετά καλό αυτό που κάνει το παιδί της και πάντα υπάρχει ένα «ναι μεν, αλλά». «Γιατί δεν είσαι σαν τον Γιώργο που πήρε άριστα στη Χημεία;», «Είδες που η Εύη διακρίθηκε στο τρέξιμο; Γιατί εσύ τεμπελιάζεις και δεν πήρες διάκριση;». Ακόμα και αν η μαμά-νάρκισσος είχε παιδιά τον Γιώργο και την Εύη, κάτι στραβό θα τους έβρισκε σε σύγκριση με άλλα παιδιά, οπότε πάλι θα ήταν δυσαρεστημένη.

Δεν Έχει Συναισθηματική Κατανόηση

Η μαμά-νάρκισσος είναι τόσο βαθιά βυθισμένη στον εαυτό της, που δεν έχει ψυχικό χώρο να κατανοήσει πώς αισθάνονται οι κοντινοί της άνθρωποι. Δε μπορεί να δει τα πράγματα και τη ζωή από τη δική τους οπτική γωνία, να χαρεί με τη χαρά και να λυπηθεί με τη λύπη τους. Γι’ αυτό και το παιδί της ζει σε ένα συναισθηματικό κενό.

Δεν Έχει Αυτοπεποίθηση

Παρά το ότι η μαμά-νάρκισσος φαίνεται να έχει αυτοπεποίθηση, στην πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο! Δεν έχει αυτοπεποίθηση, δεν πιστεύει στον εαυτό της και φοβάται ότι θα αποκαλυφθεί, ότι οι άλλοι θα δουν τις αδυναμίες της και θα την κατακρίνουν.

Δεν Επιτρέπει στο Παιδί της να Μεγαλώσει και να Πάρει το Δρόμο της Ενηλικίωσης

Όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά συνηγορούν ώστε η μαμά-νάρκισσος να έχει την απόλυτη εξουσία του παιδιού της, για να παίρνει η ίδια όσα χρειάζεται συναισθηματικά. Έτσι, αυτό που κάνει, το να μην επιτρέπει στο παιδί της να ανεξαρτητοποιηθεί ή να ‘ενηλικιωθεί’ συναισθηματικά, είναι η φυσιολογική εξέλιξη μιας αφύσικης σχέσης: αν το αφήσει να γίνει ανεξάρτητο, χάνει η ίδια την γραμμή ζωής της, που εξαρτάται αποκλειστικά από το παιδί της.

ΠΗΓΗ

Μάνος Πίντζης: «Την ώρα που έφευγα κάθισαν τα παιδιά μου μπροστά στην πόρτα κι εγώ έπρεπε να τα κάνω πέρα…»

Ο Μάνος Πίντζης ήταν καλεσμένος στο late night - 05.12.2017
και μίλησε και για το διαζύγιό του.

Περιέγραψε καταστάσεις και συναισθήματα που τραυματίζουν παιδιά και πατεράδες,
"χάριν" της Μητριαρχικής πρακτικής των Ελληνικών δικαστηρίων, που εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες.  

"Απολαύστε" το απόσπασμα της συνέντευξης. 




Η περιγραφή που συγκλονίζει...

Ο Μάνος Πίντζης συζήτησε με τον Γιώργο Λιάγκα και για τη δύσκολη περίοδο που βίωσε μετά το διαζύγιό του. Η περιγραφή του ηθοποιού συγκλόνισε:

«Τον πρώτο καιρό δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω. Έφυγα εγώ από το σπίτι. Δύσκολα για μένα. Καθόμουν στο δωμάτιο και έλεγα, η μία λύση είναι το ποτό, η άλλη είναι να δημιουργήσω για να κάνω και καλό στα παιδιά μου. Την άλλη μέρα είχα συμβόλαια με πρακτορεία. Γύρισα όλη την Ευρώπη και δούλευα σε μεγάλες καμπάνιες.

Δεν ήθελα πραγματικά να χωρίσω. Το χειρότερο πράγμα που μου έχει συμβεί είναι να πάω να δω τα παιδιά μου σπίτι και την ώρα που πάω να φύγω να κάθονται τα πιτσιρίκια μπροστά στην πόρτα κι εγώ να πρέπει να ανοίξω την πόρτα και να τα κάνω πέρα. Μαχαίρι στην καρδιά που σε σφάζει»!


ΠΗΓΗ 


Υ.Σ

Το θέμα της επιμέλειας των παιδιών έχει παγιωθεί, σαν πρακτική, εδώ και δεκαετίες από την  Ελληνική δικαιοσύνη. Και ενώ οι διαζευγμένοι γονείς προσφεύγουν στα δικαστήρια, για να κριθεί η επιμέλεια των παιδιών τους, κατά το "συμφέρον των παιδιών" *  , δεν γνωρίζουν ότι αυτό είναι από καιρό προαποφασισμένο!

Αυτό αποδεικνύει η σπανιότατη  ανάθεση επιμέλειας στον πατέρα, και μας το εξήγησε σε συνέντευξη ( ερωτηθείς για το θέμα ) η κ. Δώρα Κατσιβαρδάκου  (ειδικός στα ανθρώπινα δικαιώματα της Γενικής Γραμματείας Ισότητας )

«Δεν θέλουμε να έρθουμε με κανέναν σε αντιπαράθεση, γιατί ο οποιοσδήποτε έχει το δικαίωμα να πιστεύει ότι θέλει. Ωστόσο, η ελληνική Δικαιοσύνη θεωρεί ότι είναι καλύτερο για ψυχολογικούς λόγους, το παιδί να μεγαλώνει με την μητέρα του.»
( Εφημερίδα «ΝΙΚΗ» 17.3.2010 )



