Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

"The Red Pill" documentary. ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ !


Ντοκιμαντέρ για τα Δικαιώματα των Ανδρών, από μία (πρώην) Φεμινίστρια.

 

  

 

 

Δείτε το εκτεταμένο trailer, με ελληνικούς υποτίτλους.

 

[ Ρύθμιση Υποτίτλων ]

 


Η ταινία ασχολείται με πολλά ζητήματα που αντιμετωπίζουν οι άνδρες και τα  αγόρια,.
'Όπως,  ποσοστά αυτοκτονιών ανδρών , θάνατοι στον χώρο εργασίας,   θέσεις εργασίας υψηλού κινδύνου, ψευδείς καταγγελίες για βιασμούς ,  στράτευση , έλλειψη υπηρεσιών για άνδρες, θύματα ενδοοικογενειακής βίας και βιασμού , τα υψηλότερα ποσοστά βίας κατά ανδρών από γυναίκες , θέματα σχετικά με το διαζύγιο και την επιμέλεια των παιδιών , διαφορές - διακρίσεις ως προς τις ποινικές καταδίκες , την δυσανάλογη χρηματοδότηση και έρευνα σχετικά με θέματα υγείας των ανδρών , των εκπαιδευτικών ανισοτήτων , την κοινωνικών ανοχή στην μισανδρία , και την έλλειψη των ανδρικών αναπαραγωγικών δικαιωμάτων.


Όλα αυτά, είναι θέματα ταμπού για το Φεμινιστικό κίνημα,
και κάνει τα πάντα για να μην ακουστούν.

 

Protest of "The Red Pill" Movie at Ottawa City Hall




Περισσότερα : 






Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

Εκδήλωση για τη συνεπιμέλεια.


Εκδήλωση για τη συνεπιμέλεια: 

Κραυγή αγωνίας για ίσα δικαιώματα στην ανατροφή των παιδιών.




Τα μείζονα ερωτήματα που τίθενται με την εκδήλωση, αλλά και γενικότερα στη σχετική δημόσια συζήτηση είναι: 
«Έχουν οι γονείς το δικαίωμα για ίσο χρόνο στη φροντίδα του παιδιού, μετά τον χωρισμό; 
Θα μπορούσαν να μειωθούν οι συνήθεις συγκρούσεις και να προστατευθούν τα παιδιά;»

Το αίτημα για τη θεσμοθέτηση και στην Ελλάδα της συνεπιμέλειας τέκνων στις περιπτώσεις διαζυγίου, πραγματεύεται εκδήλωση, που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 7 Μαΐου (στις 7:30 μμ) στον κήπο του Νομισματικού Μουσείου (Πανεπιστημίου 12 απέναντι από το Zonars). Η εκδήλωση με θέμα ΣΥΝΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΤΩΡΑ διοργανώνεται από τον σύλλογο «Συνεπιμέλεια» και θα μιλήσουν πολιτικοί, ακαδημαϊκοί, δημοσιογράφοι και εκπρόσωποι της κοινωνίας των πολιτών.

Συγκεκριμένα οι: Νίκος Ξυδάκης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος - ΣΥΡΙΖΑ, Κώστας Τζαβάρας, βουλευτής - ΝΔ, Κώστας Καραγκούνης, τ. υφ. Δικαιοσύνης και βουλευτής - ΝΔ, Μ. Γραμματικοπούλου, δικηγόρος και μέλος του Τομέα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων - Το Ποτάμι, Βασίλης Κόκκαλης, βουλευτής - ΑΝΕΛ, Δημήτρης Κωνσταντόπουλος, βουλευτής - ΠΑΣΟΚ, Νότης Μαριάς, ευρωβουλευτής, καθώς και γνωστοί δημοσιογράφοι, διακεκριμένοι ακαδημαϊκοί ψυχολογίας, ιατρικής, νομικής, κ.α. Συντονιστής: Κ. Αρβανίτης, δημοσιογράφος

Τα μείζονα ερωτήματα που τίθενται με την εκδήλωση, αλλά και γενικότερα στη σχετική δημόσια συζήτηση είναι: «Έχουν οι γονείς το δικαίωμα για ίσο χρόνο στη φροντίδα του παιδιού, μετά τον χωρισμό; Θα μπορούσαν να μειωθούν οι συνήθεις συγκρούσεις και να προστατευθούν τα παιδιά;».

Ο σύλλογος «Συνεπιμέλεια» τονίζει ότι «κάθε παιδί έχει ανάγκη να το ανατρέφουν και οι δυο γονείς του είτε ζουν μαζί είτε όχι, είτε είναι παντρεμένοι είτε όχι, από το ίδιο ή από διαφορετικά σπίτια. Η συνεπιμέλεια, δηλαδή ο ίσος χρόνος και φροντίδα με κάθε γονέα είναι καλύτερη για το παιδί, για τους γονείς, για την ελληνική δικαιοσύνη. Μειώνει τις συγκρούσεις, εξοικονομεί πόρους που τους θέτει στη διάθεση του παιδιού και των γονέων, θωρακίζει την ψυχική υγεία και την ευημερία όλων.                  

Η κοινωνία έχει ανάγκη μια φιλική δικαιοσύνη και ο δικαστής από ΔΙΧΑΣΤΗΣ να γίνει ΣΥΜΦΙΛΙΩΤΗΣ».


 

Η συνεπιμέλεια και η διακήρυξη των 100


Σε διεθνές επίπεδο, περισσότεροι από 100 παγκόσμιας αναγνώρισης ειδικοί στην ψυχολογία, την αναπτυξιολογία, την προσκόλληση των παιδιών, την ενδοοικογενειακή βία  και τη θεωρία της σύγκρουσης προσυπέγραψαν μία επιστημονική διακήρυξη γράφοντας:

«Προκειμένου να μεγιστοποιηθεί η πιθανότητα των παιδιών να έχουν μακροχρόνιες σχέσεις και υγιή προσκόλληση και με τους δύο γονείς τους, συναινούν και προσυπογράφουν στο πόρισμα του καθηγητή Warshak το οποίο ενθαρρύνει και τους δύο γονείς μετά το χωρισμό τους, να μεγιστοποιήσουν το χρόνο που περνάν με τα παιδιά τους, στον οποίο χρόνο περιλαμβάνεται και η διανυκτέρευση κατά ο ίσα χρονικά διαστήματα».

Γιατί όμως οι παγκόσμιας φήμης ειδικοί επιστήμονες χρειάστηκε να προχωρήσουν σε αυτό το διάβημα;

Όπως οι ίδιοι αναφέρουν «οι ειδικοί ομόφωνα εκφράζουν την ανησυχία τους ότι το φίμωμα της επιστήμης οδηγεί σε λύσεις ανατροφής παιδιών και σε αποφάσεις επιμέλειας που βλάπτουν τα παιδιά και τους γονείς τους».

Διεθνείς μελέτες

43 πρόσφατες επιστημονικές μελέτες καταλήγουν υπέρ της την Κοινής Ανατροφής. Οι μελέτες αυτές έχουν αξιολογηθεί από ανεξάρτητο οργανισμό. Σε αυτές περιλαμβάνεται η μεγαλύτερη μελέτη που έχει γίνει ποτέ με δείγμα 150.000 παιδιών.