-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
* "Συμφέρον τέκνου"
Βασικό κριτήριο για την ανάθεση της γονικής μέριμνας και ειδικότερα της επιμέλειας των ανήλικων τέκνων στον ένα από τους γονείς τους είναι το συμφέρον του τέκνου. Η ανάθεση της επιμέλειας στον ένα από τους γονείς, εκ λόγων αναγομένων στο συμφέρον του τέκνου, αποτελεί παρέκκλιση από την αρχή της ισότητας των γονέων στο λειτουργικό τούτο δικαίωμά τους το οποίο τίθεται υπό δικαστική ρύθμιση, παραβιάζονται δε και η αρχή αυτή και οι βασικοί κανόνες διαπαιδαγώγησης, που στηρίζονται στα πορίσματα της παιδικής ψυχολογίας προς βλάβη του ανηλίκου, ενώ παράλληλα δυσχεραίνεται και η ρυθμιστική επέμβαση του δικαστηρίου όταν το τέκνο περιάγεται σε στάση αρνήσεως ή αντιπάθειας έναντι του ετέρου των γονέων από πράξεις ή παραλείψεις εκείνου που έχει την επιμέλειά του. Εξάλλου, το συμφέρον του τέκνου συνιστά αόριστη νομική έννοια με αξιολογικό περιεχόμενο, το οποίο εξειδικεύεται από το ουσιαστικό δικαστήριο. Γι΄ αυτό η κρίση του ως προς το αν, ενόψει των περιστάσεων που δέχθηκε, για την ύπαρξη των οποίων κρίνει ανέλεγκτα, εξυπηρετείται το συμφέρον του τέκνου, υπόκειται στον αναιρετικό έλεγχο. Αν η απόφαση περιέχει κρίση για την εξυπηρέτηση του συμφέροντος του τέκνου, πλην όμως αυτή είναι εσφαλμένη, δημιουργείται λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔικ. Αν η απόφαση δεν έχει ως προς τούτο καθόλου αιτιολογίες ή έχει ανεπαρκείς, ασαφείς ή αντιφατικές αιτιολογίες υπόκειται σε αναίρεση κατ΄ άρθρο 559 αριθ. 19 ΚπολΔικ.

Πόσα πέρασες για εμένα, ρε πατέρα !

Συλλογιέμαι συχνά πόσα έχεις περάσει για εμένα, από όταν γεννήθηκα. Δύσκολες μέρες, που τότε δεν μπορούσα να καταλάβω. Γίνονται εγωιστές τα παιδιά κι αχάριστα πολλές φορές. Νομίζουν πως όσα έχουν είναι δεδομένα. Δεν μπορούν να καταλάβουν πως κάποιος άλλος παλεύει γι’ αυτά.

Όταν αναγκαζόσουν να βγεις έξω στον κόσμο και να παλέψεις με θεούς και δαίμονες για να μη στερηθώ τίποτα, σε κατηγόρησα για έλλειψη προσοχής. Και τη χρησιμοποίησα για χρόνια αυτή τη δικαιολογία για να αυθαδιάζω, να είμαι παιδί ιδιότροπο, μόνιμα παραπονεμένο.

Μα σου μοιάζω τόσο πολύ. Είμαστε, στα αλήθεια, τόσο ίδιοι. Ιδιότροπος κι εσύ. Κλειστός άνθρωπος σαν κι εμένα. Μαλώσαμε, ανταγωνιστήκαμε σε πείσμα κι εγωισμό. Υπήρξαμε βουβοί μπροστά στα συναισθήματα. Ήταν δύσκολη αυτή η κόντρα γιατί, μα το θεό, αγαπηθήκαμε πολύ.

Νοσταλγώ όλο και περισσότερο τις μέρες που ήμουν παιδί, στο παλιό μας σπίτι. Ήμασταν όμορφα εκεί κι ας μην είχαμε τις ανέσεις που έχουμε σήμερα. Τότε ήμασταν όλοι μαζί. Μεγαλώναμε αμέριμνοι χωρίς να ξέρουμε τι χαστούκια θα τρώγαμε απ’ τη ζωή. Κι εσύ πάλευες για να μπορούμε να κάνουμε όνειρα.

Μα ύστερα άρχισα να μεγαλώνω, ρε πατέρα. Έπρεπε να φύγω απ’ τη σιγουριά σου. Έπρεπε να ανοίξω τα δικά μου φτερά. Όπως έκανες κι εσύ κάποτε κι έτσι έγινες αυτό που είσαι σήμερα, αυτό για το οποίο σε θαυμάζω. Τις μέρες που μεγάλωνα, ανοιγόταν ένας σκληρός κόσμος μπροστά μου, που έπρεπε να μάθω να αντιμετωπίζω ανεξάρτητα. Εσύ προσπαθούσες να με κρατήσεις στην ασφάλειά σου από αγάπη, μα εγώ είχα ανάγκη να κάνω λάθη, να μάθω, να σταθώ στα δικά μου πόδια.

Εσύ θύμωνες που με έβλεπες να φεύγω κι εγώ θύμωνα που προσπαθούσες να με κρατήσεις πίσω. Είχες ακόμη ανάγκη το παιδάκι σου, τον ρόλο του πατέρα, χρειαζόσουν κάποιον να προστατεύεις. Εγώ πάλευα να γίνω το δυνατό, ανεξάρτητο πρότυπο που είχα από εσένα. Προσπαθούσα πάντα και προσπαθώ ακόμα -γιατί στην πραγματικότητα δεν έγινα ποτέ. Ήξερα πάντα πως μπορώ να ακροβατώ όσο γουστάρω εκ του ασφαλούς, μα αν έκανα να πέσω θα με κρατούσες εσύ. Το δίχτυ ασφαλείας μου. Ο φύλακάς μου.

Κατάλαβα με τα χρόνια πως οι τόσο ίδιες μας αντιδράσεις, το τόσο ίδιο πείσμα μας, έκρυβε μια τεράστια αγάπη. Μια αδυναμία που δεν μπορούσε να εκφραστεί. Γιατί αδιάφοροι δεν υπήρξαμε ποτέ. Έκρυβε επίσης δυο ανθρώπους τόσο ευαίσθητους, που τρόμαζαν κι οι ίδιοι οπότε το έπαιζαν σκληροί.