Ο ψυχολόγος William Fabricius ανακάλυψε ότι ρυθμίσεις αυτού του είδους βελτιώνουν τις σχέσεις των παιδιών και με τους δύο γονείς τους, τόσο με τη μητέρα όσο και με τον πατέρα. Ρυθμίσεις αυτού του είδους έχουν εφαρμοστεί αποτελεσματικά και λειτουργούν στη πράξη τουλάχιστον για δύο δεκαετίες.

Άλλες μελέτες απέδειξαν ότι το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει για τα παιδιά που ζουν σε αποκλειστική επιμέλεια. Δεν ευημερούν και μάλιστα σε ποσοστό περίπου 30 % τα παιδιά έχει χάσει κάθε επαφή με ένα από τους γονείς τους, τον πατέρα. Η έλλειψη του πατέρα πρέπει ν' αναζητηθεί πίσω από κάθε σημαντική κοινωνική παθολογία που έχει σχέση με παιδιά : εγκληματικότητα, ναρκωτικά, κατάχρηση αλκοόλ, εφηβικές εγκυμοσύνες, ψυχολογικές διαταραχές και οι αυτοκτονίες.

Στο όνομα αυτών των μελετών, ομόφωνα η κοινοβουλευτική συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης, εξέδωσε το Ψήφισμα 2079/2015 με το οποίο ενόψει των προσφάτων ανακαλύψεων της επιστήμης συστήνουν στις 47 χώρες μέλη να εφαρμόσουν - μεταξύ άλλων - την συνεπιμέλεια, την εναλλασσόμενη κατοικία και μια φιλική δικαιοσύνη.

Γιατί η κοινή ανατροφή των παιδιών δεν είναι καθ' ημάς διαδεδομένη; Επειδή το διαζύγιο είναι big business.

Η Ελλάδα και οι νομικοί

Στη χώρα μας, αντί να εφαρμόζουμε λύσεις και σχέδια ανατροφής παιδιών που να διευκολύνουν τα μέλη μιας οικογένειας για μία "οικογενειακή επίλυση" και να τα οδηγούμε στο να υποστηρίζονται από μια διεπιστημονική ομάδα επαγγελματιών της οικογένειας, το νομικό σύστημα της χώρας είναι παγιδευμένο στη πολιτική της απόδρασης από το πρόβλημα : Η επιμέλεια στη μητέρα, αποκλείεται ο πατέρας από την ανατροφή του παιδιού, προσχηματικά γίνονται τυπολατρικές δίκες με προειλημμένο αποτέλεσμα, πολύχρονες και δαπανηρές, αποφάσεις που βγαίνουν copy - paste, αποφάσεις που εκτελούνται μόνο εάν το θέλει η μητέρα του παιδιού...

Τελικά βλέπουμε ότι κανένας νομικός δεν ασχολείται με την ανατροφή των παιδιών.

Γι' αυτό τους ενοχλεί η κοινή ανατροφή των παιδιών ! Γιατί διαφορετικά θα πρέπει να σκύψουν πάνω από τις υποθέσεις, να δώσουν λύσεις και μάλιστα για κάθε μια υπόθεση ξεχωριστά. Να σταματήσουν δηλαδή την "απόδραση από το πρόβλημα".

Και όμως, εκεί όπου εφαρμόστηκε η κοινή ανατροφή, τα αποτελέσματα μας εξέπληξαν. Στην Αυστραλία, μετά από αρκετά χρόνια εφαρμογής της κοινής ανατροφής, πραγματοποιήθηκε έρευνα για να εκτιμήσει τα αποτελέσματα του νέου συστήματος. Ο καθηγητής Edward Kruk διαπίστωσε : «Μετά την εισαγωγή της νέας νομοθεσίας, σημειώθηκε σημαντική μείωση στην προσφυγής στα δικαστήρια για την επιμέλεια των παιδιών και μάλιστα κατά το εντυπωσιακό ποσοστό 72 %. Αντίστοιχη με την μείωση της αντιδικίας  ήταν η αύξηση της προσφυγής στα κέντρα οικογενειακής υποστήριξης και στην οικογενειακή μεσολάβηση. Πλέον οι γονείς μετά το χωρισμό στην Αυστραλία επιλύουν τις σχέσεις τους ως προς την ανατροφή των παιδιών χωρίς να χρειάζονται να πάνε στα δικαστήρια.»

Όταν πρόκειται για την αντιπαράθεση νομικού κόσμου  εναντίον παιδιών, τα παιδιά πάντα χάνουν !

Όπως λέγαμε στην αρχή, εάν το παιδί σας έπασχε από μια σοβαρή νόσο, θα θέλατε οι γιατροί να κάνουν ότι επιτάσσει η επιστήμη του σήμερα και όχι ν' ακούνε τον Άρειο Πάγο.

Το ίδιο πρέπει να κάνουν και τα όργανα του κράτους και η νομοθετική εξουσία: να λάβουν υπόψη τους τις ανακαλύψεις της επιστήμης.

Πρέπει να ψηφιστούν νόμοι και πολιτικές για την ανατροφή των παιδιών που να επιτρέψουν στη φωνή της επιστήμης να σκεπάσει τον απόηχο ενός νομολογιακού εθίμου που αντηχεί το παρελθόν.






Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

"Απελευθέρωση" ! ...4τράχρονου, απο τον Πατέρα του. (Ενημερωμένο)

 (Ενημερωμένο) 04/05/2017

"Ομηρία" ανήλικου παιδιού από...τον πατέρα του στις Κρηνίδες!

 



ΔΕΥΤΕΡΑ, 01 ΜΑΪΟΥ 2017

Αναστάτωση προκάλεσε στο Αστυνομικό Τμήμα Κρηνίδων και στην Αστυνομική Διεύθυνση Καβάλας ένας 36χρονος κάτοικος Κρηνίδων, ο οποίος αρνήθηκε να παραδώσει το ηλικίας 4,5 ετών παιδί του στη μητέρα του (και πρώην σύζυγό του) χρησιμοποιώντας...ένα γαλλικό κλειδί και απειλώντας να χρησιμοποιήσει το παιδί σαν ανθρώπινη ασπίδα!

Το περιστατικό έλαβε χώρα το απόγευμα της Πρωτομαγιάς, με τον 36χρονο να φιλοξενεί προσωρινά στην οικία του το γιο του -ο οποίος μένει μόνιμα στο Μεσολόγγι μαζί με τη μητέρα του. Όταν η τελευταία μετέβη στην οικία του 36χρονου για να παραλάβει το παιδί -μιας και έχει αναλάβει την κηδεμονία του-, αυτός αρνήθηκε ισχυριζόμενος ότι ο χρόνος που διαθέτει μαζί του είναι πολύ λίγος εξαιτίας της απόστασης που χωρίζει τις Κρηνίδες από την πρωτεύουσα της Αιτωλοακαρνανίας.