Σε έψαχνα σε κάθε μου συναναστροφή, ασυναίσθητα παλαιότερα, συνειδητά τώρα. Υπάρχουν όντως οι άντρες με μπέσα, με φιλότιμο και παλικαριά. Υπάρχουν, αφού υπάρχεις εσύ. Υπάρχουν, τους έχω δει, τους έχω ζήσει μέσα από εσένα. Πώς να ονομάσω αρσενικό τον κάθε «λίγο» που περνάει από δίπλα μου; Έτσι με έμαθες, αυτά τα πρότυπα πήρα. Πώς να συμβιβαστώ με κάτι λιγότερο; Δεν μπορώ.

Γι’ αυτό κράτα, πατέρα. Σε χρειάζομαι ακόμα. Κράτα τώρα περισσότερο από ποτέ. Έχουμε δρόμο μπροστά μας. Μα μη μου φοβάσαι. Όταν δε θα μπορείς πια, θα κρατάω εγώ για εσένα. Θα κάνω εγώ όσα μου έμαθες. Σου χρωστάω πολλά κι όταν έρθει η ώρα θα είμαι εκεί να στα ξεπληρώσω, να το θυμάσαι.

Θέλω να προλάβω να σου πω πόσο σε θαυμάζω. Να καταλάβεις πόσο απέραντα σε αγάπησα, πριν μου φύγεις. Όσο σε έχω ακόμα δίπλα μου, όσο έχω τη χαρά να σε βλέπω να μεγαλώνεις. Φεύγουνε ξαφνικά οι άνθρωποι, το μάθαμε καλά αυτό. Μας τσάκισε και μας μαλάκωσε ταυτόχρονα. Και τρέμω στην ιδέα πως ο σημαντικότερος άνθρωπος της ζωής μου, το στήριγμά μου, αυτός που με έκανε αυτό που είμαι, κάποτε δε θα είναι εδώ.

Φοβάμαι τόσο την ώρα που ο άντρας χάρη στον οποίο μπορώ να κάνω τα πάντα, που εξαιτίας του μπορώ να παλέψω με θεριά, που έχοντας πάρει λίγη απ’ τη δική του πάστα πίστεψα πως μπορώ να πετύχω οτιδήποτε, δε θα είναι δίπλα μου, να του απλώσω το χέρι όταν τον έχω ανάγκη. Είναι ώρα πια να προχωρήσουμε μαζί, πατέρα, οι δυο μας, ενωμένοι. Έχουμε χρέος να το κάνουμε, γι’ αυτούς που μας χρειάζονται. Για όσο αντέχεις, ώσπου να πάρω εγώ τη σκυτάλη. Να θυμάσαι πάντα πως όταν με ρωτάνε ποιος είναι ο άνθρωπος της ζωής μου, μικραίνουν όλοι και γίνεσαι τεράστιος εσύ.

Υ.Γ. Ίσως αυτά να σου τα λέει η κόρη σου, που πάντα θα ψάχνει κάποιον σαν κι εσένα. Ή ίσως να στα λέει ο γιος σου, που πάντα προσπαθούσε να σου μοιάσει. Κι οι δυο σε ευχαριστούν και σε αγαπάνε πολύ, μπαμπά.

Συντάκτης: Κωνσταντίνα Γρημάνη
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη   


ΠΗΓΗ

Αποστόλου: «Είναι αργός θάνατος να μη βλέπω τα παιδιά μου. Δεν ξέρω αν χωρίσαμε με τη Μάγδα»

Μία ακόμα μητέρα - ιδιοκτήτρια, των παιδιών !
Ένας ακόμα άβουλος πατέρας,
που δεν μπορεί να υποστηρίξει τον ρόλο του και τα παιδιά του. 

 

 

Δύσκολες ώρες περνάει ο Δημήτρης Αποστόλου μετά τον χωρισμό του από τη Μάγδα Πένσου. Πριν λίγους μήνες η ηθοποιός ανακοίνωσε ότι χωρίζουν μέσω facebook με εκείνον να μένει έκπληκτος.

Έχετε δύο γιους με τη Μάγδα Πένσου και μου είπες ότι έχετε αποφασίσει να μην τους βαφτίσετε.
Ο Απόλλωνας είναι σχεδόν 7 και ο Πάρης σχεδόν στα 4. Τον έναν τον φωνάζω «Σπάνιο» και τον άλλον «Καπετάνιο». Εγώ τα θεολογικά μου τα προβλήματα τα είχα. Προσπάθησα να τα λύσω με επισκέψεις μου στο Άγιο Όρος και πνευματικούς κ.τλ. Όσο πλησίαζε το αντικείμενο τόσο απομακρυνόταν η ψυχή μου από αυτό και αποφάσισα ότι μάλλον είμαι αγνωστικιστής. Επειδή είναι παράνομο να κάνεις προσηλυτισμό σ’ ένα παιδί το οποίο δεν έχει συνείδηση, δεν έχει επιλογή και δεν έχει αποφασίσει σε ποιο δόγμα θα πάει, τους έχω φτιάξει ένα κουτί με όλα τα βιβλία των δογμάτων και θα αποφασίσουν μόνα τους. Ήρθαν γυμνά στον κόσμο, ούτε ταυτότητες είχαν και το επώνυμο που τους έδωσα καταχρηστικό είναι. Μπορεί να θέλουν να ονομαστούν κάτι άλλο.

Τελικά με τη Μάγδα έχετε χωρίσει;
Γιατί δεν έχω καταλάβει. Σ’ αυτήν την ερώτηση θα το κάνουμε με γκάλοπ σαν τον Τσίπρα το καλοκαίρι του 2015. Δεν ξέρω. Περάσαμε μια εξωφρενικά δύσκολη περίοδο, που είναι αυτό που λες «αποτρελάθηκε λίγο το σύστημα». Πιστεύω ότι είμαστε δύο άνθρωποι που αγαπιόμαστε πολύ βαθιά και ουσιαστικά. Η Μάγδα είναι η ζωή μου. Πιστεύω ότι είναι ο πιο εμβληματικός άνθρωπος που πέρασε από τη ζωή μου. Είναι ο άνθρωπος της ζωής μου και το ξέρει. Απλώς η Μάγδα κάποια στιγμή μπερδεύτηκε πολύ άσχημα μέσα της. Οταν πρωτοξεκινήσαμε με τη Μάγδα τής έκανα μια πρόταση. Να είμαστε φίλοι και με τους φίλους τα λες όλα. Φοβήθηκε ότι το φιλικό θα έμπλεκε λίγο το προσωπικό και αποφάσισε να μην είμαστε φίλοι. Οταν έπεσε στα «σκληρά» που λέω εγώ, «είμαι 40, τελείωσε η μητρότητα, τώρα μπαίνω σε μια φάση να ξαναγυρίσω στη δουλειά», εκεί μπερδεύτηκε πολύ άσχημα. Εκεί, λοιπόν, που χρειαζόταν η συμβουλή η δική μου ή πραγματικά «έγκυρων ανθρώπων» έπεσε σ’ ένα σύστημα τελείως ανόητων -και ο «νοών νοείτω»- οι οποίοι δεν είχαν να επιδείξουν κάτι καλό για τη δική τους ζωή. Επηρεάστηκε πολύ άσχημα και εκεί το πράγμα ξέφυγε.

Με τη Μάγδα μένετε μαζί;
Όχι. Εδώ και καιρό έχει πάρει τα παιδάκια και έχουν ανέβει στη Βέροια. Νομίζω ότι είναι δική της ανάγκη να οργανώσει λίγο το μέσα της. Δεν την κόντραρα σ’ αυτό καθόλου. Αν και έγινε μια χαζοαγωγή για την επιμέλεια των παιδιών… Δεν νομίζω ότι θα βγει ποτέ αγωγή διαζυγίου.

Τα παιδιά σου πόσο καιρό έχεις να τα δεις;
Από τις αρχές του καλοκαιριού.

Πώς είναι για έναν πατέρα να μη βλέπει τα παιδιά του;
Χωρίς να ακουστεί μελό, είναι αργός θάνατος. Δεν είναι επιλογή της Μάγδας, ίσα-ίσα με προτρέπει να πάω. Απλώς είμαι πολύ ευαίσθητος με τα παιδιά μου. Μπορείς να μου βάλεις ένα πυρωμένο καρφί στον λαιμό και δεν θα ακούσεις κιχ, αλλά με τους γιους μου διαλύομαι.



id65: Φυσικά, κανέναν από τους δύο γονείς, δεν φαίνεται να προβληματίζει πως αισθάνονται τα παιδιά.

ΠΗΓΗ

"Η Επιστροφή του Άνδρα"

Συνέντευξη με την Ελισάβετ Μπαρμπαλιού
για το βιβλίο της "Η Επιστροφή του Άνδρα"

 

Διαβάστε τη συνέντευξη που έδωσε στο E-Psychology.gr η Ελισάβετ Μπαρμπαλιού,
Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια και συγγραφέας του βιβλίου
"Η Επιστροφή του Άνδρα" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πεδίο.

- Κυρία Μπαρμπαλιού, τι σας οδήγησε να γράψετε ένα βιβλίο για τον άνδρα;

Ανέκαθεν θεωρούσα ότι οι άνδρες διαθέτουν πολλές αθέατες πλευρές, πλευρές που αγνοούμε την ύπαρξή τους. Αφορμή στάθηκαν όμως ορισμένες κλινικές παρατηρήσεις που διαρκώς προέκυπταν στην πρακτική μου και οι οποίες στη συνέχεια πυροδότησαν το ενδιαφέρον μου για περαιτέρω έρευνα και μελέτη, προκειμένου να απαντήσω σε πολύπλοκα και δυσδιάκριτα ερωτήματα σχετικά με τις αθέατες αυτές ανδρικές πλευρές. 

 Πιο συγκεκριμένα, εστιάζοντας στους τρόπους επικοινωνίας των σύγχρονων ανδρών, διαπίστωνα μια κοινή συνισταμένη: την απουσία των ανδρών στις σχέσεις τους με τους σημαντικούς άλλους. Παρατηρούσα επιπλέον ότι αυτή η απουσία είχε βιωθεί από τους ίδιους ως παιδιά, μέσα από τη συναισθηματική απουσία του πατέρα από τη ζωή τους, ενώ συγχρόνως είχε αναπτυχθεί μια συγχωνευμένη σχέση με τη μητέρα τους. Αυτήν την απουσία ξεκίνησα να μελετάω, καταγράφοντας τις διαστάσεις που μπορεί να πάρει, με τελικό αποτέλεσμα ένα πόνημα για τον άνδρα.

- Πώς γεννήθηκαν οι συνθήκες της ανδρικής απουσίας;

Πρόκειται για συνθήκες μιας πολύπλοκης και πολυσύνθετης πραγματικότητας, η οποία μοιάζει να έχει τις ρίζες της βαθιά μέσα στον χρόνο. Πιο συγκεκριμένα, οι συνθήκες που επικρατούσαν στη χώρα μας λόγω της γεωπολιτικής της θέσης, όπως πόλεμοι και μεταναστεύσεις, ο πολιτισμός που αναπτύχθηκε και η ιστορία που τελικά γράφτηκε μοιάζουν να βρίσκονται σε συνάρτηση με την ανδρική απουσία, η οποία τις περισσότερες φορές ταυτιζόταν με τη θυσία του άνδρα, προκειμένου να διασφαλιστεί η επιβίωση της οικογένειας και της κοινότητας στην οποία ανήκε.

Οι τρεις ιδιότητες του Έλληνα, του πολεμιστή στη μάχη, του ναυτικού στη θάλασσα, του μετανάστη, ο οποίος μάχεται να επιβιώσει από τον κίνδυνο που κρύβει το άγνωστο, τον μετουσίωναν σε άνθρωπο σκληρό, δυνατό και ανθεκτικό, ο οποίος, προκειμένου να αντέξει, χρειαζόταν να καταπνίξει τις ευαισθησίες και τις αδυναμίες του.