Αμέσως ενημερώθηκαν οι αστυνομικοί, οι οποίοι και μετέβησαν στην οικία του 36χρονου. Ωστόσο ο τελευταίος όχι μόνο δεν πτοήθηκε από την παρουσία τους αλλά απείλησε ότι θα χρησιμοποιήσει ένα γαλλικό κλειδί πάνω στο ίδιο το παιδί του!

 

Το όργανο ( γαλλικό κλειδί ) που χρησιμοποίησε ο "ατίθασος" Πατέρας.
( Το πως ακριβώς προτίθετο να το χρησιμοποιήσει, είναι ασαφές στο άρθρο. )
 



Οι διαπραγματεύσεις συνεχίστηκαν για αρκετή ώρα, μέχρις ότου η Πταισματοδίκης Καβάλας εκδώσει (περί τις 9 το βράδυ) ένταλμα εισόδου στην οικία του 36χρονου. Άμα τη έκδοση του εντάλματος άνδρες της ΟΠΚΕ εισέβαλαν στην οικία του 36χρονου, τον συνέλαβαν -χωρίς ο τελευταίος να προβάλει αντίσταση- και απελευθέρωσαν το γιο του.

 

ΠΗΓΗ


Τα σχόλια, στην ανάρτηση του άρθρου στο Facbook. 

( Επιλεγμένα. )

 

  * Dimitris  Το παιδί είναι όμηρος και ιδιοκτησία της μητέρας του.
Αυτή είναι η δικαστική πρακτική.
Έτσι ! Γιατί "είθισται" .....
Μόνο οι μητέρες είναι ικανοί γονείς !
Οι πατεράδες είναι ανίκανοι να ασκήσουν "επιμέλεια", και κατά πάγια τακτική τους την αφαιρούν!
Ο χρόνος που ορίζεται για να βλέπουν τα παιδιά τους είναι ελάχιστος, έως καταστροφικός για την σχέση παιδιών και πατεράδων.
Τα παιδιά "κατάσχονται", από τους πατεράδες, πέραν του χρόνου "επικοινωνίας"!
( Συντάσσεται και το ανάλογο έγγραφο. )
"Αφαιρούνται" έστω και δια της; βίας, ως σαν να πρόκειται για αντικείμενα!
( Τον " απελευθέρωσαν" λέει!!!)

Αυτή είναι η Ελληνική δικαστική ΞΕΦΤΊΛΑ!,
...και κάνει συνενόχους της και την Ελληνική Αστυνομία!

Και ρωτώ!
Τι υπερασπίστηκε η Πταισματοδίκης Καβάλας ;
Την δικαστική πρακτική ;
Το "συμφέρον" του παιδιού ;
...ή την άτυπη ιδιοκτησία της μητέρας στο παιδί ;

" Για το παιδί.... δεν κάνω λόγο ! Όλοι θέλουν και ξέρουν το "καλό" του, εκτός από το ίδιο και τον πατέρα του.)

Το "κερασάκι στην "τούρτα" είναι ότι ο πατέρας συλλαμβάνεται και δικάζεται για "Αρπαγή Ανηλίκου" !



 ** Anastasios Markoulidis Το ότι αυτοδίκησε ο πατέρας, με χρήση έστω ενός γαλλικού κλειδιού (ευτυχώς που δεν κρατούσε κάτι άλλο) το λογαριάζουμε καθόλου ή όχι; Αν, μέσα στην απελπισία του, ο πατέρας έκανε καμιά λακαμία θα ήθελα πολύ να δω τι θα γράφατε όλοι εσείς που υπερασπίζεστε την πατρική αξιοπρέπεια και τη σχέση πατέρα-παιδιού

 ** Anastasios Markoulidis Φυσικά και πρέπει να έχει επαφή ο πατέρας με το παιδί, φυσικά και το ελληνικό νομικό σύστημα θεωρεί εντελώς λανθασμένα πως μόνο οι μητέρες είναι ικανές να μεγαλώνουν παιδιά. Αλλά από αυτό μέχρι την αυτοδικία υπάρχει, όσο να πεις, μια απόσταση...




 * Dimitris -  Anastasios Markoulidis Πριν φτάσουμε στην αντίδραση του πατέρα, είναι καλύτερα να δούμε πως του συμπεριφέρθηκε η Ελληνική Δικαιοσύνη, και γιατί οδηγήθηκε σε αυτήν την συμπεριφορά!

 * Dimitris  Τα παιδιά υπερασπίζομαι!
Οι ενήλικες, κατακτούν την αξιοπρέπειά τους και τον γονικό τους ρόλο.



 ** Anastasios Markoulidis
Εγώ κρίνω την αντίδραση του πατέρα και καταδικάζω την αυτοδικία. Αν θεωρεί εαυτόν αδικημένο από την Ελληνική Δικαιοσύνη ας τα βρει μαζί της. Αν θεωρεί εαυτόν αδικημένο από την πρώην σύζυγό του ας τα βρει μαζί της.

Το παιδί δεν έφταιγε σε τίποτα να τραβήξει όλο αυτό που τράβηξε (και είναι σε ηλικία που τα καταλαβαίνει όλα). Ας δεχτούμε προς στιγμή (γιατί δεν ξέρουμε την πραγματική ιστορία) ότι το παιδί είναι καλύτερα με τον πατέρα του παρά με την μητέρα του και ότι η δικαιοσύνη το αγνόησε χάριν αυτών των άτυπων κανόνων περί μητρότητας...με αυτή την ενέργεια ο πατέρας μπορεί και να το έχασε το παιδί οριστικά...



 * Dimitris  Εγώ κρίνω από την θέση του παιδιού, και καταδικάζω ότι συντέλεσε στην δημιουργία τέτοιων καταστάσεων.
Δεν νοώ "αυτοδικία" την διεκδίκηση επαφής και χρόνου, ενός πατέρα με το παιδί του.
Είναι δικαίωμα του παιδιού να μεγαλώνει με τους γονείς τους, και όχι να τους ορίζουν τον χρόνο και τις σχέσεις τους.
Αυτή είναι η διαφορά!

 * Dimitris  Αν δεν μπορείτε να το καταλάβετε αυτό... ελάτε στην θέση του πατέρα, να βλέπετε το παιδί σας σαν σε επισκεπτήριο φυλακής, υπό απειλή δίωξης, σε περίπτωση παράτασης!
Ελάτε στην θέση του παιδιού, να έχει ανάγκη τον πατέρα του, και να του τον "προσφέρουν" σαν διασκεδαστή του Σαββατοκύριακου!

Είναι εύκολο να υπερασπίζεσαι την "νομιμότητα" όταν δεν την έχεις υποστεί!

 * Dimitris  Επίσης, σας στέλνω το τηλέφωνό μου, να σας εξηγήσω, αν θέλετε, τί σημαίνει το "ας τα βρει μαζί της" , ο πατέρας με την δικαιοσύνη.
Ίσως, και να πάμε μαζί στην δίκη του πατέρα.

 

 

 

Ο κύριος "Anastasios Markoulidis" είναι δημοσιογράφος και συντάκτης του δημοσιευμένου άρθρου.


 

 

 

 Facebook

 

 

 

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017

Ο διωγμός των παιδιών από τον παράδεισο της παιδικής τους ηλικίας.