Ο κατακερματισμένος του εαυτός, ο σακατεμένος από τις δυσμενείς συνθήκες της ζωής του, τον ανάγκασε πολλές φορές να ζήσει με γνώμονα τη λογική του παραλόγου. Η απουσία αυτή του άνδρα που, είτε φυσική είτε συναισθηματική, είχε μεγάλο αντίκτυπο στα παιδιά και στην οικογένειά του, έδειχνε να μεταβιβάζεται ως τρόπος ύπαρξης και συνύπαρξης με τους σημαντικούς άλλους και να ενσωματώνεται ως κυρίαρχο στοιχείο της ταυτότητάς του.

- Πώς προέκυψαν οι αναφορές σε μύθους, ποιήματα και τραγούδια στο πρώτο κυρίως μέρος του βιβλίου;

Χρειάστηκε να γυρίσω πίσω στον χρόνο για να αναζητήσω τον έλληνα άνδρα από την απαρχή της πορείας του στον κόσμο, εστιάζοντας στην εξέλιξή του μέσα στο πέρασμα των αιώνων, ώστε να μπορέσω να τον συναντήσω εκ νέου. Ως εκ τούτου, μελέτησα τον γραπτό του λόγο, ενώ προσπάθησα να τον γνωρίσω μέσα από τους μύθους και τα έπη, τη φιλοσοφία, την ποίηση και τη λογοτεχνία, μοναδικές πηγές άντλησης στοιχείων εκείνης της περιόδου για την προσωπικότητα, την ιδιοσυγκρασία και τον ψυχισμό του.

- Δίνετε στην ανδρική απουσία διαχρονική σημασία, καθώς αναφέρεστε και σε σύγχρονες μορφές της, τις οποίες ονομάζετε «καταφύγια». Τι οδηγεί τον σημερινό άνδρα στην απουσία, και από τι τελικά τρέχει να «σωθεί»;

Μελετώντας ενδελεχώς την πορεία και εξέλιξη του σύγχρονου έλληνα άνδρα, η απουσία συνεχίζει να αποτελεί κυρίαρχο τρόπο συμπεριφοράς του, μόνο που σήμερα εκφράζεται μέσα από καινούργια δεδομένα και μορφές. Στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, για παράδειγμα, η έντονη προσήλωση του άνδρα στην εργασία αποτελεί μια νέα μορφή απουσίας, καθώς χρησιμοποιείται πολλές φορές με παράδοξο τρόπο: ενώ είναι το μέσο, γίνεται ο σκοπός, ορίζοντας τον πυρήνα της κοινωνικής του ταυτότητας.

Άλλες μορφές απουσίας αποτελούν η κατασπατάληση του χρόνου του στα καφενεία και στα γήπεδα, η δραστηριοποίησή του σε πολιτικές οργανώσεις, το αλκοόλ και οι ουσίες, κ.ο.κ., καταφύγια που τον «βοηθούν» να εκτονωθεί και να εκφραστεί, πιστεύοντας ότι αξίζει και γίνεται αποδεκτός, κατασκευάζοντας παράλληλα μια πλαστή θετική εικόνα για τον εαυτό του, που τόσο πολύ έχει ανάγκη.

Ο έλληνας άνδρας καλείται να αναλάβει, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, ρόλους για τους οποίους δεν έχει προετοιμαστεί. Νιώθοντας αρχικά άβολα και αδέξια μέσα στο σπίτι του, καθώς δεν έχει εκπαιδευτεί στη συνεργατικότητα, στην έκφραση των συναισθημάτων και των αναγκών του, στο μοίρασμα των ευθυνών του σπιτιού και στο μεγάλωμα των παιδιών, με άλλα λόγια δεν έχει αποκτήσει την εμπειρία και το βίωμα να μπορεί να συνυπάρχει με την οικογένειά του, ο άνδρας στρέφεται εκτός σπιτιού.

Αν λάβουμε υπόψη μας δε το μεγάλο ανεκπλήρωτο κενό που κουβαλάει διαρκώς μέσα του από την έλλειψη του δικού του πατέρα στο μεγάλωμά του, η αναζήτηση λύσεων για τη συναισθηματική του επιβίωση κρίνεται αναγκαία.

- Σε μια πρώτη ανάγνωση, φαίνεται πως οι συνέπειες της πατρικής απουσίας και στέρησης δεν αφορούν μόνο τα παιδιά. Μπορείτε να μας εξηγήσετε πώς συμβαίνει αυτό;

Πράγματι, ο αντίκτυπος της πατρικής απουσίας δεν περιορίζεται μόνο σε άτομα, αλλά διαχέεται και σε κοινωνίες ολόκληρες. Στο παιδί, ο αντίκτυπος αυτός εκφράζεται μέσα από την ανεπαρκή αίσθηση εαυτού, ενώ συνοδεύεται από μεγάλη εσωτερική σύγχυση. Ενέχει επίσης δυσφορικά συναισθήματα, όπως θυμός, ενοχή, θλίψη, τα οποία ζητούν διέξοδο και συνήθως εκτονώνονται με δυσλειτουργικές συμπεριφορές.

Σύμφωνα με πολλούς κοινωνικούς επιστήμονες, η βασική αιτία πολλών ατομικών και κοινωνικών προβλημάτων συνδέεται με την έλλειψη δέσμευσης του πατέρα στη ζωή των παιδιών του. Ως εκ τούτου, οι αιτίες για την εγκληματικότητα των ανηλίκων, την κατάχρηση ναρκωτικών και αλκοόλ, την εφηβική εγκυμοσύνη, για την παιδική φτώχεια, για βίαιες και επιθετικές συμπεριφορές μπορούν να εντοπιστούν άμεσα στην έλλειψη εμπλοκής του πατέρα στη ζωή των παιδιών του. Το τραύμα από την πατρική στέρηση μεταφράζεται συνήθως από το παιδί ως εγκατάλειψη και συνοδεύεται από μια διαρκή αίσθηση «ορφάνιας».