Ως πότε θα συνεχίζουμε να θυσιάζουμε το παρόν των παιδιών μας
για το συμφέρον του μέλλοντός τους;



Οφείλουμε να καταλάβουμε ότι παρόλο που επικαλούμαστε ως κίνητρο το «καλό των παιδιών» στην ουσία τα πληγώνουμε ανεπανόρθωτα. Το μόνο που καταφέρνουμε είναι ο πρόωρος διωγμός των παιδιών από τον παράδεισο της παιδικής τους ηλικίας.

Σαν να υπάρχει ένας «Μεγάλος Ελκυστής» που έλκει τα παιδιά προς τα εμπρός, προς το μέλλον. Ποιο είναι το πραγματικό πρόσωπο αυτού του Ελκυστή; Μα φυσικά, η μελλοντική επαγγελματική καταξίωση ή αποκατάσταση. Υπάρχει μια υπερβολική βιασύνη να δούμε τα παιδιά μας αποκαταστημένα. Αυτή η προσδοκία μας είναι που εκσφενδονίζει τα παιδιά προς το μέλλον, σαν να είναι κάψουλες που κινούνται με μεγάλη ταχύτητα και δεν τους επιτρέπει να ζούνε το παρόν της κάθε φάσης της ζωής τους.

Η κουλτούρα της «προετοιμασίας του παρακάτω»

Έχουμε λοιπόν τους νηπιαγωγούς εκείνους που μαθαίνουν τα παιδιά ανάγνωση και γραφή πριν την ώρα τους ώστε να είναι προετοιμασμένα όταν πάνε στο δημοτικό, τους δασκάλους εκείνους που βάζουν υπερβολική δουλειά για το σπίτι με φωτοτυπίες και με οδηγίες προς τους γονείς για το πώς θα διαβάσουν τα παιδιά τους  με την δικαιολογία ότι «στο Γυμνάσιο ζορίζουν τα πράγματα» και τους καθηγητές Γυμνασίου εκείνους που κάνουν και λίγη ύλη Λυκείου αφού «εκεί μερικά πράγματα θεωρούνται δεδομένα ότι τα ξέρετε ήδη» και τέλος τους καθηγητές εκείνους του Λυκείου που κάνουν φροντιστήριο στο σχολείο αφού «ο στόχος είναι η προετοιμασία για την υπέρτατη στιγμή των εισαγωγικών εξετάσεων».

 Όσο στο μυαλό των γονέων θα είναι να προηγείται το δικό τους παιδί μερικά μέτρα κατά την εκκίνηση του τελικού αγώνα των εισαγωγικών εξετάσεων τόσο θα θεωρούν καλούς εκπαιδευτικούς αυτούς που τους «μαθαίνουν το παρακάτω» και τους δείχνουν πώς να «κόψουν δρόμο». Στην ουσία όμως πρόκειται για ιδιότυπες μορφές παραπαιδείας ακόμα και μέσα στο ίδιο το σχολείο όπου οι εκπαιδευτικοί τις προσφέρουν με μοναδικό κέρδος την αποδοχή των γονέων. Και φυσικά για όσους εκπαιδευτικούς αντισταθούν σε αυτή την κουλτούρα της «προετοιμασίας του παρακάτω» τους περιμένει η αμφισβήτηση και η έντονη δυσαρέσκεια των γονέων. Το μόνο σίγουρο είναι πρέπει να είμαστε ανάμεσα στις λίγες χώρες του κόσμου όπου οι εισαγωγικές εξετάσεις έχουν τόσο δραματικό ρόλο και που καθορίζουν όλη την εκπαιδευτική διαδικασία, από το νηπιαγωγείο μέχρι και το τέλος του Λυκείου. Είναι κωμικοτραγικό να βλέπουμε στο πρόσωπο ενός «μπόμπιρα» έναν υποψήφιο εισαχθέντα στο πανεπιστήμιο. Το άλμα που κάνουμε είναι πελώριο και πολύ φοβάμαι ότι χάνουμε πολύτιμα κομμάτια από τα ενδιάμεσα στάδια.  

Η «σχολική ετοιμότητα» του παιδιού
 
Είναι καταστροφικό να μην λαμβάνουμε υπόψη μας στην εκπαιδευτική διαδικασία τη «σχολική ετοιμότητα» του παιδιού δηλαδή το τι μπορεί να μάθει το παιδί στα διάφορα στάδια της ανάπτυξής του.

Οι εκπαιδευτικές βαθμίδες (νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο) έχουνε να  κάνουν ακριβώς με την «σχολική ετοιμότητα» του παιδιού. Παράδειγμα: όταν ένα παιδί είναι νοητικά σε θέση να μπορεί να κάνει λογικές πράξεις είναι η ώρα που θα πάει στο δημοτικό(6-7 ετών) και όταν ένα παιδί είναι νοητικά σε θέση να έχει αφαιρετική σκέψη είναι η ώρα που θα πάει στο γυμνάσιο(12 ετών). Οποιαδήποτε προσπάθεια του παιδιού να μάθει κάτι «πριν την ώρα του» ακόμα και αν δεν αποτύχει-που είναι το πιο πιθανό- είναι άκρως επιβαρυντική για το παιδί το οποίο πληρώνει το κόστος πολύ ακριβά. Είναι προτιμότερο να μάθει ένα παιδί να διαβάζει ένα χρόνο αργότερα από το να του δημιουργηθεί αποστροφή για το διάβασμα.  Φυσικά όλα γίνονται για την βελτίωση της επίδοσης με οποιοδήποτε κόστος. Όμως όταν η επίδοση είναι προϊόν εξαναγκασμού οδηγεί στην αμαύρωση της ψυχής και στο στένεμα της όψης που έχουν τα παιδιά για τον κόσμο και αυτό πρέπει να το λάβουμε σοβαρά υπόψη μας.


Τα παιδιά στη χώρα μας όλη μέρα εκπαιδεύονται

Ως συνέπεια των παραπάνω αναπόφευκτα φτάνουμε στην παράταση της σχολικής ζωής των παιδιών και σε μια δεύτερη απογευματινή βάρδια.  Δηλαδή ουσιαστικά μιλάμε για παιδιά που εκπαιδεύονται σχεδόν όλη μέρα και οτιδήποτε κάνουν έχει σχεδόν πάντα να κάνει με την μαθητική τους ιδιότητα. Τι γίνεται όμως με την παιδική τους φύση; Δεν έχουν χρόνο ούτε να παίξουν, ούτε να κάνουν κάτι που τα ευχαριστεί . Πρόκειται δηλαδή για παιδιά που όχι απλά δεν χαίρονται την υποτιθέμενη ανεμελιά της παιδικότητάς τους αλλά που είναι από το μεσημέρι και μετά σε ένα διαρκές τρέξιμο να προλάβουν να τα κάνουν όλα και να τα μάθουν όλα.

Ειδικά στη χώρα μας η εξωσχολική μελέτη και εκπαίδευση των παιδιών βρίσκεται σε εξωφρενικά επίπεδα. Οι ίδιοι οι γονείς αλλά και οι εκπαιδευτικοί πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι τελικά κάνουν κακό στα παιδιά φορτώνοντας τα με εργασίες και δραστηριότητες.