Πολλές φορές εσωτερικεύεται ως μια πεποίθηση αναξιότητας να αγαπηθεί, εφόσον θεωρεί ότι ο ίδιος του ο πατέρας δεν το αγάπησε ποτέ. Σταδιακά χάνει την εμπιστοσύνη του στους ανθρώπους, ενώ βαθιά μέσα του ντρέπεται πολύ για την ανικανότητά του να κερδίσει την πατρική αγάπη και προσοχή. Με χαμηλή αυτοεκτίμηση αισθάνεται φοβισμένο και ευάλωτο, με αποτέλεσμα να μην τολμάει να διεκδικεί στη ζωή του αυτά που επιθυμεί. Δεν είναι λίγες οι φορές που, σε συνδυασμό με άλλους επιβαρυντικούς παράγοντες, η ντροπή του μπορεί να κλιμακωθεί και σταδιακά να μεταμορφωθεί σε ολοκληρωτική απαξίωση του εαυτού, συνοδευόμενη από έντονα αρνητικά συναισθήματα και αυτοκαταστροφική συμπεριφορά.

Οι συνέπειες της πατρικής απουσίας όμως, όπως προανέφερα, δεν εξαντλούνται σε ατομικό ή οικογενειακό επίπεδο. Η πατρική απουσία μπορεί να έχει και τεράστιο διαχρονικό αντίκτυπο, καθώς το τραύμα που αφήνει πίσω της δεν περιορίζεται αποκλειστικά στη γενιά που το βιώνει, αλλά διαχέεται και στην επόμενη, δρώντας συσσωρευτικά. Επιπλέον, μπορεί να λάβει και κοινωνικές διαστάσεις επιδρώντας σε μεγαλύτερα συστήματα, όπως ένα κράτος. Για παράδειγμα, όλοι μας ζούμε και βιώνουμε καθημερινά δραματικές συνέπειες μιας «ορφανής από πατέρες κοινωνίας».

Οι ηγέτες, που θα έπρεπε να λειτουργούν ως πατέρες εθνών, διατηρώντας τον κόσμο ανθρώπινο, έχοντας στερηθεί οι ίδιοι τη συναισθηματική πατρική παρουσία στη ζωή τους, αδυνατούν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και αποφασίζουν για το μέλλον του κόσμου με βάση ιδία οφέλη και κατ’ επέκταση με βάση την άτεγκτη και σκληρή τους πλευρά.

- Ποια είναι η έννοια της πατρότητας σήμερα και πώς διαμορφώνεται ο πατρικός ρόλος στη σύγχρονη ελληνική οικογένεια;

Στις μεταμοντέρνες κοινωνίες η σημασία που αποκτά η πατρότητα αποσυνδέεται κατά πολύ από τη βιολογική της υπόσταση, ενώ συνδέεται με νέες μορφές παρουσίας του πατέρα στη σχέση με το παιδί του, όπως αυτή της ενεργού συμμετοχής του στη ζωή του, στην ανάπτυξη ισχυρού συναισθηματικού δεσμού μαζί του, διευρύνοντας έτσι κατά πολύ την αρχική επικρατούσα αντίληψη για τον πατρικό ρόλο.

Με άλλα λόγια, η έννοια της πατρότητας μοιάζει να επαναπροσδιορίζεται και να εξελίσσεται ως μια συνθήκη ιδιαίτερα σημαντική αλλά και απαραίτητη για την καλή ψυχοσυναισθηματική υγεία ολόκληρου του οικογενειακού συστήματος, του οποίου μέρος είναι και ο ίδιος ο άνδρας. Στην ελληνική πραγματικότητα παρατηρείται μια μετατόπιση στη στάση των ελλήνων πατέρων σε σχέση με την ενασχόλησή τους με το μεγάλωμα των παιδιών τους, γεγονός πολύ ενθαρρυντικό και αισιόδοξο.

Για παράδειγμα, σύμφωνα με έρευνα του ΚΕΘΙ, ο έλληνας πατέρας θα πάρει ικανοποίηση από τα παιδιά του και θα εμπλακεί στη φροντίδα τους σε μεγάλο βαθμό, κάτι που δεν συνέβαινε παλαιότερα. Διαφαίνεται λοιπόν ότι συντελούνται αλλαγές, έστω και αν συμβαίνουν με αργό ρυθμό, γεγονός εξαιρετικά σημαντικό μακροπρόθεσμα.

- Συνδέεται η ανδρική απουσία με τη σημερινή κρίση που βιώνουμε και, αν ναι, πώς;

Με γνώμονα τον συστημικό τρόπο σκέψης, η απάντηση που θα έδινα είναι πως ναι, συνδέεται. Η κατάσταση για την οποία μιλάμε μοιάζει με ένα ντόμινο, όπου κανένα κομμάτι δεν καταφέρνει να μείνει όρθιο, όταν ήδη τα προηγούμενα από αυτό έχουν καταρρεύσει. Ο άνδρας λοιπόν, ως μέρος ενός ευρύτερου και μεγαλύτερου συνόλου, δεν θα μπορούσε να αποτελεί την εξαίρεση, ειδικά όταν είναι απροετοίμαστος μπροστά στις σαρωτικές και καταιγιστικές αλλαγές ενός νέου τρόπου ζωής, τον οποίο καθορίζουν τα νέα τεχνολογικά και επιστημονικά δεδομένα, οι αλλαγές στους ρόλους των δύο φύλων, η ανάδυση νέων μορφών οικογένειας, το διαζύγιο κ.ο.κ.

Η δυσκολία του να βρίσκεται σε επαφή με τον εαυτό του και τα συναισθήματά του, ως απόρροια, μεταξύ άλλων, και της δικής του πατρικής στέρησης, τον έχει οδηγεί σε συναισθηματική απομόνωση και μοναξιά, ενώ την ίδια ώρα η δυσκολία αυτή εντείνεται από την υλοποίηση του κυρίαρχου αξιακού συστήματος, όπως ο υπερκαταναλωτισμός και ο νεοπλουτισμός, όπου οι ηθικές και οι πνευματικές αξίες έχουν αντικατασταθεί από μια υλιστική τάση. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες χάνει τελείως το μέτρο, με αποτέλεσμα η κατάσταση να εκτροχιαστεί και να πάρει τις διαστάσεις που όλοι γνωρίζουμε.