Αξίζει να αναφέρουμε ένα γεγονός που έλαβε χώρα στην Ισπανία τον Νοέμβριο του 2016: Οι Ισπανοί γονείς αποφάσισαν να κατέβουν σε απεργία ενάντια στις σχολικές εργασίες για όλο τον Νοέμβριο. Η ισπανική Ένωση των Συλλόγων Γονέων (CEAPA), ένα δίκτυο που καλύπτει περίπου 12.000 δημόσια σχολεία σε ολόκληρη τη χώρα, κάλεσε σε απεργία ζητώντας την κατάργηση των εργασιών τα Σαββατοκύριακα για τους μαθητές της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Ο πρόεδρος της CEAPA, δήλωσε  πως οι γονείς ξεκίνησαν την πρωτοφανή αυτή πρωτοβουλία λόγω της «απόλυτης βεβαιότητας πως η εξωσχολική εργασία είναι επιζήμια για τα παιδιά, καταστρέφοντας την εξωσχολική τους ανάπτυξη». Στη χώρα μας όμως καλός εκπαιδευτικός θεωρείται εκείνος που «βάζει πολύ δουλειά στους μαθητές για το σπίτι».

Πως να μεγαλώσεις όταν δεν έχεις υπάρξει ποτέ ως μικρός;

Ο μεγάλος Γάλλος παιδαγωγός Ζαν-Ζακ Ρουσσώ έλεγε ότι: «δεν θα είμαστε ποτέ σε θέση να δημιουργήσουμε σοφούς, αν πρωτύτερα δεν τους έχουμε αφήσει να μεγαλώσουν στην κατάσταση της φυσικής τους αγριότητας». Ο Ρουσσώ προφανώς ήθελε να τονίσει τον κίνδυνο της πρόωρης ευθυγράμμισης του παιδιού με τον ενήλικο. Να το πούμε και αλλιώς: πως μπορεί κάποιος «να μεγαλώσει» όταν δεν έχει αφεθεί να υπάρξει ποτέ του μικρός;

Ας πάρουμε σαν παράδειγμα τους σημερινούς νέους μας (18 ως 25). Η πλειοψηφία τους  μοιάζει να θέλει να απέχει από τα κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα της εποχής μας. Το μόνο που θέλουν είναι να περνάνε καλά, ανέμελα. Που πήγε αυτή η νεανική ορμή που είχαν οι παλιότερες γενιές που θέλανε να επαναστατήσουν και αλλάξουν τον κόσμο; Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά. Οι παλιότερες γενιές είχαν περάσει παιδική ηλικία και εφηβεία. Πολύ αμφιβάλλω όμως ότι συμβαίνει το ίδιο και για τους σημερινούς νέους, οι οποίοι μοιάζουν να θέλουν να αναπληρώσουν την ανεμελιά που δεν είχαν ποτέ τους γευτεί. 

Το παιχνίδι ως πρόβα ενηλικίωσης

Αντιμετωπίζουμε λοιπόν τα παιδιά σαν αυριανούς ενήλικες. Η παιδική ηλικία, η εφηβική ηλικία θεωρούνται απλά μεταβατικά στάδια που οδηγούν στην ενήλικη ζωή. Έχουμε ξεχάσει την αξία τους. Έχοντας πειστεί ότι ο σκοπός ενός παιδιού θα πρέπει να είναι προετοιμασία του και η εκπαίδευσή του για το μέλλον και ξεχνάμε ότι η βασική του εργασία είναι να παίζει, ότι η φυσική του προδιάθεση είναι το παιχνίδι.

Τα παιδιά μέσα από το παιχνίδι μαθαίνουν για τους εαυτούς τους και για τους άλλους. Το παιχνίδι επιτρέπει στα παιδιά να αρχίσουν να αντιλαμβάνονται τον κόσμο και να προσδιορίζουν τη θέση τους μέσα σε αυτόν. Το κυριότερο είναι ότι προετοιμάζει τα παιδιά  για τον κόσμο των ενηλίκων δηλαδή την ομαλή και αυθόρμητη μετάβαση σε αυτόν.

Τι είναι όμως το παιχνίδι; Το παιχνίδι είναι κάθε αυθόρμητη δραστηριότητα του παιδιού, φυσική ή διανοητική που συμβαίνει μόνο και μόνο για την ευχαρίστηση που προκαλεί. Τότε λοιπόν για πιο λόγο οι περισσότεροι γονείς και εκπαιδευτικοί υποτιμούν το παιχνίδι ως μέρος της γνωστικής διαδικασίας και διαδικασίας κοινωνικής ωρίμανσης του παιδιού και το βλέπουν μόνο ως «ένα αναγκαστικό διάλλειμα για να ξεκουραστεί το παιδί» από την διαδικασία εκπαίδευσής του; Πολλοί νηπιαγωγοί, που προφανώς γνωρίζουν πολύ καλά την αξία του παιχνιδιού στη ζωή ενός παιδιού, δέχονται την παρεμβατική επίθεση γονέων για τον χρόνο που αφιερώνουν στο παιχνίδι αφού κατά τη γνώμη τους θα έπρεπε ξοδεύεται «στο να μάθουν τα παιδιά τους γράμματα». Γενικά πάντως, και στις άλλες τις βαθμίδες επικρατεί έντονη καχυποψία σχετικά με τον παιγνιώδη χαρακτήρα που μπορεί να έχει ένα μάθημα και υποτιμούμε αντικείμενα που δεν χαρακτηρίζονται από την σοβαροφάνεια των ενηλίκων όπως οι διάφορες μορφές τέχνης (θέατρο, χορός, εικαστικές τέχνες) και η άθληση.

Πρέπει να επισημάνουμε επίσης πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα όσον αφορά το παιχνίδι σε σχέση με παλαιότερα. Το παιχνίδι στη φύση, το παιχνίδι στο δρόμο έχουν μειωθεί δραματικά. Αυτή όμως που είναι η πιο εντυπωσιακή αλλαγή που έχει συμβεί είναι ότι τα τελευταία χρόνια τα παιδιά παίζουν πάντα υπό την επίβλεψη ή την καθοδήγηση ενός τουλάχιστον ενήλικα. Σχεδόν ποτέ δεν παίζουν μόνα τους. Το θέμα είναι ότι η παρουσία του «επιβλέποντος» ή του «καθοδηγητή» ενήλικα δεν επιτρέπει στα παιδιά να εκφράσουν τον εαυτό τους και να εξασκηθούν με αυτό τον τρόπο στην μελλοντική τους ενηλικίωση. Σαν παραδείγματα  θα αναφέρω τα εξής :

α) Δύο παιδιά σπρώχνονται στην αυλή ενός σχολείου σαν να πρόκειται να παλέψουν. Ο επιβλέπων δάσκαλος (εφημερεύων) αμέσως τους χωρίζει και τους απομακρύνει μεταξύ τους –πολλές δε φορές επιβάλει και τιμωρία. Σύμφωνα όμως με την ταξινόμηση των μορφών παιχνιδιού του πιο σημαντικού σε θέματα παιχνιδιού  σύγχρονου παιδαγωγού Bob Hughes , πρόκειται για μια πολύ σημαντική μορφή παιχνιδιού (Rough and Tumble Play) , εντελώς ακίνδυνη. Αυτό το ψεύτικο μάλωμα των παιδιών έχει σαν σκοπό να τους μάθει να ελέγχουν την δύναμή τους, να μάθουν να έχουν έντονη σωματική επαφή χωρίς να καταλήγει σε βία και να εκτονώνουν μεγάλο μέρος της ενέργειάς τους. Η βιαστικές παρεμβάσεις του επιβλεπόντων είναι βασικός λόγος που τέτοια συμβάντα μελλοντικά καταλήγουν σε πραγματικούς ξυλοδαρμούς αφού τα παιδιά δεν έχουν μάθει μόνα τους να μαλώνουν «στα ψέματα».