- Η επιστροφή του άνδρα τι σηματοδοτεί και τι μπορεί να φέρει μαζί της μακροπρόθεσμα;

Οι συστημικοί θεραπευτές διαβλέπουμε κάτι καινούργιο και διαφορετικό με την επιστροφή του άνδρα. Τον βλέπουμε να επιστρέφει εξαντλημένος από τους πολέμους, τις μεταναστεύσεις και τα ταξίδια, απομυζημένος από τις καταχρήσεις στο πρόσφατο παρελθόν και απογυμνωμένος από τα φτιασίδια της μεταμοντέρνας κυρίαρχης εικόνας του σύγχρονου άνδρα που επικρατεί, για να αναζητήσει και να δώσει νέο νόημα στη ζωή του.

Τον βλέπουμε να λύνει τη σιωπή του, δοκιμάζοντας διάφορους τρόπους ώστε να είναι περισσότερο «παρών» στην οικογένειά του και σε επαφή με τον εαυτό του. Παρατηρούμε με ενδιαφέρον ότι ο ανδρισμός δεν ορίζεται πλέον μόνο με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό ή με την αρρενωπότητα τυλιγμένη στην αγριάδα του πολεμιστή και στην επαγγελματική επιτυχία.

Ο ανδρισμός σε αυτή τη φάση ενστερνίζεται την τρυφερότητα του πατρικού ρόλου, εισάγοντας νέα στοιχεία στην ανδρική ταυτότητα, στοιχεία ανθρωποκεντρικά. Η επιστροφή του άνδρα σηματοδοτεί την επιστροφή του στον «οίκο» του, που σημαίνει συνάντηση εκ βαθέων με τον εαυτό του, τη σύντροφο και τα παιδιά του, αλλά και απελευθέρωση από τις δυσλειτουργίες του παρελθόντος.

Η επιστροφή αυτή φέρνει συμφιλίωση, γαλήνη, ασφάλεια, εσωτερική συγκρότηση τόσο στον ίδιο όσο και στο περιβάλλον του, ενώ αυτή η στάση ζωής μπορεί να εμπνεύσει, να καλλιεργήσει και να δημιουργήσει τις βάσεις για μια πιο ανθρώπινη κοινωνία μακροπρόθεσμα.

ΠΗΓΗ

Ενημέρωση 18/07/17

Έγραψαν για το βιβλίο:

Ο Βασίλης Βασιλικός, συγγραφέας, έγραψε μεταξύ άλλων για το βιβλίο:
 - «Το άκρως ενδιαφέρον δοκίμιο της Ελισάβετ Μπαρμπαλιού, ευανάγνωστο κι από τον ελάχιστα μυημένο στην επιστήμη της ψυχολογίας, έρχεται να καλύψει ένα μεγάλο κενό στις μελέτες των gender studies διεθνώς και στον τόπο μας. Με ύφος γλαφυρό, μας ξεναγεί, με συντομία αξιοζήλευτη, από το απώτατο παρελθόν ως την άυλη ψηφιακή δικτύωση της εποχής μας, στην προβληματική περίπτωση του «υποταγμένου-εξεγερμένου» (όπως επιγραμματικά τη συνοψίζει) «έλληνα άνδρα». Με αντλημένες από την επαγγελματική εμπειρία της «ζωντανές» περιπτώσεις ανδρών που αναζήτησαν λύσεις στα προσωπικά και οικογενειακά τους αδιέξοδα, και στηριγμένο σε μια πλούσια διεθνή και ελληνική βιβλιογραφία, η συγγραφέας καταφέρνει εκείνο στο οποίο αποτυγχάνουν οι ομότεχνες του φύλου της: να μην γράφει ως φεμινίστρια, αλλά ως ανατόμος μιας εν πολλοίς ακόμα ανεξερεύνητης σχέσης πατέρα-γιου στην εποχή μας».

Ο Γιώργος Δουατζής, ποιητής, δημοσιογράφος, επισημαίνει ότι η συγγραφέας:
-«κατάφερε έναν σημαντικό άθλο. Όχι τόσο για τον αξιοσημείωτο όγκο του έργου της και το εύρος του γνωστικού πεδίου που μας χαρίζει, όσο για την πολυσήμαντη, ευαίσθητη, διεισδυτική προσέγγισή της σε χώρους που δεν είχαν διερευνηθεί μέχρι σήμερα σε τόσες διαστάσεις, τουλάχιστον στην ελληνική βιβλιογραφία. Χώρους που άπτονται ιστορικών, κοινωνικών, ψυχολογικών, φιλοσοφικών διερευνήσεων. Χώρους, όπου αναδεικνύονται τα καταδυναστευτικά στερεότυπα που επί αιώνες στόχευαν στην καθυπόταξη του φερόμενου σαν ισχυρού άνδρα σε ρόλους που του επιβλήθηκαν διαχρονικά».

Ο Διονύσης Σακκάς, ψυχίατρος, ψυχοθεραπευτής, Πρόεδρος ΕΛΕΣΥΘ, έγραψε:
-«Το όμορφο και κατανοητό γράψιμο ενός ανθρώπου που έχει μάθει να ακούει τον πόνο και τις δυσκολίες στις σχέσεις των άλλων, αλλά και να τους απευθύνεται με τρόπο που μπορεί να μιλήσει μέσα τους, συνιστά πολύτιμο χάρισμα της συγγραφέως. Αυτό κάνει το βιβλίο ευανάγνωστο ακόμα και σε μη εξοικειωμένους με τις θεραπευτικές έννοιες αναγνώστες».

ΠΗΓΗ

Παρουσίαση βιβλίου - Η επιστροφή του άνδρα - Ελ Μπαρμπαλιού

Μίλησαν και οι :
( Video )

Γιώργος Κίσσας 

Διονύσης Σακκάς

Τρύφων Ζαχαριάδης

Πιο ευαίσθητος ο εγκέφαλος των μπαμπάδων για τις κόρες απ' ότι για τους γιους

Ο εγκέφαλος των μπαμπάδων και η εν γένει συμπεριφορά τους εμφανίζουν μεγαλύτερη ευαισθησία απέναντι στις κόρες τους από ότι στους γιούς τους, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα
Η μελέτη για πρώτη φορά δείχνει ότι πολλοί πατέρες δεν έχουν τις ίδιες αντιδράσεις στις ανάγκες των κοριτσιών και των αγοριών τους.

 Οι ερευνητές των πανεπιστημίων Έμορι της Ατλάντα και της Αριζόνα, με επικεφαλής την επίκουρη καθηγήτρια προληπτικής ιατρικής Τζένιφερ Μασκάρο, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό περιοδικό συμπεριφορικής νευροεπιστήμης "Behavioral Neuroscience", μελέτησαν 52 μπαμπάδες 30 κοριτσιών και 22 αγοριών σε πραγματικές συνθήκες αλληλεπίδρασης με τα παιδιά τους. Οι πατέρες δέχθηκαν να φορέσουν στη ζώνη τους μια μικρή υπολογιστική συσκευή που κατέγραφε τις αντιδράσεις τους επί δύο μέρες. Επίσης οι εγκέφαλοι των μπαμπάδων μελετήθηκαν με λειτουργική μαγνητική τομογραφία, καθώς κοιτούσαν φωτογραφίες των παιδιών τους με διάφορες εκφράσεις.

Διαπιστώθηκε ότι ο πατέρας που έχει κόρη, δείχνει μεγαλύτερη προσοχή και ευαισθησία σε αυτήν, από ό,τι ο πατέρας που έχει γιό, αφιερώνοντας 60% περισσότερο χρόνο προσοχής στο κορίτσι. Ο πρώτος είναι πιο ανοιχτός και δεκτικός στα συναισθήματα του κοριτσιού από ό,τι ο δεύτερος απέναντι στα συναισθήματα του αγοριού. Αυτό καταγράφεται τόσο στην καθημερινή συμπεριφορά του μπαμπά (που π.χ. τείνει να τραγουδά συχνότερα στην κόρη του παρά στο γιό του ή μιλάει σε αυτήν πιο ανοιχτά για τα συναισθήματά του), όσο και στα κυκλώματα του εγκεφάλου του, τα οποία ενεργοποιούνται πιο έντονα, όταν βλέπει το χαρούμενο πρόσωπο της κόρης του από ό,τι το χαρούμενο πρόσωπο του γιού του.

Από την άλλη, ο εγκέφαλος του μπαμπά αντιδρά πιο έντονα απέναντι στο γιό από ό,τι στην κόρη, όταν οι εκφράσεις των δύο παιδιών είναι ουδέτερες. Όταν η κόρη και ο γιός έχουν λυπημένες εκφράσεις, ο εγκέφαλος του μπαμπά αντιδρά το ίδιο. «Αν το παιδί φωνάξει ‘μπαμπά', ο μπαμπάς του κοριτσιού ανταποκρίνεται περισσότερο από ό,τι ο μπαμπάς του αγοριού», δήλωσε η Μασκάρο. Επεσήμανε επίσης ότι αν ένας πατέρας δεν νοιάζεται εξίσου για τις συναισθηματικές ανάγκες ενός αγοριού, τότε αυτό μπορεί να μην αποκτήσει την ίδια ικανότητα ενσυναίσθησης με ένα κορίτσι.

Ακόμη διαπιστώθηκε ότι το φύλο του παιδιού επηρεάζει υποσυνείδητα τις λέξεις που θα χρησιμοποιήσει ένας μπαμπάς, καθώς χρησιμοποιεί άλλη γλώσσα με το κορίτσι (π.χ. με περισσότερες λέξεις και εκφράσεις σχετικές με το σώμα) και άλλη με το αγόρι (με πιο πολλές λέξεις που παραπέμπουν στην ανταγωνιστικότητα). Επίσης διαφορετικού είδους παιχνίδια θα παίξει ο μπαμπάς με το αγόρι (πιο «σκληρά») από ό,τι με το κορίτσι (πιο «μαλακά»).

Οι ερευνητές δεν γνωρίζουν κατά πόσο οι διαφορετικές αντιδράσεις των πατεράδων ανάλογα με το φύλο του παιδιού τους είναι γενετικά και εξελικτικά «καλωδιωμένες» στον εγκέφαλό τους ή είναι απλώς επίκτητες μέσω κοινωνικών επιδράσεων. Η μελέτη εστίασε στους μπαμπάδες, επειδή γενικά ο ρόλος του πατέρα στην ανατροφή των παιδιών έχει μελετηθεί λιγότερο σε σχέση με τις μητέρες.



ΠΗΓΗ

"The Red Pill" documentary. ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ !

Ντοκιμαντέρ για τα Δικαιώματα των Ανδρών, από μία (πρώην) Φεμινίστρια.

 

  

 

 

Δείτε το εκτεταμένο trailer, με ελληνικούς υποτίτλους. * 

 

[ Ρύθμιση Υποτίτλων ]

 

Η ταινία ασχολείται με πολλά ζητήματα που αντιμετωπίζουν οι άνδρες και τα  αγόρια,.
'Όπως,  ποσοστά αυτοκτονιών ανδρών , θάνατοι στον χώρο εργασίας,   θέσεις εργασίας υψηλού κινδύνου, ψευδείς καταγγελίες για βιασμούς ,  στράτευση , έλλειψη υπηρεσιών για άνδρες, θύματα ενδοοικογενειακής βίας και βιασμού , τα υψηλότερα ποσοστά βίας κατά ανδρών από γυναίκες , θέματα σχετικά με το διαζύγιο και την επιμέλεια των παιδιών , διαφορές - διακρίσεις ως προς τις ποινικές καταδίκες , την δυσανάλογη χρηματοδότηση και έρευνα σχετικά με θέματα υγείας των ανδρών , των εκπαιδευτικών ανισοτήτων , την κοινωνικών ανοχή στην μισανδρία , και την έλλειψη των ανδρικών αναπαραγωγικών δικαιωμάτων.

Όλα αυτά, είναι θέματα ταμπού για το Φεμινιστικό κίνημα,
και κάνει τα πάντα για να μην ακουστούν.

 

Protest of "The Red Pill" Movie at Ottawa City Hall

Περισσότερα : 

THE RED PILL – A Cassie Jaye Documentary

Wikipedia

Facebook