β) Μια άλλη ανάγκη των παιδιών τα ωθεί σε μια ιδιαίτερα ωφέλιμη μορφή παιχνιδιού στην οποία θέλουν να δοκιμάσουν επικίνδυνες εμπειρίες όπως να σκαρφαλώνουν, να ισορροπούν, να ανάβουν μικρές φωτιές και πολλά άλλα που στα μάτια ενός σημερινού ενήλικα μοιάζουν εξωφρενικά επικίνδυνα παρόλο που κατά μεγάλη πιθανότητα όταν εκείνος ήταν παιδί τα έχει δοκιμάσει. Κατά τον  Bob Hughes αυτή η μορφή παιχνιδιού λέγεται Deep Play. Τα παιδιά με το «βαθύ παιχνίδι» μαθαίνουν να ξεπερνούν το αίσθημα του φόβου και αναπτύσσουν ικανότητες επιβίωσης.
 


Τα παιδιά δεν είναι το παιχνίδι των ενηλίκων

Το μεγάλο λάθος που κάνουμε εμείς οι ενήλικες είναι πως πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε τις  ανάγκες του παιδιού, συχνά ταυτίζοντάς τες με τις δικές μας. Δηλαδή ότι πάσχουμε από ενηλικοκεντρισμό. Στην πραγματικότητα όμως προβάλλουμε στα παιδιά τις δικές ανάγκες , τους δικούς μας φόβους και τα δικά μας όνειρα. Ξεχνάμε ότι πρόκειται για ένα εντελώς διαφορετικό και αυτόνομο κόσμο. Με αυτό τον τρόπο εμείς οι ενήλικες εμποδίζουμε να παιδιά να εξασκήσουν το θάρρος τους , την ανεξαρτησία τους και όλα τα υπόλοιπα χρήσιμα πράγματα που τα παιδιά μαθαίνουν το ένα από το άλλο μακριά από τα μάτια των ενηλίκων. Η  συνεχής παρέμβαση των ενηλίκων δεν επιτρέπει στα παιδιά να είναι ο εαυτός τους αφού η παρουσία ενηλίκων τα κάνει να παίζουν ρόλους με μοναδικό κίνητρο την αποδοχή τους. Όσο εμείς οι ενήλικες τα προσφέρουμε όλα έτοιμα στα παιδιά μας τόσο αυτά δεν κάνουν βήματα ενηλικίωσης. Ας τα αφήσουμε να παίξουν χωρίς την παρουσία μας, να εξερευνήσουν, να ψάξουν τα όριά τους, να βαρεθούν και να βρίσκουν τρόπους μόνα τους να ξεπερνούν την βαρεμάρα αυτή, να ανακαλύψουν τα δικά τους ενδιαφέροντα. Ας σταματήσουμε να είμαστε εμείς οι πρωταγωνιστές στη δική τους ζωή.  Γιατί πολύ φοβάμαι ότι για πολλούς από εμάς τους ενήλικες τα παιδιά μας είναι τα δικά μας παιχνίδια, οι μαριονέτες μας που χωρίς εμάς απλά στέκονται και δεν κάνουν τίποτα. Και το κυριότερο από όλα: ας επιτρέψουμε στα παιδιά μας να ζήσουν την παιδική και εφηβική τους ηλικία και ας τη χαρούμε και εμείς μαζί τους.  

Δημήτρης Τσιριγώτης. Φυσικός




Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα δημοτικά σχολεία !


Δείτε στο παρακάτω βίντεο τι θα μαθαίνουν τα παιδιά στα δημοτικά,
καθώς οι οδηγίες για την Παιδεία είναι παγκόσμιες, από τον Ο.Η.Ε., την UNICEF, την UNESCO και αφορούν όλες τις χώρες επιρροής της Νέας Τάξης.

 

 

Μετά τα σεμινάρια για τρανσέξουαλ και γκέι * στα ελληνικά σχολεία, το επόμενο στάδιο θα είναι η πρακτική εισαγωγή στην διαστροφή.
* ( βλέπε: "έμφυλες ταυτότητες" )

Μαθήματα σεξουαλικότητας με προτροπές για αυνανισμό και στοματικό σεξ στα δημοτικά σχολεία, ενώ από 9 χρονών οι δάσκαλοι θα προτρέπουν τα παιδιά να έρχονται στα 15 έτη σε σεξουαλική επαφή με το ίδιο φύλο!

Προώθηση εκτρώσεων, ομοφυλοφιλία, σεξ με οργασμό και πολλά άλλα στην ατζέντα του ΟΗΕ και για τα σχολεία της χώρας μας, προκειμένου να γίνουμε μία Unisex Κοινωνία με μειωμένο πληθυσμό στα πρότυπα της σοβιετικού τύπου Ατζέντας 21!


Πρόσθετον Πρωτόκολλον
εις την Σύμβασιv περί προασπίσεως των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών

Παρίσι, 20 Μαρτίου 1952

Άρθρο 2
Δικαίωμα στην εκπαίδευση
Ουδείς δύναται να στερηθή του δικαιώματος όπως εκπαιδευθεί.
Παv Κράτος εv τη ασκήσει των αναλαμβανομένων υπ' αυτού καθηκόντων επί του πεδίου της μορφώσεως και της εκπαιδεύσεως θα σέβεται το δικαίωμα των γονέων  όπως εξασφαλίζωσι την μόρφωσιν και εκπαίδευσιν ταύτηv συμφώνως προς τας ιδίας  αυτών θρησκευτικάς και φιλοσοφικάς πεποιθήσεις.





Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

Η μαλθακοποίηση των αγοριών.



Ίσως να ανήκω στη τελευταία γενιά αγοριών όπου έζησε τα παιδικά της χρόνια στην αλάνα, την βρομιά, την αντιπαλότητα και το βουνό. Δεν υπήρχε μέρα που να μην επιστρέφω στο σπίτι βρόμικος και με εκδορές σε όλο το σώμα μου. Ιδιαίτερα την καλοκαιρινή περίοδο, ξεκινούσαμε από το πρωί τις δραστηριότητες και τελειώναμε αργά το βράδυ, ακούραστοι και ανεξάντλητοι από ενέργεια. Παίζαμε ποδόσφαιρο, ποδήλατο, καλαθοσφαίριση, κρυφτό, κυνηγητό και κάναμε κάθε λογής παιδικές μπαγαποντιές και αταξίες. Αρπάζαμε μούρα και δαμάσκηνα από τις αυλές, επισκευάζαμε μόνοι μας τα ποδήλατά μας, φτιάχναμε ξίφη από σανίδες και δόρατα από χοντρά κλαδιά και παλεύαμε μεταξύ μας. Στο σχολείο υπήρχε αντιπαλότητα και ανταγωνισμός, μπορεί να είχε και νταήδες, αλλά μαθαίναμε να τους αντιμετωπίζουμε. Γενικά δεν ήμασταν τόσο ευαίσθητα παιδιά, ούτε παίρναμε βαριά ο,τι μας έκαναν, το ξεπερνούσαμε γρήγορα. Σήμερα θα μας χαρακτήριζαν αγροίκους και απολίτιστους. Όμως παρά τις σκανδαλιές και το θράσος που υπήρχε μεταξύ μας, διαπνεόμασταν από ένα σεβασμό και φρόνιμο ήθος, για να χρησιμοποιήσω λόγια του Κολοκοτρώνη περί φρονίμου ελευθερίας, προς τους μεγαλύτερους, τους δασκάλους, τα όργανα της τάξης και τους γονείς μας. Δεν θέλω να εξιδανικεύσω εκείνη την εποχή και τη γενιά μου, αλλά δεν μπορώ να πω ότι σήμερα είναι καλύτερα τα πράγματα.


Τα σύγχρονα αγόρια διακρίνονται για την μαλθακότητα και την ηττοπάθειά τους. Γεννήματα υπερπροστατευτικών γονέων που έχουν αναθρέψει μία γενιά άβουλων ανθρώπων που δεν λερώθηκαν ποτέ, δεν χτύπησαν ποτέ, δεν τσακώθηκαν και γενικώς έπαψαν να ζουν πριν προλάβουν να γεράσουν. Μία ολόκληρη γενιά γαλουχημένη μονάχα με τις θηλυκές αρετές, όπως η φροντίδα, η ευαισθησία και η λεπτότητα, ενώ απέβαλε και στιγμάτισε τις ανδρικές αρετές, το θάρρος, την ακεραιότητα, την σκληραγωγία και την τιμή. Όλα αυτά για να γίνουν πιο πολιτισμένα και ευγενικά τα παιδιά. Παραδόξως έφερε τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Τα παιδιά έγινα πιο ακοινώνητα, αφού δεν επιτρέπεται η έντονη αλληλεπίδραση για να μην έλθουν σε ρήξη, για να μην λερωθούν γιατί πλέον «έχουμε εκσυγχρονιστεί» με συνέπεια να γεμίσουν το κενό και την απουσία των εξωτερικών δράσεων με βιντεοπαιχνίδια και κάθε λογής δώρα που κατέστησαν τα παιδιά αποβλακωμένα και κακομαθημένα. Χωρίς κανένα σεβασμό απέναντι στους γονείς, τους δασκάλους, την έννομη τάξη, τους μεγαλυτέρους, αφού μεγάλωσαν με την νοοτροπία ότι δεν είναι καλό να τα τιμωρείς όταν αυθαδιάζουν, οι δάσκαλοι δεν μπορούν και δεν τολμούν να τα πειθαρχήσουν γιατί οι γονείς δεν θέλουν να πληγωθούν και να καταπιεστούν τα καμάρια τους, ενώ οι ίδιοι οι γονείς δεν τα τιμωρούν γιατί προτιμούν τον διάλογο.

Σήμερα θεωρείται κατακριτέο να υποστηρίζεις ότι δεν είναι κακό να παίζει το παιδί με όπλα, να φτιάχνει ξίφος από κλαδί, να παίζει στο ύπαιθρο και να χτυπήσει, παρουσιάζεται ως λάθος να θεωρούμε ότι οφείλει να αντιδρά όταν προσβάλλεται και παρενοχλείται. Είναι επίσης απαράδεκτο να το τιμωρήσεις και αναχρονιστικό να το μεγαλώσεις με πειθαρχία. Δεν θα ξεχάσω την τραγελαφική δήλωση του Καναδού πρωθυπουργού που είχε πει «αν εξοντώσεις τους αντιπάλους σου, αυτοί νικούν». Σήμερα επιβραβεύονται τα θύματα, όχι οι αγωνιζόμενοι. Δεν χαίρουν σεβασμού οι θαρραλέοι που αντιμετώπισαν τους θύτες και τους δυνάστες τους. Αυτό είναι το πρότυπο που επιλέξαμε να δώσουμε στα παιδιά μας: αποδέξου τον ρόλο του θύματος και θα κερδίσεις. Η ηττοπάθεια έχει ποτίσει τις δυτικές κοινωνίες και γαλουχούνται ολόκληρες γενιές άβουλων και μουδιασμένων ανθρώπων που έχουν ασπαστεί τον φεμινισμό και την κουλτούρα του θύματος.

Ο πυρήνας αυτού του προτύπου είναι η αφελής αντίληψη του προοδευτικού ότι ο άνθρωπος είναι κατά βάση καλός. Η αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος δεν είναι φύσει καλός και ανιδιοτελής. Είναι κτητικός, άπληστος και ιδιοτελής. Ελάχιστοι θα θυσίαζαν το συμφέρον τους για να υπερασπιστούν το καλό και το δίκαιο. Γι’ αυτό όσοι το κάνουν θεωρούνται ξεχωριστοί και αξιέπαινοι και τους αποδίδουμε φόρο τιμής. Αν οι περισσότεροι άνθρωποι έπρατταν το ίδιο, δηλαδή έθεταν το δίκαιο πάνω από το συμφέρον τους, τότε δεν θα θεωρείτο κάτι ξεχωριστό και αξιέπαινο, αφού θα το έκαναν οι περισσότεροι. Όμως αυτό δεν ισχύει. Είναι λοιπόν προτιμότερο να προετοιμάσουμε τα παιδιά μας για τον κόσμο όπως πραγματικά είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι.

Προσωπικά προτιμώ την συνολική άσκηση των αρετών, τόσο την συντροφικότητα, την συμπόνοια, την ευγένεια και την καλοσύνη, όσο την ανδροπρέπεια, το θάρρος, τη μαχιμότητα και την σκληραγωγία.
Να αφήσουμε τα παιδιά να λερωθούν, να χτυπήσουν, να τσακωθούν και μετά να τα βρουν.

Αυτή είναι η ανθρώπινη κοινωνία, δεν χρειάζεται και δεν γίνεται να αγαπιόμαστε συνέχεια, ούτε πρέπει να δημιουργήσουμε μία γενιά λοβοτομημένων και νεκροζώντανων ανθρώπων για να σταματήσουμε τις διαμάχες.






ΠΗΓΗ


Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2016

Παγκόσμια Ημέρα του Άνδρα International Men's Day - November 19



Η Παγκόσμια Ημέρα του Άνδρα (International Men's Day),
δεν έχει αναγνωρισθεί, ακόμα, επίσημα από τον ΟΗΕ.
Πρωτογιορτάστηκε στις 19 Νοεμβρίου 1999 στα νησιά Τρίνιδαδ και Τομπάγκο της Καραϊβικής, με πρωτοβουλία του δρος Τζέρομ Τιλακσίνγκ.

 

 

Για περισσότερα, επισκεφθείτε την επίσημη ιστοσελίδα.

http://www.internationalmensday.com/



Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2016

Οι επιπτώσεις του Διαζυγίου στα παιδιά.

 

Έρευνα του "University College" του Λονδίνου.

«Υποθήκη» για ανθυγιεινές συνήθειες το διαζύγιο των γονιών.

H απουσία τους ενός γονέα από τη ζωή του παιδιού συνδέεται με την πρώιμη υιοθέτηση από το παιδί κακών συνηθειών, πριν ακόμη από την εφηβεία, υποστηρίζει μεγάλη Βρετανική μελέτη.

Τα παιδιά που βιώσαν την απυσία των γονιών τους πριν την ηλιία των 7 ετών έχουν δύο φορές μεγαλύτερο κίνδυνο να ξεκινήσουν το κάπνισμα και την κατανάλωση αλκοόλ πριν ακόμη σβήσουν 11 κεράκια στην τούρτα τους, συγκριτικά με τα παιδιά που ζουν και με τους δύο γονείς τους, υποστηρίζει έρευνα που πραγματοποιήθηκε στο University College του Λονδίνου και δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση Archives of Disease in Childhood.

Οι συγγραφείς επεσήμαναν ότι είναι γνωστή η σχέση μεταξύ των αντιξοοτήτων στη ζωή των παιδιών και της υιοθέτησης επικίνδυνων συμπεριφορών κατά την εφηβεία, ωστόσο λίγα πράγματα έχουν γίνει γνωστά για τους λόγους που οδηγούν στην εμφάνιση ανθυγιεινών συνηθειών πριν την εφηβεία.

Για να εξετάσουν την αλήθεια του παραπάνω ισχυρισμού μελέτησαν δεδομένα από 18.827 παιδιά, από τη γέννησή τους έως την ηλικία των 7 ετών. Από αυτά τα παιδιά, τα 2.635 είχαν έναν γονιό απόντα. Αναλύοντας τα στοιχεία, διαπίστωσαν ότι τα παιδιά που δεν είχαν τον ένα εκ των δύο γονέων είχαν μεγαλύτερες πιθανότητες να καπνίζουν έως την ηλικία των 11 ετών και 46% μεγαλύτερο κίνδυνο να έχουν καταναλώσει αλκοόλ έως αυτήν την ηλικία, θέτοντας τις βάσεις για την εμφάνιση σοβαρών προβλημάτων υγείας στην ενήλικο ζωή, όπως καρδιαγγειακών νοσημάτων, καρκίνου του πνεύμονα, εξάρτησης από τη νικοτίνη ή/και το αλκοόλ.

Δεν παρατηρήθηκε διαφορά ανάλογα με το ποιος γονιός ήταν απών (η μητέρα ή ο πατέρας) ούτε ανάλογα με την ηλικία που ο γονιός “έφυγε” από τη ζωή του παιδιού. Ενδιαφέρον είναι ωστόσο, ότι τα παιδιά που ο γονιός τους είχε πεθάνει, είχαν 82% μικρότερο κίνδυνο να έχουν καταναλώσει αλκοόλ έως την ηλικία των 11 ετών, σε αντίθεση με τα παιδιά που ο γονιός τους απουσίαζαν για άλλους λόγους- π.χ. το διαζύγιο των γονέων.

 "Η διάρρηξη του δεσμού γονέα- παιδιού σε πολύ μικρή ηλικία μπορεί να έχει σημαντικές επιπτώσει στην συναισθηματική, συμπεριφορική και ψυχολογική ανάπτυξη του παιδιού”, τονίζουν οι ερευνητές. *

"Είναι σημαντικό να παρέμβουμε νωρίς στη ζωή του παιδιού, για να προλάβουμε την υιοθέτηση επικίνδυνων συμπεριφορών”, κατέληξε η επικεφαλής της μελέτης, Ρεμπέλα Λέισι.

*id65 :  Είναι σημαντικότερο να ενισχυθεί ο θεσμός της παραδοσιακής οικογένειας.         Η πρόληψη είναι πάντα καλύτερη από την θεραπεία!



 ΠΗΓΗ : stogiatro.gr

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

ΒΑΡΣΟΒΙΑ : Σε δημοπρασία, ασημένιο Ολυμπιακό μετάλλιο, για ένα αγόρι.




 ΒΑΡΣΟΒΙΑ : Ο πολωνική καταγωγής δισκοβόλος Piotr Malachowski έχει θέσει προς πώληση το ασημένιο μετάλλιο που κέρδισε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, για να βοηθήσει στην συγκέντρωση χρημάτων, για ένα αγόρι με μια σπάνια μορφή καρκίνου.

 Ο αθλητής δήλωσε στο προφίλ του στο Facebook..

«Στο Ρίο πάλεψα για το χρυσό. Καλώ όλους τους ανθρώπους, να αγωνιστούμε μαζί για κάτι που είναι ακόμη πιο πολύτιμο: για την υγεία αυτού του φανταστικού αγοριού.

Ο παγκόσμιος πρωταθλητής Μαλατσόβσκι είπε όλα τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν από τη δημοπρασία θα δαπανηθούν για τη θεραπεία του 3 ετών, πολωνικής καταγωγής, αγόρι ,Olek Szymanski. Ο οποίος έχει υποφέρει, για σχεδόν δύο χρόνια ,από ρετινοβλάστωμα. Έναν καρκίνο των ματιών που επηρεάζει τα μικρά παιδιά.

«Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα βοήθειας για τα μάτια του Olek στην Πολωνία.
Η μόνη πιθανότητα είναι η θεραπεία στη Νέα Υόρκη», δήλωσε ο Μαλατσόβσκι.

Ένα Πολωνικo ίδρυμα που ονομάζεται Siepomaga έχει ήδη συγκεντρωθεί περίπου το ένα τρίτο των περίπου 480.000 zlotys ($ 126.000) . Ποσόν, που είναι απαραίτητο για να χρηματοδοτήσει τη θεραπεία του παιδιού στην κλινική του οφθαλμικού ογκολόγου Ντέιβιντ Abramson στη Νέα Υόρκη.

Η υψηλότερη προσφορά, στην δημοπρασία, για το ασημένιο μετάλλιο του Μαλατσόβσκι,  στην ιστοσελίδα Allegro της Πολωνίας είχε φτάσει περίπου τα  6000 $  από της 1610 GMT της Παρασκευής. Η δημοπρασία λήγει στις 26 Αυγούστου

"Σας καλώ όλους να συμμετάσχετε στην προσφορά. Αν με βοηθήσετε, το ασημένιο μετάλλιο μου, μπορεί να είναι πιο πολύτιμο για Olek από το χρυσό,"
....είπε ο Μαλατσόβσκι.